ὁδ.Τσόχα 39 - Ἀμπελόκηποι Μετόχιον τῆς Ἱ.Μονῆς Πετράκη

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

Πρόγραμμα Δεκεμβρίου


Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014

Βάδιζε εμπρός !



Βάδιζ’ εμπρός
 
Άνθρωπε, σύ, ο πλησίον μου,
γιατ’ είσαι ταραγμένος
αμίλητος, θλιμμένος;

Ερείπια στη ψυχή
μέσα και γύρω θλίψη,
γεύση πικρή, σκέτη σχολή
Δεν είν’ εδώ παράδεισος.

Εδώ είναι γή, Ιεριχώ.
Μην το ξεχνάς
και μην αυταπατάσαι.

Πάνω απ’ όλα πρόσεξε,
υπάρχουν και παγίδες
στης αρετής το δρόμο.

Στρέφε το βλέμμα σου ψηλά.
Βάδιζ’ εμπρός
και μη γυρίζεις πίσω.

Όποιος βάλλει το χέρι του
στ’ αλέτρι και γυρίσει πίσω,
δεν είναι γεωργός καλός.

Και σύ, που πήρες την απόφαση
ν’ απαρνηθείς τον κόσμο,
να νικήσεις το μεγαλύτερό σου
εχθρό, τον κακό σου εαυτό,
και τον αρχαίο Όφι, πρόσεξε.

Αν θέλεις να εξέλθεις νικητής
σε τούτο τον αγώνα, τα ματωμένα
χνάρια του Χριστού πιστά
ν’ ακολουθήσεις πρέπει.

Να ’χεις τα μάτια σου ανοικτά,
πάντα μπροστά στραμμένα
και μη σκεφθείς ποτέ οπίσω να
γυρίσεις, για να μη γίνεις
«στήλη λός».

Υπάρχουν βέβαια και πολλές
στιγμές αδυναμίας. Και τότε
συλλογιέσαι και σιγοψιθυρίζεις:
«Ματώσανε τα πόδια μου,
απόκαμε η ψυχή μου. Τόπο ζητώ
ν’ αναπαυθώ, να ξαποστάσω λίγο».

Τα σιγοψιθυρίσματα, αδύνατα σημεία,
τα περιμένει ο Ολοθρευτής,
έτοιμος να εισβάλλει εντός,
και τότε, όλ’ οι κόποι σου θα πάν’
αναμφισβήτητα, ολότελα χαμένοι.

Πρόσεχε μη λησμονείς, που
βρίσκεται των αρετών το στάδιον.
Δεν είναι στον Παράδεισο, εδώ στη γη ’ναι.
Κι εδώ είναι η Ιεριχώ,
τόπος αποστασίας.

Ας ματώνουν τα πόδια σου,
όσο κι αν υποφέρεις,
να ξαποστάσεις μη σταθείς,
γιατί, αν σε πάρει ο ύπνος…
Τότε υπάρχει κίνδυνος
να χάσεις την ψυχή σου,
να χάσεις τον Παράδεισο,
που βρίσκεται εκεί ψηλά,
μπροστά σου.

Χρειάζεται εγρήγορση σε
τούτο τον αγώνα, που γίνεται με
έπαθλον, το Αγαθόν, που
χάσαμε: τη Θεία Κοινωνία,
και τον καρπό του ξύλου της
ζωής, που γεύοντ’ οι νικώντες.


π. Στέφανος

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Τα Εισόδια της Θεοτόκου

 

ΕΙΣΟΔΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΙΣ ΤΟΝ ΝΑΟΝ
«Ὁ καθαρώτατος Ναὸς τοῦ Σωτῆρος, ἡ πολυτίμητος παστὰς καὶ Παρθένος, τὸ ἱερὸν θησαύρισμα τῆς δόξης του Θεοῦ, σήμερον εἰσάγεται ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου, τὴν χάριν συνεισάγουσα, τὴν ἐν Πνεύματι θείῳ· ἣν ἀνυμνουσιν Ἄγγελοι Θεοῦ· Αὕτη ὑπάρχει σκηνὴ ἐπουράνιος»
(Κοντάκιον τῆς Ἑορτῆς τῆς Εἰσόδου τῆς Θεοτόκου εἰς τὸν Ναόν)

