ὁδ.Τσόχα 39 - Ἀμπελόκηποι Μετόχιον τῆς Ἱ.Μονῆς Πετράκη

Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

.


Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

Εορτή του Πρωτομάρτυρος Στεφάνου

με θερμές ευχές για τον εορτάζοντα σεβαστό Γέροντά μας π.Στέφανον Πουλήν.





















Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2014

Διέλθωμεν έως Βηθλεέμ



«Διέλθωμεν δή ἓως Βηθλεέμ»

Ο φιλάνθρωπος Θεός πραγματοποιεί την προαιώνια βουλή Του. Ο απρόσιτος γίνεται προσιτός άνθρωπος. Γεννιέται απ’ την αγνή και άσπιλη Παρθένο, στη Βηθλεέμ, σε μια φτωχική φάτνη. Σαρκώνεται η αγάπη κι ο άνθρωπος γίνεται Θεός.
Οι στρατιές των αγγέλων φέρνουν στον κόσμο το χαρούμενο μήνυμα.
«Μή φοβεῖσθε· ἀντίθετα μάλιστα χαρεῖτε, γιατί σᾶς ἀναγγέλλω χαρμόσυνη εἴδησι, πού θά σᾶς προκαλέση μεγάλη χαρά, πού θά εἶναι καί χαρά γιά ὃλο τό λαό τοῦ Θεοῦ. Διότι γεννήθηκε στήν πόλι τοῦ Δαβίδ σήμερα γιά σᾶς Σωτῆρας, πού σάν ἂνθρωπος, μέν εἶναι χρισμένος μέ τό πλήρωμα τῆς θεότητος, ἀλλά σάν Θεός εἶναι καί Κύριός σας. Σημεῖο μέ τό ὀποῖο θά γνωρίσετε τό Σωτῆρα θά εἶναι σέ σᾶς τό ἐξῆς: Θα βρῆτε ἒνα βρέφος τυλιγμένο στά σπάργανα, μέσα σέ μια φτωχική φάτνη τῆς Βηθλεέμ». (Λουκ. 2, 10 – 12)
Είναι ανέκφραστη και απερίγραπτη η θεία συγκατάβαση.
Για μας γεννήθηκε ένας Θεός, ένας Λυτρωτής, ο Κύριος μας και ο Θεός μας. Σπάστε αιώνιοι φραγμοί για να περάσει ο Κύριος της Αγάπης (Από το «Μεσσία» του Χαίντελ)
Ο Πίνδαρος της χριστιανικής λυρικής ποιήσεως, ο Ρωμανός ο Μελωδός, προσπάθησε όσο καλύτερα μπορούσε να εκφράσει μέσα στον υπέροχο ύμνο του τον ερχομό του Λυτρωτή. Ανέβηκε στον άμβωνα και με την χάρη του Θεού άρχισε να ψάλλει:
Ἡ Παρθένος σήμερον, τόν Ὑπερούσιον τίκτει,
καί ἡ γῆ τό Σπήλαιον, τῷ ἀπροσίτω προσάγει.
Ἂγγελοι, μετά ποιμένων δοξολογoῦσι. Μάγοι δέ,
μετά ἀστέρος ὁδοιποροῦσι· δι᾿ ἡμᾶς γαρ ἐγεννήθη,
Παιδίον νέον, ὁ πρό αἰωνων Θεός.
Οι καρδιές αναπάλλουν μπροστά στην έλευσή Του. Ο Κοσμάς ο υμνογράφος μάς προσκαλεί να δοξάσουμε το Μέγα Θεό:
Χριστός γεννάται. Χριστός ἐξ οὐρανῶν·
ἀπαντήσατε. Χριστός ἐπί γῆς· ὑψώθητε. Ἂσατε
τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ, καί ἐν εὐφροσύνη ἀνυμνήσατε
λαοί· ὃτι δεδόξασται.
Ο ίδιος υμνογράφος μένε έκθαμβος μπροστά στο μέγα της οικονομίας μυστήριο και ψάλλει:
Μυστήριον ξένον, ὁρῶ καί παράδοξον!
Οὐρανόν τό σπήλαιον· θρόνον Χερουβικόν,
τήν Παρθένον· τήν φάτνην χωρίον· ἐν ὦ ὧ ἀνεκλίθη
ὁ ἀχώρητος, Χριστός ὁ Θεός· ὃν ἀνυμνοῦντες μεγαλύνομεν.
«Διέλθωμεν δή ἓως Βηθλεέμ καί ἲδομεν τό ρῆμα τοῦτο τό γεγονός ὃ ὁ Κύριος ἐγνώρισεν ἡμῖν» (Λουκ. 2, 15)
