ὁδ.Τσόχα 39 - Ἀμπελόκηποι Μετόχιον τῆς Ἱ.Μονῆς Πετράκη

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Ηρώων Προστάτις


Αφιέρωμα στην 28η Οκτωβρίου
Η Ρ Ω Ω Ν    Π Ρ Ο Σ Τ Α Τ Ι Σ
«Τίς ατη ναβαίνουσα πό τς ρήμου ς στελέχη καπνο τεθυμιαμένη σμύρναν καί λίβανον πό πάντων κονιορων μυρεψο;… Τίς ατη κκύπτουσα σεί ρθρος, καλή ς σελήνη, κλεκτή ς λιος, θάμβος ς τεταγμέναι;…
Τίς ατη ναβαίνουσα λελευκανθισμένη;…»
                                                       (Ασμ. Ασμ. 3, 6, 6, 10, 8, 5)
Είναι η «μόνη ν γυναικίν ελογημένη καί καλή». Είναι η Μητέρα του Φωτός, η Μητέρα της Ζωής, η Μητέρα του Κυρίου, η μεγάλη Μητέρα όλων μας, η Παναγία. Είναι η Σκέπη του κόσμου η Πλατυτέρα νεφέλης, που έρχεται γεμάτη στοργή και στέκεται στο πλευρό μας στις κρίσιμες στιγμές της ζωής, ακοίμητος φρουρός και προστάτης αήττητος. Έρχεται σαν την αυγή, καλή σαν την Σελήνη, εκλεκτή, λάμπουσα σαν τον Ήλιο, μεγαλειώδης, λαμπρά, προκαλούσα κατάπληξη, θαυμασμό, φόβο και δέος σαν παρατεταγμένο στράτευμα. Έρχεται κοντά στο κάθε της παιδί, το παραστέκει με στοργή και το λυτρώνει απ’ τους κινδύνους. Κι έχει ασφαλώς τη Χάρη και τη δύναμη ν’ αποδιώκει το κακό.
Ας το ομολογήσει κάθε πιστός. Ας το διακηρύξει ο νέος Ισραήλ, ολόκληρο το Ελληνικό Έθνος. Πόσες φορές, αλήθεια, η γλυκιά Παναγία, η Μεγάλη Μητέρα, η Υπέρμαχος Στρατηγός, στάθηκε στο πλευρό του Έθνους; Πόσες φορές το λύτρωσε από φοβερά δεινά; Πόσες φορές έγινε για όλους μας η καταφυγή, η Σκέπη και το στερέωμα; Αμέτρητες φορές παραστάθηκε, ευλόγησε κι εσκέπασε με τη Χάρη της κάθε δίκαιό μας αγώνα. Απόδειξης είναι η Παρουσία της στο ηρωϊκό Έπος του 1940, η Παρουσία της σ’ εκείνη τη μεγάλη δοκιμασία του Έθνους, που βάρβαροι λαοί, τυφλωμένοι από την άνοια και την μανία της φιλαυτίας και της κατεξουσιάσεως των πάντων, θέλησαν να προσβάλλουν την τιμή και την ελευθερία μας. Ποιος μπορεί να λησμονήσει την ζωντανή παρουσία της Μεγαλόχαρης και σε τούτο τον αγώνα του Έθνους;

 Παραστάθηκε η Παναγία κι έγινε «τεχος προσμάχητον», κραταίωμα και Σκέπη των αγωνιστών μας, που μάχονταν απεγνωσμένα, ενάντια στη Βία και την Βαρβαρότητα εκείνων, που θέλησαν να σαρώσουν κάθε ιδανικό και να ποδοπατήσουν κάθε αξία, σωρεύοντας στον κόσμο συμφορές, πίκρες, πόνο, θανάτους.
