ὁδ.Τσόχα 39 - Ἀμπελόκηποι Μετόχιον τῆς Ἱ.Μονῆς Πετράκη

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Κυριακή Ορθοδοξίας



Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ
Ο Ουράνιος Πατήρ παρουσιάζοντας τον Μονογενή Του Υιό στον κόσμο, είπε: «Οὗτος ἐστίν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε» (Ματθ. γ’ 17 και ιζ’ 5). Ο πανάγαθος Θεός με το λόγο αυτό εκφράζει τη μια και τέλεια και αναλλοίωτη θέληση Του. Διαγράφει τα όρια της ορθοδόξου Πίστεως και ζωής. Καθορίζει τα όρια της Ορθοδοξίας και της Ορθροπραξίας. Πίστης στον Ιησού Χριστό, τον τέλειο Θεό και σωτήρα του κόσμου και υπακοή στο πανάγιο λόγο Του.
Ο Απόστολος Πέτρος εκπροσωπώντας και τους άλλους Μαθητάς, απάντησε σε σχετική ερώτηση του Κυρίου και είπε: «Σύ εἶ ὁ Χριστός ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος» (Ματθ. ιστ’ 16. παραβλ. Ιωάνν. ια’ 27, Πραξ η’ 37, θ’ 20). Αυτή την πίστη στον Ιησού Χριστό παρέλαβε η Ορθόδοξος Εκκλησία και, με αγώνες πνευματικούς και θυσίες και ποταμούς αιμάτων, τη διαφύλαξε ανόθευτη, απαραχάρακτη, αλώβητη, αναλλοίωτη μέχρι σήμερα. «Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τήν Οἰκουμένην ἐστήριξεν» (από το Συνοδικό της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου).
Η αγία Ορθοδοξία επολέμησε στο παρελθόν, αλλά και μέχρι της συντελείας των αιώνων θα μάχεται «ὑπέρ τῆς ἀληθείας ἄχρι θανάτου». Θα αγωνίζεται για την διαφύλαξη της ορθοδόξου Πίστεως στο Χριστό, με τη βεβαιότητα ότι πάντοτε θα θριαμβεύει. Ο Ιησούς διακήρυξε ότι «ἐπί ταύτῃ τῇ πέτρα (πάνω δηλαδή στην πέτρα της ομολογίας της ορθοδόξου Πίστεως εις Αυτόν) οἰκοδομήσω μου τήν Ἐκκλησίαν, καί πύλαι ᾄδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. ιστ’ 18).
Η ιστορία της ανθρωπότητας διδάσκει ότι κατά τη διαδρομή των ετών πολλοί θέλησαν να ξεριζώσουν την πίστη από τις ψυχές των ανθρώπων. Προσπάθησαν να θανατώσουν τον Ιησού, αλλά απέθαναν οι ίδιοι. «Τεθνήκασι γάρ οἱ ζητοῦντες τήν ψυχήν τοῦ Παιδίου» (Ματθ. β’ 20), «τοιοῦτον γάρ ἡ κακία αὐτή ἐν ἑαυτῇ τήν τιμωρίαν ἔχει», λέγει ο Ι. Χρυσόστομος.
Ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης λέγει:
«Ἀσεβείας ὄργανα τυγχάνοντες, ἤθροισαν σύνοδον, ἱερέων ἀσεβῶν, κατά Θεοῦ Ὑψίστου ὡς Ἰουδαῖοι τό πρίν, Ἄννας καί Καϊάφας». Αλλά:
«Ὁ Χριστός νενίκηκε, σκιρτάτω ἡ γῆ· πέπαυται θόρυβος, πέπαυται καί ὁ κλαυθμός, τῶν τοῦ Κυρίου δούλων· ἡ Πίστις δέ πανταχοῦ τῷ κόσμῳ ἐφηπλώθη» (Τροπάρια της ε΄ Ωδής)
Η πάντιμη Ορθοδοξία εθριάμβευσε. Η Πίστη στον Ιησού Χριστό εξαπλώθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο, εφώτισε τα σύμπαντα, διάλυσε «τήν ἀχλύ τῆς ἁμαρτίας». Ο Ιησούς «ἐξῆλθε νικῶν και ἵνα νικήσῃ». (Αποκαλ. στ’ 2)
«Ἡ μία, ἁγία, καθολική καί ἀποστολική Ἐκκλησία» καθιέρωσε την πρώτη Κυριακή των Νηστειών, σαν Κυριακή της Ορθοδοξίας. Πανηγυρίζει το θρίαμβο της Πίστεως. Γιορτάζει το γεγονός ότι «μείζων ἐστίν ὁ ἐν ἡμῖν ἤ ὁ ἐν τῷ κόσμῳ» (Α΄ Ιωαν. δ’ 4). Διακηρύττει ότι «ἡ χάρις ἔλαμψεν, ἡ ἀλήθεια ἀποδέδεικται, τό ψεῦδος ἀπελήλαται, ἡ σοφία ἐπαῤῥησιάσατο, ὁ Χριστός ἐβράβευσε». Και ψάλλει ότι «ἡ χάρις ἐπέλαμψε τῆς ἀληθείας, τά προτυπούμενα πάλαι σκιωδῶς, νῦν ἀναφανδόν ἐκτετέλεσται… Ἐνδυσάθωσαν αἰσχύνην, οἱ οὕτω μή πιστεύοντες».
Προσφέρει «εὐχαριστήριον αἶνον τῷ Θεῷ», διότι, όπως ψάλλει ο ιερός υμνωδός:
«Ἡμέρα χαρμόσυνος καί εὐφροσύνης ἀνάπλεως, πεφανέρωται σήμερον· φαιδρότης δογμάτων γάρ, τῶν ἀληθεστάτων, ἀστράπτει, καί λάμπει ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, κεκοσμημένη ἀναστηλώσεσιν Εἰκόνων τῶν ἁγίων νῦν, ἐκτυπωμάτων καί λάμψεσι· καί ὁμόνοια γίνεται τῶν πιστῶν θεοβράβευτος». (Τροπάριο των Αίνων)