Είναι καιρός να περάσουμε όλοι από την Βηθλεέμ, να γονατίσουμε μπροστά στο θείο Βρέφος και να Του προσφέρουμε αντί άλλου δώρου ένα δάκρυ, που να εκφράζει την ειλικρινή μας μετάνοια, και αναγεννημένοι μέσα από το σπήλαιο, να επιστρέψουμε στο χρέος. Από τη Βηθλεέμ αρχίζει ο δρόμος που φέρνει στη ζωή και την πραγματική ευτυχία.
Δεῦτε ἲδωμεν πιστοί, ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός
ἀκολουθήσωμεν λοιπόν, ἒνθα ὁδεύει ὁ ἀστήρ,
μετά τῶν Μάγων Ἀνατολῆς τῶν Βασιλέων.
Ἂγγελοι ὑμνοῦσιν ἀκαταπαύστως ἐκεῖ.
Ποιμένες ἀγραυλοῦσιν, ὠδήν ἐπαξιον. Δόξα
ἐν ὑψίστοις λέγοντες, τῷ σήμερον ἐν Σπηλαίῳ
τεχθέντι, ἐκ τῆς Παρθένου, καί Θεοτόκου, ἐν
Βηθλεέμ τῆς Ἰουδαίας. 
Όλα μάς οδηγούν προς τα εκεί, στην αστείρευτη πηγή της αγάπης. Εκεί, στην Βηθλεέμ, όπως λέγει ο ποιητής.
Ἠ ἀγάπη ἀντάλλαξε ἀσπασμό μέ τήν Ταπεινοσύνη.
Ὢ ἐμεῖς κακόμοιροι θνητοί, πού δίχως καλοσύνη
πλανιώμαστε στῆς ἐρημιᾶς τ’ ἂχαρα μονοπάτια,
ἂν ξέραμε πώς τόσο ἁπλά ἡ Ἀγάπη κατοικεί
καί πώς μιά φάτνη ταπεινή διαλέγει γιά νά γείρη.
στή Βηθλεέμ θά στρέφαμε στοχαστικά τά μάτια
καί σταθερά θά φέρναμε τό βῆμα πρός τά κεῖ.
Ας γίνει φάτνη φτωχική η ψυχή μας. Ας γεννηθεί μέσα μας ο Χριστός. Είναι καιρός να καταλάβουμε τη μεγάλη αλήθεια ότι είναι ανάγκη να γεννηθεί μέσα στην καρδιά ο Χριστός.
Γιατί όπως λέει ο ποιητής: «Εκατό φορές αν γεννήθηκε στη Βηθλεέμ ο Χριστός, μέσα σου αν δεν γεννήθηκε είσαι για πάντα χαμένος»
Εξάλλου είναι καιρός να επιστρέψουμε στο χρέος. Ο Ραούλ Φολερώ πολύ χαρακτηριστικά τονίζει αυτό το χρέος, με λόγια απλά κι εκφραστικά:
Χριστούγεννα!
Αυτή τη νύχτα, μέσα σέ μιά Φάτνη, γεννήθηκε ο Φτωχός,
που η Αγάπη Του έμελλε ν’ αναμοχλεύσει τον κόσμο ολόκληρο.
Χριστούγεννα!
Από εκείνη τη νύχτα, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να
ευτυχεί μόνος του.
π. Στέφανος
ΑΝΑΠΑΛΜΟΙ



Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

πού την κεφαλήν κλίνη



ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΤΟΠΟΣ ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ…

«Καὶ ἔτεκε τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον, καὶ ἐσπαργάνωσεν
αὐτόν, καὶ ἀνέκλινεν αὐτὸν ἐν τῇ φάτνῃ, διότι οὐκ ἦν αὐτοῖς
τόπος ἐν τῷ καταλύματι» (Λουκᾶ 2, 7)

Έρχεται στη γη, συγκαταβαίνει ο Κύριος, γίνεται ταπεινός άνθρωπος. Ο τέλειος Θεός, η άπειρη Αγάπη γεννιέται στην ταλαιπωρημένη από την κακία γή, προσλαμβάνει την ανθρώπινη σάρκα, γίνεται αδύνατος. «ἀνθρωπος ἐν πληγῇ ὤν». (Ησ. 53, 3) κι αναζητεί.