Κ ι   ο   Π α ν ά γ α θ ο ς   Θ ε ό ς   δ ι κ α ί ω σ ε   κ α ι   τ ο ύ τ ο   τ ο ν   α γ ώ ν α   γ ι α τ ί   γ ν ώ ρ ι ζ ε   ό τ ι   ο ι   Έ λ λ η ν ε ς   π ο λ ε μ ο ύ σ α ν   γ ι α   τ η ν    τ ι μ ή   κ α ι   τ η ν   λ ε υ τ ε ρ ι ά   τ ο υ ς , « γ η σ ά μ ε ν ο ι   κ ρ ε τ τ ο ν   ε ν α ι   μ ε τ’   ρ ε τ ς   κ α ί   π ε ν ί α ς   κ α ί   φ υ γ ς   λ ε θ ε υ ρ ί α ν,      μ ε τ’         ν ε ί δ ο υ ς   κ α ί   π λ ο ύ τ ο υ   δ ο υ λ ε ί α ν   τ ς   π α τ ρ ί δ ο ς» (Λυσίου, Λογ. Επιταφ.)
Βέβαια, δεν έλειψαν και τότε οι οικογένειες του Εφιάλτη, του Πήλιου Γούση και μερικές άλλες οικογένειες ντροπής. Εκείνο, όμως, που μου κάνει φοβερή εντύπωση είναι ότι, ε τ ο ύ τ α   τ η ς   π ρ ο δ ο σ ί α ς   τ α   σ κ ο υ λ ή κ ι α, όπως ακούω, και σήμερα ακόμη, χωρίς κουκούλες βέβαια, με ξεσκέπαστο το βρωμερό τους πρόσωπο και με ξηρό κολάρο, καλοπερνούν, συνεχίζοντας να εμπορεύονται τα όσια και τα ιερά και να πωλούν στους ισχυρούς της ημέρας και την ίδια τους τη μάνα.
Και όχι μόνο ετούτοι, αλλά και πολλοί άλλοι, σήμερα, νέα και γέροι, φιλοδοξούν να ξεπεράσει ο ένας τον άλλον στην ξετσιπωσιά, την ψευτιά, την υποκρισία και την προδοσία κάθε ηθικής αξίας, αγνώμονες προς τον Θεόν και την Παναγία Παρθένο. Πόσο είναι λυπηρό!... Μονάχα στην ανάγκη μας, «βοήθα Παναγιά μου», κι όταν περάσει ο κίνδυνος… ύβρεις και βλασφημίες, λόγια και έργα άπρεπα, τέλειος εξευτελισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Είμαστε άριστοι λογάδες. Καλοί να εκφωνούμε πανηγυρικούς, να τρέχουμε στις παρελάσεις, να οργανώνουμε γιορτές και να εκμεταλλευόμαστε κι αυτούς ακόμη τους εθνομάρτυρες, που έχυσαν το αίμα τους για τη λευτεριά, για να εισπράττουμε χειροκροτήματα. Έτσι τιμάται η μνήμη των Ηρώων;
Η ζωή μας, τα έργα μας, η εν γένει συμπεριφορά μας, αποδεικνύουν ότι είμαστε εμπαίκτες και χλευαστές της μεγάλης θυσίας τους. Το χώμα ολοκλήρου της Πατρίδος μας έγινε κοκκινόχωμα, από το τιμημένο αίμα των προγόνων μας, που χύθηκε «για του Χριστού την πίστη την αγία / και για της πατρίδος την ελευθερία»
Η καλύτερη τιμή σ’ εκείνους, που έπεσαν για τη λευτεριά στις είναι ο σεβασμός μας, στις αιώνιες κι αναλλοίωτες αρχές της Ελλάδος. Κι αυτές είναι η Πίστης στον Θεό, η υπακοή στις Εντολές του Ευαγγελίου και η Αγάπη προς την Πατρίδα, που την ανέδειξε ο Θεός Πατρίδας των πατρίδων και Φως της Οικουμένης.