Η ορθόδοξος Εκκλησία αγωνίζεται ακατάπαυστα να διαφυλάξει την ενότητα της Πίστεως στο Χριστό και την κοινωνίαν του Αγίου Πνεύματος και προσπαθεί να ενώσει κάτω από τη Σημαία του Χριστού ολόκληρο τον κόσμο, «ἵνα οἱ πάντες ἕν ὦσιν» (Ιωάν. ιζ’ 21). Αποφεύγει σαν «λύκους βαρεῖς» όλους εκείνους που λαλούν «διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τούς μαθητάς ὀπίσω αὐτῶν» (Πραξ κ’ 29-30). Τονίζει στους πιστούς ότι υπάρχει μόνον «εἷς Κύριος, μία Πίστης, ἕν Βάπτισμα» (Έφεσ. δ’5). Και προτρέπει όλους μας να μη παρασυρόμαστε από διδάγματα ξένα και αντίθετα προς την ορθόδοξο πίστη των πατέρων μας. «Διδαχαῖς ποικίλαις καί ξέναις μή περιφέρεσθε». (Εβρ. ιγ’ 9)
Η αγία Ορθοδοξία μας κατέχει το πάν. «Ὅ,τι πάντοτε, πανταχοῦ καί ὑπό πάντων ἐπιστεύθη». Είναι η ταμειούχος της θείας Χάριτος. Μάς οδηγεί «εἰς τέλος». Φρουρεί και διαφυλάττει ανόθευτη την Πίστη και μας διδάσκει σωστά ποιος είναι ο σκοπός της υπάρξεως μας. Δημιουργεί την κατάλληλη ατμόσφαιρα, μέσα στην οποία κάθε πιστός μπορεί να βρει το δρόμο του. Στο χώρο της Ορθοδοξίας, όπου πρυτανεύει το πνεύμα της «ἐν Χριστῷ» ελευθερίας ο καθένας είναι ελεύθερος να κάμει την εκλογή του και να κατορθώσει την πνευματική του τελείωση, τη θέωσή του.
Το γεγονός ότι βρισκόμαστε στους κόλπους της Ορθοδοξίας είναι θεία Ευλογία. Και έχουμε χρέος να ομολογούμε την Πίστη μας όχι μόνο με λόγια, αλλά κυρίως με έργα. Διότι αξία έχει το να φθάσουμε την πράξη της ζωής μας στα μέτρα της αρετής και της αγιότητος, που μας διδάσκει η πάντιμη Ορθοδοξία μας. «Οὐ γάρ λαλούντων, ἀλλ’ εὖ βιούντων ἡ χάρις», λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Για να μπορέσουμε να διδάξουμε τη χαρά και τη χάρη της Ορθοδοξίας και σε κείνους, που βρίσκονται έξω από τον άγιο χώρο της. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει: «Ἐννόησον οἷας ἀπολαύεις μυσταγωγίας ὁ μεμυημένος σύ, μετά τίνων αναπέμπεις τό μυστικόν μέλος ἐκεῖνο, μετά τίνων βοᾷς τό «Τρισάγιος». Δίδαξον τούς ἔξωθεν ὅτι μετά τῶν Σεραφείμ ἐχόρευσας, ὅτι εἰς τόν δῆμον τῶν ἄνω τελεῖς, ὅτι εἰς τόν χορόν ἐνεγράφης τόν τῶν ἀγγέλων, ὅτι τῷ Δεσπότῃ διελέχθης, ὅτι τῷ Χριστῷ συνεγένου».
Δεν είναι υπερβολή αν πούμε ότι στην εποχή μας, τη διαστημική εποχή, η αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία έχει να αντιπαλαίσει με νέους φοβερούς ποικιλώνυμους εχθρούς (Υλισμό, Μαρξισμό, Πανσεξουαλισμό) και πολλές αιρέσεις, που βάλλουν με λυσσώδη μανία εναντίον της και προσπαθούν να ξεριζώσουν μέσα από τις ψυχές των ανθρώπων και μάλιστα των νέων την ορθόδοξο πίστη και κάθε έννοια ηθικής και τάξεως. Το ποίημα του αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου έχει απόλυτη εφαρμογή και στις ημέρες μας:
«Ἡ ἄμπελος τῆς κακίας, ἐξέτεινε τὰ κλήματα τῆς ἀσεβείας, καὶ τὸν βότρυν τὸν πικρὸν ἐξήνθησε, καὶ θυμὸς δρακόντιος ὁ οἶνος αὐτῶν ἐξ οὗ τὸν λαὸν τοῦ Κυρίου ἐπότισαν ὄντως, τὴν θολερὰν κακόνοιαν» (Τροπαρ. δ΄ Ωδής)
Αλλά και πάλιν θα θριαμβεύσει η Ορθοδοξία. Είναι καιρός να κατανοήσουμε όλοι το σκοπό της ζωής μας. Να κατανοήσουμε, όπως λέγει ο Μ. Βασίλειος, ότι «ἡμῖν τέλος, οὗ ἕνεκεν πάντα πράττομεν καὶ πρὸς ὃ ἐπειγόμεθα, ἡ μακαρία διαγωγή ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι. Αὕτη δὲ συμπληροῦται ἐν τῷ βασιλεύεσθαι ὑπὸ τοῦ Θεοῦ». Γι’ αυτό χρειάζεται συνεχής πνευματικός αγώνας με προσοχή, προσευχή και ορθόδοξο εκκλησιαστικό φρόνημα ανεπτυγμένο. Το βέβαιον είναι ότι ο τελικός θρίαμβος ανήκει στην Ορθοδοξία, στον Ιησού. Η μοναδική και αναλλοίωτη αλήθεια είναι ότι «ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων, καὶ πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσεται ὅτι Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός». (Φιλιπ. β’ 9 εξ).
                                                                                                             π. Στέφανος

Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2015

Πρόγραμμα Φεβρουαρίου


Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2015

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2015

Ένας νέος Πύργος Συγχύσεως



«Ἄνθρωπος  ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς  κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη  αὐτοῖς».  (Ψαλμ.μη´,2)
Ἐάν ἐξετάσουμε μέ προσοχή τή ζωή τῆς ἀνθρωπότητος, θά διαπιστώσουμε ὅτι οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι ζοῦν μέ τήν ψευδαίσθησι τῆς μονιμότητος πάνω στή γῆ. Δέν θέλουν νά ἐννοήσουν «τό βραχύ τῆς ζωῆς» καί τή ματαιότητα τῶν ἐγκοσμίων πραγμάτων καί τῶν ἀνθρωπίνων ἐπιδιώξεων. Καί μέ τήν ψευδῆ αὐτήν ἐντύπωσι, καί μέ λυσσώδη μανία, διαπράτουν φοβερά ἐγκλήματα. Ἐγκληματοῦν ὄχι μόνον ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ τους, ἀλλά καί ἐναντίον ὀλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητος.
Μέ τή συμπεριφορά τους δε αὐτήν, πραγματικά οἰκοδομοῦν ἕνα νέο Πύργο τῆς Βαβέλ, ἕνα νέο Πύργο συγχύσεως.
Εἶναι ὅμως καιρός νά κατανοήσουμε ὅλοι ὅτι ὁ κόσμος καί τά κοσμικά πράγματα εἶναι πρόσκαιρα καί φθαρτά. Δέν παραμένουν, παρέρχονται. Εἶναι «σκιᾶς ἀσθενέστερα καί ὀνείρων ἀπατηλότερα». Δέν συνοδεύουν τόν ἄνθρωπον εἰς τήν πέραν τοῦ τάφου ζωήν. «Οὐ παραμένει ὁ πλοῦτος, οὐ συνοδεύει ἡ δόξα· ἐπελθών γάρ ὁ θάνατος, ταῦτα  ἐξηφάνισται». (Ἁγ.Ἰω.Δαμασκηνός)
Ὅλα τά κοσμικά πράγματα, ὅπως λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος, «εἶναι νύκτα καί ὄνειρο, πού  ἀφανίζεται μέ τόν ἐρχομό τῆς ἡμέρας. Εἶναι ἀνοιξιάτικα λουλούδια, πού μόλις περάσει ἡ ἄνοιξι, ὅλα μαραίνονται. Εἶναι σκιά καί φεύγει, καπνός καί διαλύεται, σαπουνόφουσκες καί σπᾶνε, ἀράχνη καί διασπᾶται».
Καί ὅμως, δυστυχῶς, αὐτά τά ὑλικά πράγματα, τά ἐπίγεια, τά σαρκικά (τά χρήματα, τά κτήματα, οἱ θέσεις, τά ἀξιώματα, ἡ γνώσις, ἡ ἐπιστήμη, ἡ τέχνη κλπ.), θεοποιοῦνται ἀπό τόν ἄνθρωπο καί χρησιμοποιοῦνται τίς πιό πολλές φορές, ἄν ὄχι πάντοτε, γιά τήν ἐξυπηρέτησι τῶν ποικιλομόρφων χαμηλῶν του παθῶν. Αὐτή εἶναι ἡ φοβερή ἀλήθεια, ὅτι αὐτά τά μηδαμινά, τά ἐφήμερα, τά μάταια, ἀπορροφοῦν τόν ἄνθρωπον καί τόν ὑποδουλώνουν τόσον, ὥστε ἡ καρδιά του νά πάλλη μόνο γι' αὐτά.
Ποιός ἀπό 'μᾶς μπορεῖ νά ἀρνηθῇ τήν τραγική αὐτή ἀλήθεια;