Αναζητεί και κράζει, κράζει και βοά: «υἱέ, δός μοι σήν καρδίαν». (Παροιμ. 23, 26)

Ο Ιησούς επισκέπτεται το ανθρώπινο γένος, πλησιάζει τον καθένα άνθρωπο χωριστά, ρίχνει λάδι στην τρεμοσβύνουσα λυχνία, στηρίζει κάθε αδύνατο καλάμι, που σείεται απ’ τον άνεμο, χαρίζει στον καθένα φως και ζωή, χαρά και Χάρι.

Ο Ιησούς πεινά και διψά τη λύτρωση της ανθρώπινης ψυχής. (Ιωάν. 4, 32, 34)

Ο σκοπός, για τον οποίον γίνεται άνθρωπος, είναι αυτός ακριβώς, είναι η αναζήτησης και η λύτρωσης της ανθρώπινης ψυχής. Γίνεται όμοιος με μας, χωρίς την αμαρτία, «ὁμοίῳ τὸ ὃμοιον ἀποκαθᾶραι». (Γρηγ. Ναζιανζ. Migne, P.G. 36, 325)

Ο Ιησούς, που είναι το Φως του κόσμου (Ιωάν.8,12) και φωτίζει κάθε «ἂνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον» (Ιωάν. 1, 9), είναι καρδιογνώστης, «ἐτάζων καρδίας καί νεφρούς ὁ Θεός». (Ψαλμ. 7, 10)

 Ο Ιησούς βλέπει τι κρύβουμε μέσα μας. Διαβάζει τη σκέψη μας, γνωρίζει την ψυχή μας, παρακολουθεί τη θέλησή μας, μελετά τους παλμούς της καρδιά μας. Δεν μπορούμε τίποτε να κρύψωμε απ’ Αυτόν, «τά γνωρίζει ὃλα». (Βαρούχ 3, 32)

Γνωρίζει ο Κύριος ότι χωρίς αγάπη η καρδιά μας είναι πιο σκληρή κι από την πέτρα. Γνωρίζει ότι σε όλη την ευεργετική Του πορεία θα συναντήσει ανθρώπους «πεπληρωμένους πάσῃ ἀδικίᾳ, πορνείᾳ, πονηρίᾳ, πλεονεξίᾳ, κακίᾳ, μεστούς φθόνου, φόνου, ἔριδος, δόλου, κακοηθείας, ψιθυριστάς, καταλάλους, θεοστυγεῖς, ὑβριστάς, ὑπερηφάνους, ἀλαζόνας, ἐφευρέτας κακῶν, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀσυνέτους, ἀσυνθέτους, ἀστόργους, ἀσπόνδους, ἀνελεήμονας…». (Ρωμ. 1, 29 - 31)

Και, μολονότι γνωρίζει την σκληρότητά μας, έρχεται κοντά μας, γίνεται ο Πλησίον μας, γιατί είναι Άπειρη Αγάπη και θέλει τη σωτηρία μας. Θέλει να μάς ελευθερώσει από τη δουλεία του κακού, να μάς λυτρώσει από τα δεσμά του Άδου και του θανάτου, να μάς εξαγοράσει, «ἳνα τήν υἱοθεσίαν ἀπολαύωμεν». (Γαλατ. 4, 5)

Έρχεται με αγάπη, να λυτρώσει τα πλάσματά Του, χωρίς καθόλου να παραβιάσει την ελευθερία τους. Έρχεται να χαράξει σε όλους μας το δρόμο, που κάνει τη ζωή μας παράδεισο, το δρόμο που οδηγεί κοντά στον Θεό, αλλά, δυστυχώς, τα πλάσματά Του δεν τον δέχονται, δεν Τον αναγνωρίζουν.