                                                                                                             π. Στέφανος
                                                                                                        Αναπαλμοί 1973

Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2014

Ασκητική: πρώτα την γλώσσα σου..



Ασκήσεις σιωπής, για τη χαλιναγώγηση της γλώσσας.

 Ο Μέγας Αθανάσιος λέγει ότι «τό φυλάξαι τό στόμα, διεγείρει τήν διάνοιαν πρός τόν Θεόν· δέ πολυλογία τίκτει τήν κηδίαν καί τήν μανίαν». (ΒΕΠΕΣ 37, 69, 7-8)
Ο Σοφός λέγει ότι «τό στόμα το φρονος εναι καταστροφή του, τά δέ χείλη ατο παγίς τ ψυχ ατο». (Παροιμ. 18, 7)
Ο Προφήτης Δαβίδ συμβουλεύει: «Πασον τήν γλσσαν σου πό κακο καί χείλη σου το μή λαλσαι δόλον». (Ψαλμ. 33, 14). Επειδή, όμως, δεν είναι και πολύ εύκολο να χαλιναγωγήσει κανείς την γλώσσα του, ο Προφήτης παρακαλεί το Θεό να τον βοηθήσει: «Θο, Κύριε, φυλακήν τ στόματί μου καί θύραν περιοχς περί τά χείλη μου». (Ψαλμ. 140, 3).
Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας λέγει: «Ο πρός ελάβειαν παιδαγωγούμενοι τόν ξ γαθς φρονήσεως χαλινόν πιφέρουσι τ γλώσσῃ, κενα μόνα λαλεν πιτρέποντες, σα ο βλάπτει. Τοτο διδάσκων τις μς τν σοφν λεγεν  «ε μέν στίν σοι λόγος συνέσεως», αποκρίθητι, «εἰ δέ μή, χείρ ἔστω ἐπί στόματί σου». «Θάνατος γάρ καί ζωή ἐν χειρί γλώσσης». (Σοφ. Σειράχ 5, 12. Παριοιμ. 18, 21). Τουτ’ έστιν εν εξουσία, «ο δέ κρατοντες ατς δονται τούς καρπούς ατς» (Παροιμ. 18, 21). Ἐπεί δέ τό γλώσσης κρατῆσαι οὐ σφόδρα ἐστίν εὐχερές, άνωθεν και τούτο ο Ψαλμωδός διδάσκει λέγων· «Θοῡ, Κύριε, φυλακήν τῷ στόματί μου». (Ψαλμ. 140, 3 Migne P.G. 72, 384 D)
Ο Προφήτης Δαβίδ γνωρίζει πολύ καλά πόσο δύσκολο είναι να συγκρατήσει κανείς την γλώσσα του, γι’ αυτό μαζί με την προσπάθεια, συνιστά να καταφεύγουμε στο Θεό και να τον παρακαλούμε να μάς ενισχύει στην προσπάθειά μας, να φωτίζει τα μάτια της ψυχής μας, για να αποφεύγουμε το πάθος, που θα θανατώσει την ψυχή μας.
Κύριε, «Φώτισον τούς φθαλμούς μου, μήποτε πνώσω ες θάνατον» (Ψαλμ. 12, 3). «Μή καταπιέτω με βυθός· μηδέ συσχέτω ἐπ’ ἐμέ φρέαρ τό στόμα αὐτοῡ» (Ψαλμ 68, 16). Είναι βέβαιο για τον Προφήτη ότι αν δεν προσέχει στον εαυτό του κανείς, είναι ενδεχόμενο να περιπέσει σε πνευματική νάρκωση, να περιπέσει στη διαβολική παγίδα του πάθους, από αμέλεια ή απροσεξία, πράγμα, που σημαίνει την πιο φοβερή πτώση. Η πτώση δε στην κατάκριση, την καταλαλιά, τη συκοφαντία, το ψιθυρισμό, είναι βέβαιος θάνατος της ψυχής. Χρειάζεται πολύ προσοχή, για να μη περιπέσει κανείς σ’ αυτά τα πάθη. Εάν, όμως, κανείς περιπέσει, χρειάζεται να επιστρατεύσει όλη τη ψυχική του δύναμη και τη θέλησή του, για να σηκωθεί και να θεραπευθεί.