Ὁδηγεῖται στὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ ἡ ἁγνὴ καὶ ἄσπιλη Παρθένος ἀπὸ τοὺς εὐσεβεῖς γονεῖς της. Ξέρουν καλὰ ὅτι αὐτὸ τὸ παιδί, ὅπως καὶ κάθε παιδὶ εἶναι δῶρο Θεοῦ, δῶρο ποὺ δίνει ὁ Πανάγαθος στὸν ἄνθρωπο μὲ ἀγάπη. Ἀδύναμοι οἱ ἴδιοι νὰ τὸ φροντίσουν τόσο, ὅσο τοὺς ὑπαγορεύει ἡ ἀγάπη τοὺς γι᾿ αὐτό, τὸ ἐμπιστεύονται στὸν ἴδιο τὸ Θεό. Τὸ ἐναποθέτουν στὰ Παντοδύναμα χέρια Του, γιὰ νὰ τὸ προστατεύσουν ἀπὸ κάθε κίνδυνο, ἀπὸ κάθε κακό. Τὸ προσφέρουν στὸ Θεό.
Κι᾿ ὁ Θεὸς βλέπει τὴν πίστη τους, γνωρίζει τὴν ἀγάπη τους, βραβεύει τὴν ἀρετή τους καὶ δέχεται τὸ δῶρο τους. Καὶ ᾿κεῖ στὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ ἡ Παρθένος, μέσα στὸ θεῖο στὸ Πνευματικὸ τοῦτο ἐργαστήριο, κάτω ἀπὸ τὸ κραταιὸ χέρι τοῦ Θεοῦ, μελετᾷ μέρα καὶ νύκτα τὸν Πανάγιο Νόμο Του, μαθαίνει νὰ ὑπακούει στὸ θεῖο Θέλημα, μαθαίνει νὰ ὑπομένει, ν᾿ ἀγαπᾷ τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ λατρεύει τὸν Θεό.
Μέσα ἐκεῖ στὸ χῶρο τῆς ἀφιερώσεως, μαθαίνει νὰ ξεχωρίζει τὸ καλὸ ἀπ᾿ τὸ κακό, τὸ μαῦρο ἀπὸ τὸ ἄσπρο, τὸ φῶς ἀπ᾿ τὸ σκοτάδι, τὴ ζωὴ ἀπὸ τὸ θάνατο. Μαθαίνει ὅτι τὸ πιὸ τρανό, τὸ πιὸ μεγάλο, τὸ πιὸ πολύτιμο πρᾶγμα στὸν ἄνθρωπο εἶναι ἡ ΑΓΝΟΤΗΤΑ. Καὶ ἔτσι ἀναδεικνύεται «ἡ μόνη ἐν γυναιξὶν εὐλογημένη καὶ καλή», «ἡ ὑψηλοτέρα τῶν οὐρανῶν καὶ καθαρωτέρα λαμπηδόνων ἡλιακῶν», «τῶν ἁγίων ἁγιωτέρα καὶ τῶν φιλοθέων φιλοθεοτέρα», ἡ Μητέρα ὅλων μας, «τὸ ἱερὸν θησαύρισμα τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ».
Ἔτσι, μὲ τὴν φωτεινὴ καθοδήγηση τῶν εὐσεβῶν γονέων της ἡ Παρθένος «Μαρία τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ᾿ αὐτῆς» (Λουκ. 10, 42).
Ἐκεῖ στα Ἅγια τῶν Ἁγίων ὅπου τὴν ὁδήγησαν οἱ γονεῖς της ἐστάθη ἀμετακίνητη, πιστὴ στὶς αἰώνιες καὶ ἀναλλοίωτες ἀρχές της, πιστὴ στὶς Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀνεδείχθη Φωτεινὴ Λυχνία καὶ Στάμνος Χρυσῆ «μάννα φέρουσα, τὸ γλυκαῖνον τὰ τῶν εὐσεβῶν αἰσθητήρια».