 Ὑπάρχει κανείς ἄνθρωπος σ' αὐτόν τόν κόσμο, πού νά μήν ἔδωκε τήν ψυχή του στά ὑλικά;  Ἐξάλλου δέν εἶναι λίγα τά ἐγκλήματα, πού ἔγιναν καί γίνονται ἀπό τόν ἄνθρωπο, ἄλλοτε ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ καί ἄλλοτε ἐν ὀνόματι τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά στό βάθος πάντοτε, γιά τήν ἐξυπηρέτησι τοῦ κ.Ἑαυτούλη· γιά τήν ἀπόκτησι κάποιου ὑλικοῦ ἀγαθοῦ, γιά κάποια θέσι, γιά κάποιο ἀξίωμα, γιά κάποια ψευδαίσθησι, γιά κάποια ὑλική ἀπόλαυσι, γιά τήν ἱκανοποίησι τοῦ Ἐγωϊσμοῦ ἤ κάποιου ἄλλου πάθους.
Κι'  ἔτσι ὁ ἄνθρωπος καί μάλιστα ὁ σύγχρονος, μέ τήν άγάπη του στήν Ὕλη, μέ τήν ἀφοσίωσι καί τή λατρεία του στά σαρκικά, ἀπεμάκρυνε τή Χάρι τοῦ Θεοῦ, ἔδιωξε τό Θεό ἀπό τήν ψυχή καί τή ζωή του καί ἐδημιούργησε μιά νέα μορφή εἰδωλολατρίας.
Πρέπει δέ νά ὁμολογήσουμε ὅτι, ὅλοι μας, δυστυχῶς, ποιός λίγο, ποιός πολύ, ἔχουμε κυριευθῆ ἀπό τή ματαιότητα τοῦ κόσμου καί καταβάλλουμε ἀμέτρητες προσπάθειες ἁπλῶς καί μόνο, γιά νά ἀπολαύσωμε χῶμα! ὕλη! Γίναμε ὁλότελα χοϊκοί, «δέσμιοι τῆς γῆς », λάσπη. Καί ποιό  τό ἀποτέλεσμα ;
Μέ λύπη διαπιστώνουμε ὅτι τό ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι «ἐσθίομεν ἄρτον ὀδύνης», (Ψαλμ.ρκς´2) τρῶμε πικρό, ὀδυνηρό ψωμί. Κι'  αὐτό εἶναι τό χαρακτηριστικό γνώρισμα τοῦ Ὑλισμοῦ, τό γνώρισμα τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπό τόν Ἕνα καί Μόνον ἀληθινόν Θεόν. Εἶναι τό προϊόν τῆς προσβολῆς τῆς γνήσιας Ἀγάπης, τῆς προσβολῆς  τῆς Θυσίας τοῦ Λυτρωτοῦ, τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Αὐτό φαίνεται καθαρά στήν καθημερινή ζωή τοῦ ἀνθρώπου, πού τήν χαρακτηρίζει τό ἄγχος, τό«κενόν», ἡ ἀπογοήτευσις, ἡ χαύνωσις, ἡ ψυχική νέκρωσις, ἡ σύγχυσις καί ἡ ἀσυνενοησία, ἡ  ἀγωνία καί ἡ ἀγονία, ὁ πόνος, ἡ θλῖψις καί ὁ θάνατος.
Κανείς δέν ἀμφιβάλλει ὅτι σήμερα ζοῦμε στή Διαστημική ἐποχή, στήν ἐποχή τῶν μεγάλων κατακτήσεων καί τῶν διαπλανητικῶν ταξιδίων. Ἡ τεχνολογική πρόοδος εἶναι ὁμολογουμένως ἀξιοθαύμαστη. Ἀναρίθμητα καί ἐκπληκτικά  εἶναι τά ἐπιτεύγματά της καί σέ ὅλους γνωστά. Καί τό σύνθημα εἶναι: «ὅλα γιά τόν ἄνθρωπο». «Ὅλα γιά τό καλό του, γιά τό καλό τῆς ἀνθρωπότητος».
 Ὁ ἄνθρωπος ὅμως, ἡ κορωνίδα τῆς Δημιουργίας, ὁ Βασιλιᾶς σέ ὁλόκληρη τήν κτίσι, ὁ δυστυχής αὐτός δημιουργός τῆς τεχνικῆς προόδου, ποῦ εἶναι; Τί κέρδισε; Σέ ποιά κατάστασι περιέφερε τόν ἑαυτό του;
Δυστυχῶς διαπιστώνουμε ὅτι, ἀντίθετα ἀπό ὅ,τι θά περίμενε κανείς, ὁ τεχνοκράτης  ἄνθρωπος βρίσκεται σέ ἀπόγνωσι, μέσα στό ἄγχος καί τήν ἀγωνία, μέσα στήν ἀκαταστασία καί τή φαυλότητα, εἶναι δυστυχής.
Εἶναι τό«θῦμα», πού καθε μέρα θυσιάζεται στό Βωμό τῆς νέας θεότητος, τοῦ τεχνικοῦ πολιτισμοῦ, τῆς λεγομένης «προόδου».