Ο Σοφός λέγει ότι ο θάνατος και η ζωή βρίσκονται στα χέρια, δηλ. στην εξουσία της γλώσσας μας. Εκείνοι, που συγκρατούν τη γλώσσα τους γεύονται τους ωραίους καρπούς της. Τους καρπούς δηλ. που αποκομίζει από την εγκράτειά της γλώσσης: «Θάνατος καί ζωή ἐν χειρί γλώσσης, οἱ δέ κρατοῡντες αὐτῆς ἔδονται τούς καρπούς αὐτῆς» (Παροιμ. 18, 21)
Η συμπεπυκνωμένη πείρα των παλαιοτέρων γενεών μας οδηγεί στην εγκράτεια της γλώσσης: «Ἡ γλῶσσα κάστρα καταλεῖ καί κάστρα θεμελιώνει» λέει ο λαός. Και «Γλῶσσα παποῡτσι μυαλό κουκοῡτσι». Συνήθως, λέγεται, για κάποιον, που δεν έχει συγκρατημό στην γλώσσα του: «Ἡ γλῶσσα του τόν ἔφαγε». Και πραγματικά «δι’ ἁμαρτίαν χειλέων ἐμπίπτει εἰς παγίδας ἁμαρτωλός» (Παροιμ. 12, 13). Και «ὃς φυλάσσει τό ἑαυτοῡ στόμα, τηρεῖ τήν ἑαυτοῡ ψυχήν· ὁ δέ προπετής χείλεσιν πτοήσει ἑαυτόν» (Παροιμ. 13, 3).
Η λαϊκή παροιμία λέγει ότι « γλσσα κόκκαλα δεν χει και κόκκαλα τσακίζει». Ο Άγιος Ιάκωβος συμβουλεύει: «Ἒστω πᾶς ἂνθρωπος ταχύς εἰς τό ἀκοῠσαι (ενν. λόγον Θεού), βραδύς εἰς τό λαλῆσαι (ενν. λόγον ανάρμοστον)» (Ιακ. 1, 19).
Η χαλιναγώγηση της γλώσσας είναι βασικός όρος για την πνευματική τελείωση του ανθρώπου, και χρειάζεται σκληρός αγώνας για να επιτύχει και να δαμάσει τη γλώσσα. Ο άγιος Ιάκωβος ο αδελφόθεος λέγει: «Ε τις ν λόγ ο πταίει, οτος τέλειος νήρ, δυνατός χαλιναγωγσαι καί λον τό σμα. δε τν ππων τούς χαλινούς ες τά στόματα βάλλομεν πρός τό πείθεσθαι ατούς μν, καί λον τό σμα ατν μετάγομεν. δού καί τά πλοα, τηλικατα ντα καί πό σκληρν νέμων λαυνόμενα, μετάγεται πό λαχίστου πηδαλίου που ν ρμή το εθύνοντος βούληται. Οτω καί γλσσα μικρόν μέλος στί καί μεγαλαυχε. δού λίγον πρ λίκην φλόγα νάπτει! Καί γλσσα πρ, κόσμος τς δικίας. Οτως γλσσα καθίσταται ν τος μέλεσιν μν σπιλοσα λον τό σμα καί φλογίζουσα τόν τροχόν τς γενέσεως καί φλογιζομένη πό τς γεέννης. Πάσα γάρ φύσις θηρίων τε καί πετεινν ρπετν τε καί ναλίων δαμάζεται καί δεδάμασται τ φύσει τ νθρωπίνη. Τήν δέ γλσσαν οδείς δύναται νθρώπων δαμάσαι· κατάσχετον κακόν, μεστή ο θαντηφόρου. ν ατ ελογομεν τόν Θεόν καί καταρώμεθα τούς νθρώπους τούς καθ’ μοίωσιν Θεο γεγονότας· κ το ατο στόματος ξέρχεται ελογία καί κατάρα. Ο χρή, δελφοί μου, τατα οτω γίνεσθαι. Μήτι πηγή κ τς ατς πς βρύει τό γλυκύ καί τό πικρόν;…» (Ιακ. 3, 2 – 12)