Ἐὰν ὅλοι οἱ γονεῖς, οἱ διδάσκαλοι καὶ οἱ πνευματικοὶ μποροῦσαν νὰ βιώσουν σωστὰ τὸ μεγάλο νόημα τῆς ἑορτῆς τῆς εἰσόδου στὸ Ναὸ τῆς Παρθένου, θὰ μποροῦσαν μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ν᾿ ἀλλάξουν στ᾿ ἀλήθεια πολὺ σύντομα τὴ μορφὴ τῆς ζωῆς καὶ ἀπὸ κολάση πού ᾿χει γίνει, θὰ τὴ μετέβαλλαν σὲ ἕνα ἀληθινὸ παράδεισο.
Σήμερα, περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη ἐποχή, εἶναι ἀνάγκη νὰ στα-θοῦμε ἀντίθετα στὸ ὑλιστικὸ ῥεῦμα τῆς ἐποχῆς, νὰ μείνουμε πιστοὶ στὶς αἰώνιες ἀλήθειες τοῦ Θεοῦ, στὶς ἀκατάλυτες ἀρχὲς τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Κυρίου, γιὰ νὰ μπορέσουμε ἔτσι νὰ ὁδηγήσουμε τὰ παιδιά μας κοντὰ στὸ Θεό, νὰ τὰ ὁδηγήσουμε στὸ Ναό, ὅπου ἐκεῖ θὰ λυτρωθοῦν ἀπὸ τὸ ἄγχος καὶ τὴν ὀδύνη, ποὺ φέρει στὴν ψυχή τους, ὁ σκοταδισμὸς τοῦ κόσμου τούτου, ποὺ «ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται».
Ἐκεῖ, κάτω ἀπὸ τὸ κραταιὸ Χέρι τοῦ Θεοῦ τῆς Ἀγάπης θὰ λυτρω-θοῦν ἀπὸ τὸ Φόβο, ποὺ βασανίζει τὴ ζωή τους, θὰ βροῦν τὸ σωστὸ προσανατολισμὸ τῆς ζωῆς, θὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὶς μηδενιστικὲς ἀντιλήψεις τῆς ζωῆς, ἀπὸ τὴ μωρία τοῦ κόσμου, ποὺ νεκρώνει τὴν ψυχή, σκοτίζει τὸ νοῦ, παγώνει τὴν καρδιά, ἀχρηστεύει τὴ ζωὴ καὶ καταθρυμματίζει τὴν προσωπικότητα.
Πρέπει νὰ ὁμολογήσουμε ὅτι μὲ τὴ δική μας κακὴ συμπεριφορά, μὲ τὴ δική μας τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸ Θεό, ἔχασαν οἱ νεώτεροι τὴν ἐμπι-στοσύνη τους, τὴν πίστη τους στὸ Θεό, καὶ γέμισε ἡ ψυχή τους φόβο, σύγχυση καὶ κυριεύθησαν ἀπὸ πνεῦμα ἀνταρσίας. Ἡ ψυχὴ τῶν πολλῶν «ἐνεπάγη», δυστυχῶς, «εἰς ἰλὺν βυθοῦ» (Χρυσόστομος).
Πολλοὶ δυστυχῶς νέοι σήμερα ἐξ αἰτίας τοῦ κακοῦ προσωπικοῦ παραδείγματος τῶν μεγαλυτέρων ἀφ᾿ ἑνός, καὶ ἀφ᾿ ἑτέρου ἀπὸ ἔλλειψη δι-κῆς τους κρίσεως, χωρὶς τὸ χάρισμα τῆς διακρίσεως, δὲν ζοῦν σὰν τέκνα φωτός, ζοῦν μέσα στὸ σκοτάδι τῆς προσκαίρου ἡδονῆς, ποὺ μόνο ὀδύνη φέρνει στὴν ψυχή, περιπατοῦν μέσα στὴ λάσπη τῆς ἀκαταστασίας, τῆς κουφότητος καὶ τῆς βλακείας, χωρὶς σκοπό, χωρὶς ἰδανικά, χωρὶς περιεχόμενο, «ἀφρίζουν, τρίζουν τὰς ὀδόντας αὐτῶν καὶ ξηραίνονται». Πιθηκίζουν, μαϊμουδίζουν μασώντας τὴν τσίχλα ποὺ τοὺς προσφέρει ὁ ὑλισμὸς τῆς ἄχαρης ἐποχῆς μας καὶ ἀναφωνοῦν χωρὶς ντροπὴ ὅτι εἶναι μοντέρνοι νέοι, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα εἶναι  φ θ ο ρ ο π ο ι ο ί, μολύσματα τῆς ζωῆς, κατ᾿ οὐσίαν ζωντανοὶ νεκροί.