Ἐάν δεχθοῦμε ὅτι ὑπάρχει πρόοδος, τί  καλό  προσφέρει στόν ἄνθρωπο; Ποῦ εἶναι ἡ χαρά τῆς προόδου; Ποῦ εἶναι ἠ τάξις καί ἡ εὐνομία καί ἡ ἐξ αὐτῶν  εὐημερία; Ποῦ εἶναι ἡ εὐτυχία; Ποῦ εἶναι ἡ γαλήνη; Ποῦ εἶναι τῆς ἀγάπης τό ἤρεμο χαμόγελο;
Τό γέλιο μας εἶναι νευρικό καί ἡ ψυχή μας ἄδεια.
Γίναμε δοῦλοι τῶν μηχανῶν, μηχανές κι' οἱ ψυχές μας…
Καί τοῦτο εἶναι εὔλογο, γιατί ἀναμφισβήτητα ἔχουμε ἐμπαγῆ «εἰς ἰλύν βυθοῦ»,γιατί ἀναμφισβήτητα δέν βασιλεύει στήν ψυχή μας ὁ Χριστός, δέν ὑπάρχει, παράλληλα μέ τήν τεχνική, καί ἡ ἠθική, ἡ πνευματική πρόοδος.
Καί ὅπως τό σῶμα χωρίς ψυχή εἶναι νεκρό, ὅπως ἡ πίστις χωρίς τῶν ἔργων τῆς ἀγάπης εἶναι νεκρά, ἔτσι ἀκριβῶς καί ἡ  τεχνική πρόοδος εἶναι νεκρά, χωρίς τήν παράλληλη ἠθική πρόοδο, εἶναι καταστροφική,τῆς λείπει ἡ ψυχή. Ἀπόδειξις τούτου εἶναι τό γεγονός ὅτι ὁ ἄνθρωπος  μέρα μέ τή μέρα βαίνει ὁλοταχῶς στήν ἔσχατη ἀνηθικότητα, βαίνει μέ ταχύτατο ρυθμό στήν αὐτοκαταστροφή του.
Οὐσιαστικά, λοιπόν, δέν ὑπάρχει πρόοδος. Διότι, γιά νά ὑπάρχει πρόοδος, θά πρέπει νά ὑπάρχουν τά βασικά καί ἀπαραίτητα στοιχεῖα, πού συγκροτοῦν τήν πρόοδο. Καί αὐτά εἶναι: Ἡ Ὁδός, ἡ Ἀρχή καί τό Τέλος τῆς Ὁδοῦ, ὁ ὁδεύων ἄνθρωπος πρός τά ἐμπρός, ἀπό τήν ἀρχή πρός τέλος. 
Τά στοιχεῖα αὐτά βρίσκονται στό Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ.
Δέν τά βρίσκουμε οὔτε στό Κοράνιο οὔτε στήν Βεδάντα οὔτε στίς Οὐπανισάδς (στίς διδασκαλίες τῶν δασῶν).Τά στοιχεῖα αὐτά βρίσκονται συγκεντρωμένα μόνον στό πρόσωπον τοῦ Χριστοῦ, στό Εὐαγγέλιό Του.
Διότι μόνον ὁ Ἰησοῦς εἶναι ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή. Αὐτός καί μόνον Αὐτός εἶναι τό Α καί τό Ω, ἡ Ἀρχή καί τό Τέλος τῆς Ὁδοῦ.
Καί δυστυχῶς ὁ ἄνθρωπος δέν ὁδεύει σήμερα ἐπί τῆς Ὁδοῦ, ἀπό τό Α πρός τό Ω, ἀπό τήν Ἀρχή πρός τό Τέλος, ἀπό τόν Ἰησοῦν, ἐν Αὐτῷ καί δι' Αὐτοῦ πρός Αὐτόν. Ἀλλά περιοδεύει, περιφέρεται γύρω ἀπό τόν νοσηρό του Ἐγωϊσμό, χωρίς ὀρθό προσανατολισμό, χωρίς νά ξέρη ποῦ βρίσκεται, ἀπό ποῦ ἔρχεται καί ποῦ πηγαίνει. Χωρίς νά ξέρη τί θέλει, τί ἐπιδιώκει. Πηγαίνει ὅπου τόν παίρνει ὁ ἄνεμος.
Καί εἶναι οἱ ἄνεμοι πολλοί. Ἄνεμοι ἀνατολικοί, ἄνεμοι δυτικοί, ἄνεμοι καταστροφικοί, ἄνεμοι σκοταδισμοῦ, πού σπρώχνουν τόν ἄνθρωπο στήν ἄβυσσο τῆς αἰώνιας Ὀδύνης ... Ὑλισμός, Ἡδονισμός, Ἐγωϊσμός, Ψευτιά καί  Ὑποκρισία. Μηδενισμός, ἄρνησις κάθε ἠθικῆς Ἀξίας.
Γιά νά θεραπευθῆ ὅμως  μιά ἀρρώστια χρειάζεται καλή διάγνωσι. Καί γιά νά λυτρωθοῦμε καί νά θεραπευθοῦμε χρειάζεται νά καταλάβουμε σωστά τήν ἀρρώστια μας. Καί ἀρρώστια μας εἶναι ἡ ἔμμονη ἰδέα μας, ὅτι εἴμαστε ὑγιεῖς!..
