ὁδ.Τσόχα 39 - Ἀμπελόκηποι Μετόχιον τῆς Ἱ.Μονῆς Πετράκη

Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015

Υπαπαντή



Έτοιμοι εις προϋπάντησιν του Ιησού
«Νῦν ἀπολύει τόν δοῦλόν σου, Δέσποτα, κατά τό ρῆμά σου ἐν εἰρήνῃ, ὅτι
εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τό σωτήριον σου, ὅ ἡτοίμασας κατά πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν, φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καί δόξα λαοῦ σου Ἰσραήλ»
(Λουκ. β´29-32)
Τις 2 Φεβρουαρίου, η αγία μας Εκκλησία γιορτάζει την Υπαπαντή του Κυρίου. Γιορτάζει δηλαδή την προϋπάντηση του Ιησού Χριστού από το δίκαιο Συμεών.
Ο άγιος αυτός γέροντας, «δίκαιος και ευλαβής», πρόσμενε με λαχτάρα τον ερχομό του Χριστού και προετοίμαζε την ψυχή του να Τον υποδεχθεί.
Το Άγιον Πνεύμα του είχε αποκαλύψει ότι δεν θα πεθάνει πριν να δεί το Σωτήρα του κόσμου.
Πείνα και δίψα του, μοναδική του λαχτάρα ήταν να δει το Σωτήρα. Κι ο Θεός, που βλέπει τις καρδιές, του εκπλήρωσε τον πόθο. Ο αφιερωμένος στο Θεό, ο άγιος Συμεών, σαράντα μέρες μετά τη Γέννηση του Χριστού, αξιώθηκε να Τον προϋπαντήσει, να Τον υποδεχθεί στο Ναό και να Τον κρατήσει στην αγκαλιά του.
Ποιος μπορεί να εκφράσει τη θεϊκή αυτή συγκατάβαση; Αυτός, που έχει Θρόνο τον Ουρανό και υποπόδιο την Γη, αφήνει τον ένδοξο θεϊκό Του Θρόνο «και πρεσβυτικαίς ενθρονίζεται αγκάλαις». Αυτός, που κρατάει στα χέρια Του τα σύμπαντα, καταδέχεται να Τον κρατήσουμε εμείς, οι ευτελείς στην αγκαλιά μας.
Ξένο και παράδοξο είναι το μυστήριο της Οικονομίας του Θεού, ανερμήνευτο, ανεκλάλητο, «υπέρ λόγον και έννοιαν». Ξεπερνάει την ανθρώπινη νοητική ικανότητα.
Ο Θεός, από άπειρη αγάπη, εκπληρώνει την υπόσχεσή Του, για τη σωτηρία μας. Ο Υιός και Λόγος του Θεού, «ευδοκία του Πατρός και συνεργεία του Αγίου Πνεύματος», προσλαμβάνει την ανθρώπινη φύση και την εξαγιάζει. Γεννιέται από την αγνή και άσπιλη Παρθένο «εκ Πνεύματος Αγίου». Γίνεται ταπεινός άνθρωπος, για να γίνουμε εμείς Θεοί. Έρχεται κάτω, εδώ στη γη, για να ανεβούμε εμείς άνω, στον Ουρανό. Έρχεται για να κάμει την καρδιά μας Ουρανό.
«Ἑαυτόν ἐκένωσεν, μορφήν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος καί σχήματι ὡς ἄνθρωπος ἐταπείνωσεν ἑαυτόν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυροῦ» (Φιλιπ. β´ 6-8).
Σαρκώνεται ο Υιός και Λόγος του Θεού «ἵνα τήν ἑαυτοῦ ἀναπλάσῃ εἰκόνα, φθαρεῖσαν τοῖς πάθεσιν», λέγει ο ιερός Δαμασκηνός. Έρχεται ο Χριστός, «η προσδοκία των Εθνών». Πραγματοποιείται η προαιώνια Βουλή του Θεού, για τη σωτηρία του κόσμου. Εκπληρώνονται οι Προφητείες. Γίνονται ιστορία. Αποκαλύπτεται το «χρόνοις αιωνίοις σεσιγημένον μυστήριον» (πρβλ. Ρωμ. ιδ´24), «το μυστήριον το αποκεκρυμμένον από των αιώνων και από των γενεών» (Κολοσ. α´ 26).
Φανερώνεται στη γη ο Υιός του Θεού. Συναναστρέφεται τους ανθρώπους. Δεν εντρέπεται να μάς αποκαλεί αδελφούς Του.
«Συγκαταβαίνει ο Σωτήρ». Ο νούς μας δεν μπορεί να συλλάβει το μεγάλο αυτό μυστήριο. Είναι αδύναμος ο ανθρώπινος λόγος να εκφράσει τη θεϊκή Του συγκατάβαση.