Ὑπεύθυνοι εἴμαστε ἐμεῖς οἱ μεγαλύτεροι. Τί κάνουμε γιὰ τὰ παιδιά μας;
«Οὐκ ἐπ᾿ ἄρτῳ μόνον ζήσεται ἄνθρωπος». Μόνον ὁ Χριστὸς μπορεῖ ν᾿ ἀναστήσει τὰ παιδιά μας, ἀπὸ τὴ νέκρωση ποὺ ἔφερε στὴν ψυχή τους ἡ ἀχλὺς τῆς ἁμαρτίας. Μόνον ὁ Χριστὸς μπορεῖ νὰ τὰ λυτρώσει ἀπὸ τὴ δουλεία τῶν παθῶν. Μόνον ὁ Χριστὸς μπορεῖ νὰ τὰ ἐλευθερώσει ἀπὸ τὰ δε-σμὰ τοῦ θανάτου καὶ νὰ τοὺς χαρίσει τὴν Ἀνάσταση καὶ τὴ ζωή. Ὁ Χριστός, ποὺ εἶναι «ἡ ὁδός, ἡ ἀλήθεια, ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή», περιμένει τὴν ἐπιστροφή τους κοντά Του.
Δὲν κάνει διάκριση στὴν ἡλικία ὁ Χριστός, μὰ πιότερο ἀγαπᾷ καὶ περιμένει μ᾿ ἀνοικτὴ ἀγκαλιὰ τοὺς νέους. Περιμένει τοὺς νέους γιὰ νὰ τοὺς δώσει τὴ χαρά, τὸ χαμόγελο, τὴν ζωή, τὴν ἐπιτυχία. Περιμένει νὰ τοὺς δώσει σκοπὸ στὴ ζωή, νὰ τοὺς χαρίσει τὴ δύναμη νὰ δημιουργήσουν ἀξίες. Περιμένει τοὺς νέους, γιατὶ σ᾿ αὐτοὺς ἀνήκει ἡ Βασιλεία Του, γιατὶ αὐτοὶ εἶναι οἱ λιγότερο ὑπεύθυνοι.
Ὅταν ἔρχεται στὸν κόσμο ἕνας νέος ἄνθρωπος, εἶναι ἕνα μικρό, ἄδολο, ἄκακο, ἁγνὸ ἀγγελούδι. Ποιες εἶν᾿ οἱ δυνάμεις, ποὺ τὸ ἀλλάσουν τόσο μεγαλώνοντας; Ἡ ἔλλειψη σωστῆς ἀγωγῆς; Ἡ ἔλλειψη ἀγάπης, στοργῆς καὶ τρυφερῆς λελογισμένης; Κληρονομικὲς καταβολές; Σίγουρα ἡ ἔλλειψη φροντίδος, τὸ κακὸ περιβάλλον, τὸ κακὸ παράδειγμα, ἐμεῖς οἱ μεγαλύτεροι. Ἀνάγκη ν᾿ ἀναγνωρίσουμε τὰ λάθη μας. Νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ Χριστό, γιὰ νὰ μπορέσουμε ἔτσι νὰ ὁδηγήσουμε τὰ παιδιά μας στὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ.
Ἡ εἴσοδος τῆς Παρθένου στὸ Ναό, ἂς γίνει εἴσοδος στὸ Ναὸ καὶ τῶν παιδιῶν μας. Ἂς γίνει εἴσοδος στὴν ἀληθῆ θεογνωσία γιὰ κάθε νέο καὶ γιὰ κάθε νέα.
Κάθε νεανικὴ ψυχὴ εἶναι στ᾿ ἀλήθεια ἕνας πραγματικὸς παράδεισος, ὅταν ἔχει μέσα της τὸ Χριστό. Ἡ εἴσοδος στὸ Ναὸ εἶν᾿ ἐλευθέρα. Μα-κριὰ ἀπὸ κάθε ἀπογοήτευση κι᾿ ἀπὸ κάθε ἀπάτη τοῦ κόσμου, ἂς εἰσέλ-θουμε στὸ Ναό, στὸ χῶρο τῆς ἁγνότητος. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ.
 π. Στέφανος
 ΑΝΑΠΑΛΜΟΙ