Πολλά χρόνια πριν, ο Προφήτης Ησαΐας είχε προφητεύσει την αγνωμοσύνη μας και τη σκληρότητά μας: «Ἄκουε οὐρανὲ καὶ ἐνωτίζου γῇ, ὅτι Κύριος ἐλάλησεν· υἱοὺς ἐγέννησα καὶ ὕψωσα, αὐτοὶ δέ με ἠθέτησαν. Ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον, καὶ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ Ἰσραὴλ δέ με οὐκ ἔγνω, καὶ λαός με οὐ συνῆκεν». (Ησ. 1, 2 - 3)

Γεννήθηκε απ’ την Πάναγνη Παρθένο σ’ ένα φτωχικό σπήλαιο, σε μια φτωχική φάτνη «διότι οὐκ ἧν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύματι». (Λουκ. 2, 7)

Αυτή είναι η πικρή αλήθεια.

Ο Ιησούς έρχεται στη γη και βρίσκει την ψυχή μας ερμητικά κλειστή.
Δεν ευρίσκει κατάλυμα. Δεν υπάρχει τόπος γι’ Αυτόν.
Δεν υπάρχει τόπος για το Δημιουργό του κόσμου.

Αργότερα θα τον ρωτήσουν οι δύο πρώτοι μαθητές Του: «Διδάσκαλε, ποῦ μένεις;». Και ο Κύριος θα τους απαντήσει: «Ἔρχεσθε και ἴδετε». (Ιωάνν. 1, 13 - 40)

Επίσης, όταν κάποιος γραμματεύς του είπε: «Διδάσκαλε, θά σέ ἀκολουθήσω ὃπου κι’ ἂν πᾶς», ο Ιησούς γλυκά, απαλά και με κάποια πίκρα στη φωνή Του, απήντησε: «Αἱ ἀλώπεκες φωλεούς ἒχουσι καί τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνώσεις, ὁ δέ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἒχει ποῦ τήν κεφαλήν κλίνῃ». (Ματθ. 8, 20, Λουκ. 9, 58)

Όλα τα πλάσματα του Θεού είναι λίγο πολύ βολεμένα, μόνον ο Δημιουργός της κτίσεως δεν έχει πού να κλίνει το κεφάλι.

Ο Ιησούς δεν έχει ανάγκη από κοσμικές πολυτέλειες και αναπαύσεις. Δεν ζητεί πολυτελή κατοικία και ανέσεις. Ζητεί την καρδιά μας, ζητεί να ελευθερώσει την ψυχή μας από το κακό και την αμαρτία, από την φθορά και το θάνατο.

Ο Ιησούς αναπαύεται μόνον μέσα στην ανθρώπινη ψυχή. Αυτό είναι το κατάλυμά Του. Γι’ αυτόν ακριβώς το σκοπό γίνεται άνθρωπος και προσκαλεί κοντά Του όλους τους ανθρώπους και στον καθένα χωριστά λέγει: «Υἱέ, δός μοι σήν καρδίαν»

Στέκεται μπροστά στην κάθε ανθρώπινη ψυχή και κτυπά. Κτυπά επίμονα και περιμένει να Του ανοίξουμε τη θύρα, να Τον δεχθούμε και να χαρούμε την αγάπη Του και την παρουσία Του. Περιμένει έξω από την πόρτα μας, έξω από την ψυχή μας και κρούει συνέχεια τη θύρα, αδιάκοπα μάς προσκαλεί. «Ἰδού ἒστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω». (Αποκ. 3, 20)

Δεν έχει ανάγκη από μας ο Θεός. Τη δική μας σωτηρία ζητεί. Υπομένει όλη μας τη σκληρότητα, όλη μας την κακία και περιμένει να ακούσουμε την φωνή Του και να Του ανοίξουμε την καρδιά μας ελεύθερα κι αβίαστα. Περιμένει να Τον δεχθούμε χωρίς κανέναν εξαναγκασμό. Είναι άπειρη αγάπη και προσκαλεί. Προσκαλεί και περιμένει. Περιμένει ώρες και ημέρες, πολλές φορές και χρόνια έξω από την κάθε ψυχή.

