ὁδ.Τσόχα 39 - Ἀμπελόκηποι Μετόχιον τῆς Ἱ.Μονῆς Πετράκη

Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2015

Τελώνου και Φαρισαίου



Φαρισαίου φύγωμεν υψηγορίαν…

«Φαρισαίου φύγωμεν ὑψηγορίαν, καί Τελώνου μάθωμεν,
τό ταπεινόν ἐν στεναγμοῖς, πρός τόν Σωτῆρα κραυγάζοντες·
Ἲλαθι μόνε ἡμῖν εὐδιάλλακτε»

Όταν μέσα στην ψυχή του ανθρώπου φωλιάσει ο Όφις ο αρχαίος, ο Δράκων, την κατατρώγει σιγά – σιγά και τη θανατώνει. «Ο αντίδικος ημων Διάβολος» δεν μπορεί να μας βλάψει, αν εμείς δε το θελήσουμε. Είναι αδύναμος. Αλλά δεν εγκαταλείπει τη φθοροποιό προσπάθειά του. Στήνει παγίδες παντού. «Μετασχηματίζεται ακόμη και εις άγγελον φωτός» με σκοπό να πλανήσει ακόμα και τους εκλεκτούς. Αλίμονο σ’ αυτόν, που δεν προσέχει και δεν προσεύχεται.

Όταν αλωθεί η ψυχή του ανθρώπου από τον Εγωϊσμό, όταν φωλιάσει μέσα στην καρδιά το θανατηφόρο αυτό Πάθος, τότε ο άνθρωπος χάνει τον πραγματικό, τον γνήσιο εαυτό του. Πλάθει ένα ψεύτικο εαυτό. Θεωρεί τον εαυτό του άγιο και τους άλλους «παρακατιανούς», αμαρτωλούς. Γίνεται ακατάδεχτος, κομπαστής, υψήγορος, αλαζών, σχηματίζει μια πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, αλλοιώνεται ο χαρακτήρας του «την καλήν αλλοίωσιν». Κουρελιάζει την προσωπικότητα των άλλων με τη στάση του και με την συμπεριφορά του. Χωρίς Αγάπη, καυχιέται για τις φανταστικές αρετές του, σαν τον Φαρισαίο της Παραβολής: «Εγώ, Θεέ μου, δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους…» (πρβλ Λουκ. 18, 10 – 14).

Πόσο τυφλός, αλήθεια, είναι κάθε Φαρισαίος… και πόσο δυστυχής… Περιφρονεί τους αδελφούς του, τους συνανθρώπους του, που είναι εικονίσματα του Θεού, και δεν θέλει να καταλάβει ότι με τον τρόπο αυτό έρχεται αντιμέτωπος με το Θεό, παραβαίνοντας την Εντολής της Αγάπης. Δεν θέλει να καταλάβει πως έτσι χωρίζεται από το Θεό. Διότι «Κύριος υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν» (Παροιμ. 3, 34). Και είναι πραγματικά μισητός στο Θεό ο Εγωϊστής, ο καυχησιάρης, ο αλαζών άνθρωπος: Διότι είναι «βδέλυγμα παρά τω Θεω», είναι «ακάθαρτος παρά τω Θεω πας υψηλοκάρδιος» (Παροιμ. 16, 5). Είναι βρωμερός ενώπιον του Θεού κάθε υπερήφανος, κάθε εγωιστής.
 
Οι συνέπειες για κάθε περιφρονητή της Αγάπης, για κάθε κομπαστή είναι φοβερές και ολέθριες. Ο Κύριος προκειμένου να αποφύγουμε την υψηγορία του Φαρισαίου, μας προστάζει να θανατώσουμε το Θηρίο, που φωλιάζει εντός μας, να ταπεινωθούμε ενώπιον του Θεού σαν τον Τελώνη. Διότι είναι πλέον ή βέβαιον ότι «Πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται, ο δε ταπεινων εαυτόν υψωθήσεται» (Λουκ 18, 14).

«Φαρισαίου φύγωμεν ὑψηγορίαν, καί Τελώνου μάθωμεν, τό ταπεινόν ἐν στεναγμοῖς, πρός τόν Σωτῆρα κραυγάζοντες· Ἲλαθι μόνε ἡμῖν εὐδιάλλακτε»

π. Στέφανος
ΑΝΑΠΑΛΜΟΙ