Δεν είναι δυνατό από το στόμα μας να εξέρχεται ευλογία και κατάρα. Ανάγκη να ασκηθούμε στην σιωπή. Να χαλιναγωγήσουμε το ακατάσχετο αυτό κακό, τη γλώσσα μας, ώστε να θεραπεύσουμε με το γλυκό και αλάτι ηρτυμένο λόγο μας, και όχι να χύνουμε δηλητήριο με την κατάκριση και την καταλαλιά. Ο Σοφός λέγει ότι «Ἲασις γλώσσης δένδρον ζωῆς, ὁ δέ συντηρῶν αὐτῆν πληθήσεται Πνεύματος» (Παροιμ. 15, 4). Δηλαδή: Η θεραπεία με τη γλώσσα, με το χαριτωμένο λόγο μας, το λόγο της γνήσιας αγάπης, ομοιάζει με το «δένδρον τς Ζως», που βρίσκεται στο Παράδεισο. Αυτός που προσέχει τα λόγια του, που προσέχει τη γλώσσα του θα γεμίσει από Πνεύμα Άγιο.
Θέλεις, λοιπόν, να χαλιναγωγήσεις τη γλώσσα σου; Να αποφύγεις τον θάνατο; Να γεμίσει η ψυχή σου από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος;
Θέλεις, αντί να δηλητηριάζεις την ψυχή σου και τις ψυχές των συνανθρώπων σου, να παρηγορείς, να στηρίζεις, να θεραπεύεις τους άλλους;
Θέλεις, να διώξεις μέσ’ από την ψυχή σου το μίσος, το φθόνο, την ιδιοτέλεια, τον Εγωϊσμό, την αλαζονεία του βίου, και να βασιλεύσει στην καρδιά σου η γνήσια Αγάπη, ο Χριστός;
Ανάλαβε την πανοπλία του φωτός, ώστε να μπορέσεις να διακριθείς στα Πνευματικά Γυμνάσια, που είναι:
·                     Ασκήσεις σιωπής
·                     Περισυλλογή
·                     Αυτοεξέτασης
·                     Ενσυνείδητος αυτοέλεγχος με τη βοήθεια του Πνευματικού Πατρός.
·                     Έρευνα σε βάθος προς θανάτωση του θηρίου, που φωλιάζει στα βάθη της καρδιάς.
·                     Τακτική, συνειδητή Εξομολόγηση.
·                     Αδιάλειπτη προσευχή: Ανάβαση του νου και προσήλωση του στο Θεό.
·                     Νοερά Προσευχή: «Κύριε, ς θέλεις καί ς οδας, λέησόν με», «Κύριε, ησο Χριστέ, Θεός λέησόν με»
·                     Προσευχή του Αγίου Εφραίμ:
Κύριε βασιλε, δώρησαί μοι το ρν τά μά πταίσματα καί μή κατακρίνειν τόν δελφόν μου, τι ελογητός ε ες τούς αἰῶνας τν αώνων. μήν»
·                     Εναπόθεση συμπαθείας και γνησίας αγάπης σε κάθε άνθρωπο, και περισσότερο σε κάθε ανήμπορο, αδύναμο, αμαρτωλό αδελφό, με διάκριση και άκρα ταπείνωση.
·                     Αδιάκοπη μελέτη της Αγίας Γραφής.
π.Στέφανος