 Ἐπιμένουμε νά λέμε ὅτι προοδεύουμε καί δέν θέλουμε νά καταλάβουμε ὅτι ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι κτίζουμε ὅλοι ἕνα νέο ΠΥΡΓΟ ΣΥΓΧΥΣΕΩΣ.
Γι' αὐτόν ἀκριβῶς τό λόγο, ἐνῶ πάσχουμε, δέν προσπαθοῦμε νά ἔλθουμε σέ ἐπίγνωσι τῆς ἀληθείας καί νά λυτρωθοῦμε ἀπό τά δεινά, πού ἔχουμε ἐπιβάλλει οἱ ἴδιοι στόν ἑαυτό μας καί καθημεριά πνιγόμαστε μέσα στά καυσαέρια τῆς τεχνικῆς προόδου, ἀσφυκτιοῦμε μέσα στά καυσαέρια τῆς ἠθικῆς μας  ἐξαχρειώσεως.
Εἶναι δέ τόση ἡ ἠθική ἐξαχρείωσις καί τόση ἡ σύγχυσις μέσα στό νοῦ καί τήν καρδιά τῶν περισσοτέρων ἀνθρώπων, ὥστε νά ντρέπονται νά κάνουν τό Καλό καί νά καυχῶνται ὅταν κάνουν  τό Κακό.
Αὐτήν τήν τραγική διαπίστωσι κάμνει καί ὁ Σαίξπηρ, στόν Μάκβεθ, καί, μέ τό ποιητικό του χάρισμα, λέγει:
«Μά τώρα τό στοχάζομαι,πώς ζοῦμε σ' ἕναν κόσμο,
πού τό νά βλάψης ἄλλον εἶναι πρᾶξι ἐπαινετή,
καί ὅταν κάνης τό καλό,
οἱ πιό πολλοί σέ παίρνουν γιά  τρελλό».
 Ὑπάρχουν ἀκόμη καί γονεῖς, πού ὑβρίζουν τά παιδιά τους καί τά κακολογοῦν, ὅταν  εἶναι ἠθικά καί ζοῦν ἐνάρετα. Τά προτρέπουν μάλιστα «νά ξυπνήσουν λίγο», καί τά ἐπαινοῦν ὅταν διαπράττουν ἀνηθικότητες.
 Ὁ σεμνός, ὁ ἐνάρετος, ὁ σοβαρός καί ἀξιοπρεπής ἄνθρωπος, θεωρεῖται καθυστερημένος, ἐνῶ ἡ «ξετσιπωσιά» θεωρεῖται ἀρετή. Ὁ ἠθικός ἄνθρωπος, θεωρεῖται ὀπισθοδρομικός, καί ὁ  ἀνήθικος, ὁ κάθε βρωμιάρης, λέγεται «ἐξελιγμένος».
Ὁ Προφήτης Ἡσαΐας λέγει σχετικά: «Οὐαί οἱ λέγοντες τό πονηρόν καλόν καί τό καλόν πονηρόν, οἱ τιθέντες τό πικρόν γλυκὺ καί τό γλυκύ πικρόν. Οὐαί οἱ συνετοί ἐν ἑαυτοῖς καί ἐνώπιον αὐτῶν ἐπιστήμονες». (Ἡσ. ε´20-21)
Οὐαί. Ἀλλοίμονον. Ποιός μπορεῖ νά ἀγνοήση τά ἀποτελέσματα αὐτῆς τῆς συγχύσεως, τά ἀποτελέσματα αὐτῆς τῆς διαστροφῆς;
Αὐτή ἡ πικρή, ἡ τραγική ἀλήθεια, φαίνεται διάχυτη στά πρόσωπα, στίς πράξεις καί στήν ἐν γένει συμπεριφορά οὐκ ὀλίγων ...
Ὁ ἱερός Χρυσόστομος λέγει ὅτι «ὅταν τις σκιρτᾷ μέν ὡς ταῦρος, λακτίζῃ δέ ὡς ὄνος, μνησικακῇ δέ ὡς κάμηλος καί γαστριμαργῇ μέν ὡς ἄρκτος, ἁρπάζῃ δέ ὡς λύκος, πλήττῃ δέ ὡς σκορπίος, ὕπουλος δέ ᾖ ὡς ἀλώπηξ, χρεμετίζῃ δέ ἐπί γυναιξίν ὡς ἵππος θηλυμανής», τί ἄλλο μπορεῖ νά σημαίνη μιά τέτοια συμπεριφορά ;
Καί ποιός μπορεῖ νά ἀρνηθῆ τήν ζωντανή πραγματικότητα; Ποιός μπορεῖ νά ἀρνηθῆ ὅτι ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότης πάσχει, νοσεῖ, ὑποφέρει; Ποιός μπορεῖ νά ἀρνηθῆ  ὅτι ὁλόκληρο τό σῶμα τῆς ἀνθρωπότητος εἶναι μιά φοβερή πληγή; (πρβλ.καί Ἡσ.α´2-6)
Ψυχές ἀρρωστημένες κτίζουμε ἕνα καινούργιο Πύργο τῆς Βαβέλ, ἕνα καινούργιο Πύργο συγχύσεως. Καί ὁ πανάγιος Θεός μακροθυμεῖ.
Ἀλλ' ἕως πότε ;