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

Ομοψυχία



Τὸν Ὀκτώβριο γιορτάσαμε τὴν Ἐποποιΐα τοῦ ᾿40. Τότε ὅλοι οἱ Ἕλληνες μὲ μία ψυχὴ βροντοφωνήσαμε τὸ «ΟΧΙ» στὸν φασισμὸ καὶ γράψαμε χρυσὲς σελίδες στὴν ἱστορία μας.
Σήμερα ποὺ περνᾶμε κάπως δύσκολες μέρες, μέσα στὴν ψυχὴ κάθε γνησίου Ἕλληνα γεννιῶνται εὔλογα ἐρωτηματικά.
Ποιὸς κρύβεται πίσω ἀπὸ τὶς ἐπεκτατικὲς διαθέσεις τῆς Τουρκίας;
Ποιὸς πραγματικὰ εὐθύνεται γιὰ τὸ δρᾶμα τῆς Κύπρου καὶ τὴ μονίμη κρίση στὸ Αἰγαῖο;
Ποιὸς καλλιεργεῖ τόσα ἄνομα καὶ ὑποχθόνια σχέδια σὲ βάρος τῆς Πατρίδος;
Τί νόημα μπορεῖ νὰ ἔχη ὁποιαδήποτε συνομιλία καὶ ὑπογραφὴ συνθήκης π.χ. μὲ τὴν Τουρκία, ὅταν αὐτὴ καταπατεῖ κάθε συνθήκη μὲ τὸ πιὸ βάναυσο καὶ ὕπουλο τρόπο;
Ὁ ἀναγνώστης ἀσφαλῶς ἀντιλαμβάνεται εὔκολα ποιὲς δυνάμεις κρύβονται πίσω ἀπ᾿ ὅλα τοῦτα.
Ὁ ἰμπεριαλισμός, σοβιετικὸς ἢ ἀμερικανικός, εἶναι σήμερα καὶ για τὴν Ἑλλάδα ἄγριο θηρίο, ποὺ προσπαθεῖ νὰ μᾶς κατασπαράξει. Σὲ τοῦτο τὸ μακάβριο ἔργο, μὲ πολὺ ἄνεση, συνεργάζεται ἡ Σκύλλα μὲ τὴ Χάρυβδη. Μηχανεύονται μυριάδες τρόπους γιὰ νὰ μᾶς κόψουν τὶς ῥίζες.
Μὴ μᾶς ξενίζει τούτη ἡ διαπίστωση. Εἶναι ἡ πικρὴ ἀλήθεια.
Στὶς κρίσιμες τοῦτες γιὰ τὸ Ἔθνος μας ὧρες ἐπιτακτικὸ προβάλλει τὸ χρέος νὰ ἔλθουμε σὲ περισυλλογή, καὶ πάνω ἀπὸ ἰδεολογικὲς τοποθετήσεις νὰ σταθοῦμε ἑνωμένοι, ἕτοιμοι νὰ ἀντιμετωπίσουμε κάθε ἐπιβουλή.
Γευτήκαμε ὅλοι τὰ νάματα τοῦ Ἑλληνικοῦ Ὀρθοδόξου πολιτισμοῦ. Μεγαλώσαμε μὲ σύντροφο τὴν Πίστη πρὸς τὸ Θεὸ καὶ τὴν ἀγάπη στὴν Οἰκογένεια καὶ τὴν Πατρίδα. Εἶναι καιρὸς νὰ ξεκαθαρίσουμε μέσα μας ὅτι δὲν ὑπάρχει τίποτε πιὸ γλυκὸ ἀπὸ τὴν Πατρίδα καὶ ὅτι δική μας πατρίδα εἶναι ἡ αἰώνια Ἑλλάδα. Ἡ Ἑλλάδα σημαίνει «Φῶς Θεοῦ» καὶ μαζὶ «Φῶς τοῦ κόσμου». Τὰ συνθήματα «κάτω οἱ πατρίδες» καὶ τὰ παρόμοια, δὲν ἔχουν θέση στὴν γῆ αὐτή. Γιατὶ εἶναι ἡ «Πατρίδα τῶν πατρίδων». Ἡ μητέρα τοῦ Πολιτισμοῦ. Ἡ κοιτίδα τοῦ Πνεύματος. Ἡ τροφὸς τῆς Ἐλευθερίας.
Κι᾿ αὐτὴ τὴν ἀλήθεια πρέπει νὰ τὴν χαράξουμε βαθειὰ μεσ᾿ στὴν καρδιά μας ὅλοι καὶ πιὸ πολὺ οἱ νέοι. Μὲ αὐτὴ τὴν πίστη μεγαλούργησε ἡ Ἑλλάδα. Αὐτὰ διδάσκει ἡ Ἱστορία. Εἶναι καιρὸς νὰ μελετήσουμε ὅλοι τὴν ἔνδο-ξη ἱστορία μας. Θὰ διδαχθοῦμε πολλά. Ὁ ἱστορικὸς Πολύβιος λέει: «Καλλίστη πρὸς ἀληθινὸν βίον παιδεία εἶναι ἡ ἐκ τῆς πραγματικῆς