Είναι πράγματι μεγάλο το μυστήριο της Οικονομίας του Θεού, ανερμήνευτες οι Βουλές Του. Δεν περιγράφεται η αγάπη Του και η ευσπλαγχνία Του.

Γίνεται άνθρωπος και πηγαίνει από πόρτα σε πόρτα, από ψυχή σε ψυχή και κτυπά και περιμένει  ν΄ακούσουμε τη φωνή Του και να του ανοίξουμε.

Θέλει να μας φέρει κοντά Του. Θέλει να χαρούμε αιώνια τη δόξα Του. Όταν προσεύχεται στον ουράνιο Πατέρα λέγει: «Θέλω ἴνα ὂπου εἰμί ἐγώ κἀκεινοι ὦσι μετ’ ἐμοῦ». (Ιωάν. 17, 24) Γι’ αυτό ακριβώς το σκοπό γίνεται άνθρωπος. Γίνεται ταπεινός για να μας υψώσει, γίνεται άνθρωπος για να μάς χαρίσει όλον τον πλούτο της θεότητος.
Ο Ιησούς επισκέπτεται και σένα, κι εμένα και κάθε άνθρωπο. Δεν ξεχωρίζει κανένα στην αγάπη Του. Πλησιάζει κάθε άνθρωπο, όποιος κι αν είναι, όπου κι αν ευρίσκεται. Πλησιάζει και προσκαλεί τον αρνητή Πέτρο, και τον τελώνη, και την πόρνη, τους τυφλούς, τους χωλούς, τους λεπρούς, τους Σαμαρείτες, τους Γαδαρηνούς, κι’ αυτόν ακόμη τον Ιούδα τον προδότη. Σε όλους δείχνει την αγάπη Του.

Στέκεται μπροστά στη δική σου την ψυχή όπως και στη δική μου «Χθές και σήμερον ὁ αὐτός και εἱς τούς αἰῶνας»,   όλος αγάπη, μάς καλεί.

Ακούσαμε την φωνή Του;
Τον δεχθήκαμε στην ψυχή και στη ζωή μας;
Του δώσαμε τόπο να γύρει το κεφάλι;
Αν όχι, και τώρα είναι καιρός.

Άκουσε…

Είναι τα βήματα του Ιησού, δίπλα στην πόρτα σου, έξω από την ψυχή σου. Περιμένει περίλυπο το θείο Βρέφος.

«Αἱ ἀλώπεκες φωλεούς ἒχουσι καί τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνώσεις, ὁ δέ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἒχει ποῦ τήν κεφαλήν κλίνῃ». (Ματθ. 8, 20)

Άκουσε…

Είναι η φωνή Του γεμάτη τρυφερότητα. Είναι ο Ιησούς. Κτυπάει την πόρτα σου. Ήλθε προσωπικά ο ίδιος.

Άκουσε… κράζει. Εσένα καλεί: «Υἱέ, δός μοι σήν καρδίαν»
π. Στέφανος
ΑΝΑΠΑΛΜΟΙ

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Άρχων Ειρήνης



ΑΡΧΩΝ ΕΙΡΗΝΗΣ

«ΘΕΟΣ το τεχθέν, ἡ δε Μήτηρ Παρθένος.
Τί μεῖζον ἂλλο καινόν εἶδεν ἡ κτίσις; »

ΓΕΝΝΑΤΑΙ ο Χριστός απ’ την αγνή και άσπιλη Παρθένο σ’ ένα πενιχρό της Βηθλεέμ σπήλαιο. Ο Υιός του Θεού, τέλειος Θεός, γίνεται τέλειος άνθρωπος.

ΣΑΡΚΩΝΕΤΑΙ η Αγάπη. Εγγίζει ο Χριστός. Πλησιάζει κάθε ψυχή. Έρχεται να ρίξει λάδι στην τρεμοσβύνουσα λυχνία και να στηρίξει τον σειόμενον υπό του ανέμου κάλαμον.