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2015

Παρά τάς διεξόδους τῶν υδάτων.

Υποδεχόμαστε με πολλή χαρά την νέα παρουσία στο Διαδίκτυο του σεβαστού Γέροντος π.Στεφάνου.
Ο αγαπητός μας και σεβαστός πολιός λευϊτης και καθοδηγός τόσων ψυχών, πολυγραφότατος και ανεξάντλητος, αγέραστος και ανθηρός, χειρίζεται μόνος του το blog "Νέοι Αναπαλμοί" και μας προσφέρει απευθείας το στοχασμό του και την πνευματική τροφοδοσία της πλούσιας ιερατικής ψυχής του.
Τον ευχαριστούμε και του ευχόμεθα πλούσια παραγωγή..
π.Θεολόγος

http://newanapalmoi.blogspot.gr/
(κάνετε κλίκ πάνω στην Εικόνα, και θα σας οδηγήσει αυτή στο Ιστολόγιο)

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

Παρά τας διεξόδους των υδάτων




Δόξα τῶ Θεῶ. Ἀλληλούϊα!

Ὁ Πανάγαθος Θεός μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι θά εἶναι καί εἶναι παντοτινά μαζί μας. (Ματθ.κη´20)

Γι' αὐτό καί ὅλοι οἱ πιστοί δέν φοβοῦνται τίποτε καί κανέναν.