ἱστορίας περιγιγνομένη ἐμπειρία». (Ι,35,6-10) Καὶ ἔχει δίκιο. Γιατὶ μὲ τὴ μελέτη τῆς Ἱστορίας θὰ κατορθώσουμε νὰ ἀποφύγουμε τὰ σφάλματα τοῦ παρελθόντος, θὰ σταθοῦμε μακριὰ ἀπὸ τὰ ὀλέθρια κηρύγματα τοῦ μίσους καὶ τῆς ἀναρχίας καὶ θὰ ἀντλήσουμε δύναμη καὶ θάρρος ἀπὸ τὸ ἠθικὸ μεγαλεῖο τῆς πατρογονικῆς ἀρετῆς τῶν Ἑλλήνων, γιὰ νὰ διορθώσουμε τὸ παρὸν καὶ νὰ δημιουργήσουμε ἕνα καλλίτερο μέλλον.
Ὁ ἐχθρὸς ἐλλοχεύει. Καραδοκεῖ. Εἶναι ἕτοιμος ν᾿ ἁρπάξει κάθε εὐκαιρία, γιὰ νὰ ἀποσπάσει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν Πίστη στὰ Ἰδανικὰ καὶ νὰ τὸν κατασπαράξει. «Σὰν λιοντάρι ποὺ βρυχᾶται, τριγυρίζει γιὰ νὰ βρῆ κάποιον νὰ τὸν καταπιῆ» (Α´ Πέτρ. 5, 8). Χρησιμοποιεῖ πολλοὺς καὶ διαφόρους τρόπους. Μετασχηματίζεται ἀκόμη καὶ «σὲ ἄγγελο φωτός». Ὅταν μάλιστα θέλει νὰ διαλύσει μία οἰκογένεια, μία συλλογικὴ προσπάθεια, μία κοινωνία, ἕνα ἔθνος, τότε, πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα, προσπαθεῖ νὰ φέρει τὴ διάλυση ἀπὸ μέσα. Βασικό του ὅπλο: ἡ Διχόνοια. Θερίζει τὴν καταστροφὴ καὶ παντοῦ σωρεύει ἐρείπια.
Ἐὰν προσπαθήσουμε νὰ διαβάσουμε πίσω ἀπὸ ὅσα γράφονται καὶ λέγονται κάθε μέρα, θὰ διαπιστώσουμε ὅτι οἱ μεγάλοι μας «φίλοι» μᾶς ἐμποδίζουν μὲ κάθε τρόπο νὰ προοδεύσουμε καὶ νὰ μεγαλώσουμε. Θέλουν νὰ ᾿μαστε μικροί, ἀδύναμοι, ὑπανάπτυκτοι, γιὰ νὰ μποροῦν ἔτσι νὰ μᾶς κάνουν τὸν προστάτη. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή. «Φύλακες γρηγορεῖτε»! Στὸ κάθε «ξεροκόμματο», ποὺ μᾶς πετοῦν, κρύβεται πολιτικὴ σκοπιμότητα καὶ τὸ δηλητήριο τῆς διαιρέσεως.
Δὲν θὰ ᾿πρεπε νὰ πάψουμε κάποτε νὰ παίζουμε τὸ παιγνίδι τους; Ἔχω τὴ γνώμη ὅτι εἶναι πιὰ καιρὸς νὰ δώσουμε σὲ ὅλους νὰ καταλάβουν ὅτι, ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα χρόνια καὶ μέχρι σήμερα, οἱ Ἕλληνες, «ἡγησάμενοι κρεῖττον εἶ-ναι μετ᾿ ἀρετῆς καὶ πενίας καὶ φυγῆς ἐλευθερίαν, ἢ μετ᾿ ὀνείδους καὶ πλούτου δουλείαν τῆς πατρίδος (ἐργάσασθαι)» (Λυσίας.Ἐπιτάφιος τοῖς Κορινθίων βοηθοῖς. 2,30-33), μπροστὰ στὸν κίνδυνο γίνονται μιὰ ψυχὴ καὶ συναγωνίζονται ποιὸς θὰ κάμει περισσότερα καλὰ στὴν πατρίδα.
Εἶναι ἀκόμη νωπὰ τὰ αἵματα ἐκείνων, ποὺ ἔγραψαν στὴν ψυχὴ κάθε γνήσιου Ἕλληνα τὴ μεγάλη αὐτὴ ἀλήθεια. Ἡ θυσία τους ἂς μᾶς ὁδηγεῖ στὸ χρέος.
 π. Στέφανος
 Ἀναπαλμοὶ 1976