ΕΡΧΕΤΑΙ κοντά μας, πολύ κοντά μας, όμοιος με μας ταπεινός άνθρωπος, ο Υψηλός Θεός. Ξενίζοντ’ οι ουράνιες Δυνάμεις, απορεί πάσα η κτίσις, Μέγα το Μυστήριον της θείας Οικονομίας, υπέρ λόγον και έννοιαν. Αδύναμος ο ανθρώπινος λόγος να εκφράσει τη θεία συγκατάβαση.

ΘΕΛΕΙ ο Θεός να μάς λυτρώσει. Να μάς λυτρώσει απ’ τα δεινά που φέρνει στην ψυχή μας η αμαρτία.

ΑΝΑΤΕΛΛΕΙ στη ζωή μας ο Ήλιος της Δικαιοσύνης.

ΡΙΧΝΕΙ φως ανέσπερο στον νου και την καρδιά μας.

ΔΙΑΛΥΕΙ τα σκοτάδια μεσ’ από την ψυχή και τη ζωή μας. Σκοτάδια Εγωϊσμού, παρανοήσεων και κάθε υστεροβουλίας.

ΣΚΟΡΠΙΖΕΙ, εξαφανίζει με το θείο και άπλετο Φως Του την αχλή της αμαρτίας.

ΦΕΡΝΕΙ γαλήνη στις ψυχές, που Τον υποδέχονται, ο Άρχων της Ειρήνης. Όπου διαβεί, στην ψυχή, στην οικογένεια, στην κοινωνία, σ’ ολόκληρον τον κόσμον, όπου σταθεί το Θείο Βρέφος, χαρίζει σιγουριά, βεβαιότητα, ασφάλεια, χαρά και Χάρη, γαλήνη κι αναφαίρετη Ειρήνη. Όπου σταθεί ο ΙΗΣΟΥΣ, εκεί ο Παράδεισος.

ΣΤΗΝΟΥΜΕ   θ ρ ό ν ο υ ς   σ τ η ν   ψ υ χ ή   μ α ς   ά σ χ ε τ ο υ ς   κ α ι   λ α τ ρ ε  ύ ο υ μ ε   «   θ ε ο ύ ς   α λ λ ο τ ρ ί ο υ ς   ».

Είν’ η πικρή αλήθεια τούτη και πρέπει όλοι μας να τη δεχθούμε την αλήθεια για να μπορέσουμ’ έτσι να ελευθερωθούμε από το ψεύδος, από την πλάνη και την απάτη του αιώνος τούτου του απατεώνος.
Στήνουμε θρόνους και τρέφομε σφηκοφωλιές μεσ’ στην ψυχή μας, άγρια πάθη. Αλλ’ έως πότε;

ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΚΑΙΡΟΣ, όλοι να κάνουμε βήματ’ εμπρός, χωρίς να λησμονούμε τις αλήθειες ότι,
ΕΝΑΣ και ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ είναι ο Θεός, ΕΝΑΣ είν’ ο Κύριος, ΕΝΑΣ και Μόνος είναι ο ΑΙΩΝΙΟΣ, ΕΝΑΣ είν’ ο ΛΥΤΡΩΤΗΣ, ΕΝΑΣ ειν’ ο ΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ, ο ΙΗΣΟΥΣ.

ΑΥΤΟΣ σαρκώθηκε για μας, ΓΙΝΕΤΑΙ ο Πλησίον μας. Είναι ο Λυτρωτής μας, ΕΙΝΑΙ ο μόνος, που μας πλησιάζει όχι για να πάρει από μας αλλά για να μας δώσει. Ο μόνος πιστός. Όλοι οι άλλοι…

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ να γίνει Φάτνη ταπεινή η ψυχή κι η καρδιά μας Ουρανός καθαρός, κατοικητήριο να γίνει του Θεού, να χωρέσει τον αχώρητο, που καταδέχεται να λάβει «δούλου μορφήν».

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ στην Βηθλεέμ να στρέψουμε τα βλέμματα όλοι οι άνθρωποι και να συναντηθούμε εκεί για να γευτούμε τα θεία νάματα, που ρέουν άφθονα από την ταπεινή Φάτνη, και μ’ ένα στόμα και μια ψυχή να ψάλλουμε ύμνους δοξολογίας στο Λυτρωτή.
π. ΣΤΕΦΑΝΟΣ
ΑΝΑΠΑΛΜΟΙ