Καί ὅταν ἀκόμη μετακινοῦνται τά ὂρη, καί ἡ θάλασσα ἔρχεται στήν ξηρά, καί διασαλεύεται καί σείεται τό Σύμπαν, καί τότε ἀκόμη ἐμεῖς δέν ἔχουμε νά φοβηθοῦμε, διότι ὁ Κύριος  τῶν Δυνάμεων εἶναι μαζί μας, φρούριόν μας, ὁ Θεός τῶν Πατέρων μας: Lo  nira... cki Jodea Tsebaoth immanu,misgav lanu  Elohe jaakob. (πρβλ. Ψαλμ.με´ 1ἑξ.)

Ποιός θά τολμήσῃ νά σταθῇ ἐναντίον μας, ὅταν ὁ Κύριος εἶναι μαζί μας;  Ἀσφαλῶς κανείς.

Δυστυχῶς σήμερα ὑπάρχουν μερικοί ἀνεγκέφαλοι, ἀντίχριστοι,
πού νομίζουν, πώς μποροῦν νά ξεριζώσουν μές᾿ ἀπό τήν ψυχή μας τό ἅγιον, τό ἱερόν, τό θεῖον ἐμφύσημα, νά σβήσουν τό θρησκευτικό συναίσθημα, νά μᾶς σακατέψουν.
Θά πρέπει νά συνειδητοποιήσουν ὅτι ματαιοπονοῦν. Τούς πληροφοροῦμε, ὅτι οἱ πιστοί εἶναι ὁλοκληρωμένοι, ἄρτιοι ἄνθρωποι καί γνωρίζουν καλά ὅτι ἔχουν «ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καί σκορπίων ἐπί πᾶσαν τήν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ». (πρβλ.Λουκ.ι´19)

Θά πρέπει δέ νά γνωρίζουν οἱ ἄπιστοι ὅτι με τήν προσπάθειά τους να ἀρνηθοῦν τήν ἠθικότητα καί τήν θρησκευτικότητα μέσα τους, σακατεύουν τόν ἑαυτό τους, κατακερματίζουν τήν προσωπικότητά τους, εἶναι ἄρρωστοι.
Ἡ προσπάθεια νά ἐπικρατήσῃ τῆς ἠθικότητος ἡ ἀνηθικότητά τους (βασική σύγκρουσις), τούς δημιουργεῖ πολλά δεινά καί πολλά ψυχολογικά προβλήματα (ψυχονευρώσεις και πολλά ἄλλα).
Καλόν εἶναι, πρίν νά εἶναι ἀργά, νά καταλάβουν τήν πλάνη τους καί νά μετανοήσουν εἰλικρινά, ὥστε νά βρεθοῦν καί αὐτοί κάτω ἀπό τήν κραταιά σκέπη τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ Ἐκκλησία μας προσεύχεται καί περιμένει τήν ἐπιστροφή τῶν
Πεπλανημένων, καί εἶναι βέβαιον ὅτι γίνεται μεγάλη χαρά στόν
οὐρανό «ἐπί ἑνί ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι». (Λουκ.ιε´7,10)

Οἱ πιστοί δέν χαίρονται ὅταν βλέπουν τους συναθρώπους τους νά εἶναι χωρισμένοι ἀπό τήν Πηγή τῆς Ζωῆς, ἀπό τόν Ἕνα καί Μόνον ἀληθινόν Θεόν καί νά ὑποφέρουν «κατάκοιτοι στή Χώρα καί τή σκιά τοῦ Θανάτου καί νά μή χαίρωνται τό Φῶς τοῦ Χριστοῦ. (πρβλ.Ματθ.δ´16)

Οἱ πιστοί ἔχουν συνείδησι τῆς Χαρᾶς τοῦ Χριστοῦ καί εὔχονται ὅλοι οἱ ἄνθρωποι  σύντομα νά παρακαθήσουν παρά τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ καί νά ἀκοῦνε τό λόγο τοῦ Θεοῦ.  (Λουκ.ι´39) Νά  εἶναι φυτευμένοι «παρά τάς διεξόδους τῶν ὑδάτων», σάν δένδρα καρποφόρα καί ἀειθαλῆ, (νά μέλετοῦν ἀδιάκοπα, μέρα καί νύκτα, τόν λόγο τοῦ Θεοῦ), καί νά ἀποδίδουν τούς καρπούς στόν κατάλληλο καιρό, τούς καρπούς τοῦ Πνεύματος, πού εἶναι ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια. (πρβλ. Ψαλμ.Α΄καί Γαλατ. ε´22-23)

Διότι τότε καί μόνον τότε,  θά εἰρηνεύσῃ ἡ ἀνθρωπότης, ὅταν βασιλεύσῃ στίς καρδιές μας ὁ Χριστός. Γένοιτο.