Σημείωση: Τὸ κείμενο αὐτὸ πρωτοεμφανίσθηκε στὸ περιοδικὸ «Ἀναπαλμοί», τὸ 1976. Ἦταν ἡ περίοδος τῆς «Μεταπολιτεύσης», ὅπου οἱ Ἕλληνες ζοῦσαν μεθυσμένοι τὴν παράφορη χαρὰ τῆς Καινούργιας, Ἀναγεννημένης Δημοκρατίας..
Καὶ κάποιες φωνὲς σωφρόνων ἀνδρῶν, πραγματικὰ πνευματικῶν ἡγετῶν, μὲ συνείδηση χρέους καὶ ἐμφορούμενοι ἀπὸ τὰ αἰώνια ζώπυρα τοῦ Ὀρθοδόξου Ἔθνους μας, ἐξέπεμπαν σήματα νουνεχίας καὶ ὀρθῆς πορείας.
Στὸ κενὸ οἱ φωνές τους.. Εἰς ὦτα μὴ ἀκουόντων.
Οἱ νεοέλληνες εἶχαν πέσει γιὰ τὰ καλὰ στὴν παγίδα τοῦ ὑλισμοῦ, τῆς γήϊνης εὐημερίας καὶ τοῦ καταναλωτισμοῦ, καθὼς καὶ στὴ νοοτροπία τοῦ μαρξισμοῦ: λαϊκισμός, ὀχλοκρατία, ὑλιστικοὶ καὶ μόνο οἱ στόχοι, ἀτέλειωτες οἱ ἀπαιτήσεις, οἱ διαδηλώσεις, οἱ ἔριδες, οἱ κομματικοὶ φανατισμοὶ καὶ διχασμοί, οἱ διαμάχες.. Ὅραμα Εὐρώπης ὁ «μεγάλος στόχος». Ὅραμα Ἑλλάδος ἢ Οὐρανοῦ, πουθενὰ στὸν ὁρίζοντα.
Νὰ σημειώσουμε ὅτι τότε ἐπικρατοῦσε ὁ «Ψυχρὸς Πόλεμος» ἀνάμεσα σὲ Ἀμερικὴ καὶ Σοβιετία (ἐφαρμοσμένο Κομμουνισμό). Καὶ ὁ πνευματικὸς ἡγέτης ἀπὸ τότε διέβλεπε -καὶ ἔλεγε ἄφοβα- τὴν ἀλήθεια: «Ἀπὸ τὴ Σκύλλα στὴ Χάρυβδη! μᾶς πηγαίνουνε.. Ἕλληνες ἀγρυπνεῖτε»!
Ἐπίσης, νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι μὲ τὴν «φίλη» Τουρκία τίποτε δὲν ἄλλαξε ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια, τίς δεκαετίες ποὺ διέῤῥευσαν. Προκλήσεις, θρασύτητα, μοχθηρία, ἐχθρότητα. Καὶ οἱ πολιτικοὶ ταγοί μας μονίμως ἐνδοτικοὶ καὶ ἡττοπαθεῖς νὰ προδίδουν τὸν λαό, καὶ ὁ λαός, ἀκαθοδήγητος καὶ ἀκατήχητος, «ὡς πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα», «πάντα εὐκολοπίστευτος καὶ πάντα προδομένος», νὰ ἀντιμετωπίζει τὶς κρίσιμες ἱστορικὲς καμπὲς μὲ πλαδαρότητα καὶ μοιρολατρεία, μὲ μόνιμο ἐνδιαφέρον ἂν θὰ ἀγοράσει Τηλεόραση pla-sma καὶ κινητὸ τηλέφωνο (τότε) ἢ ipad σήμερα..
Ἀνάγκη ἐπιτακτικὴ νὰ συνέλθουμε. Ἔστω καὶ τώρα ποὺ εἶναι ἀργά..
π.Θεολόγος  28.10.2014

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

πρόγραμμα Νοεμβρίου