Τώρα πια δεν είμαστε μόνοι.
Ο Σωτήρας βρίσκεται ανάμεσά μας.
Έτοιμος να θρονιάσει στην καρδιά μας.
Μόνο με τον πυρήνα της ψυχής μας, με την πίστη μας, μπορούμε να γευτούμε τα ανεκλάλητα, ζωηφόρα, τα ζωοπάροχα νάματα της ζωντανής Του παρουσίας και της Ευλογίας Του στη ζωή μας.
Ο γέροντας Συμεών προετοιμάζει την ψυχή του, λαμπρύνει το νού του, καθαρίζει την καρδιά του και προσμένει το Σωτήρα. Αφιερώνεται στο Θεό. Ζω δηλαδή σύμφωνα με το πανάγιο Θέλημά Του. Έτσι καταξιώνεται να Τον δεί με τα μάτια του, να τον προϋπαντήσει, να Τον υποδεχθεί και να Τον κρατήσει στην αγκαλιά του. Γι’ αυτό και έκθαμβος αναφωνεί:
«Τώρα, Θεέ μου, ας πεθάνω.
Είδα με τα μάτια μου τον Λυτρωτή μου,
το Σωτήρα όλου του κόσμου. Το Φως,
που θα αποκαλύψει στον κόσμο την
αλήθεια για το Θεό και για τον άνθρωπο.
Είδα με τα μάτια μου το Φως, που θα φέρει
σε Θεογνωσία τα Έθνη, θα φωτίσει τα σκοτάδια
και θα φανερώσει τον αληθινό δρόμο της σωτηρίας,
που φέρει από τη γη στον ουρανό»
«Είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου». Και πραγματικά ο Χριστός και μόνο Αυτός είναι ο Σωτήρας και Λυτρωτής του κόσμου· «αυτός γάρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών» (Ματθ. α´ 21).
Ο Ιησούς Χριστός, όπως μας αποκαλύπτει το Πνεύμα το Άγιον, είναι το Α και το Ω, η Αρχή και το Τέλος, ο Πρώτος και ο Έσχατος, ο Ων και ο Ην και ο Ερχόμενος, ο Παντοκράτωρ. Ο Χριστός και μόνος Αυτός είναι η Οδός και η Αλήθεια και η Ζωή. Είναι ο άρτος της ζωής. Είναι η Ζωή μας και η Ειρήνη μας. Είναι το Φως, που φωτίζει κάθε άνθρωπο, που έρχεται στον κόσμο. Είναι χαρά όλων μας και η Ανάστασης. Ο Χριστός και μόνο Αυτός είναι η καταφυγή, η σκέπη και ο στηριγμός της ψυχής μας. Ο Χριστός είναι η παρηγοριά μας, ο Κριτής και συγχρόνως ο Συνήγορός μας, γιατί Αυτός και μόνο Αυτός σταυρώθηκε για τη σωτηρία μας.
Ο Ιησούς Χριστός είναι το μόνο σίγουρο, στέρεο θεμέλιο στη σκέψη, στην ψυχή και στη ζωή μας. «Θεμέλιον γάρ άλλον», λέγει ο Παύλος, «ουδείς δύναται θειναι παρά τον κείμενον, ός εστιν Ιησους Χριστός» (Α΄ Κορινθ. γ´ 11).
Είναι δε αναμφισβήτητο γεγονός ότι μόνον ο Χριστός θέλει και μπορεί να μας σώσει, αρκεί να το θελήσουμε. Αυτός και μόνο Αυτός είναι ο προσωπικός μου Σωτήρας, και ο δικός σου και ο Σωτήρας όλου του κόσμου.
Είναι ο λίθος ο έντιμος, ο εκλεκτός, ο ακρογωνιαίος, πάνω στον οποίον μπορούμε με ασφάλεια να στηρίξουμε το πνευματικό μας οικοδόμημα, να στηρίξουμε την ψυχή μας, το σπιτικό μας, ολόκληρη τη ζωή μας. «Ουκ έστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία· ουδέ γαρ όνομά εστιν έτερον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις, εν ω δει σωθηναι ημας» (Πραξ. δ´ 12).
Μόνον ο Χριστός ενσαρκώνει την Αλήθεια, την Ειλικρίνεια, τη Γνησιότητα. Μόνον Αυτός δεν απογοητεύει ποτέ. Μόνον Αυτός υπόσχεται και πραγματοποιεί τις υποσχέσεις Του. Μόνον Αυτός δεν μάς εγκαταλείπει ποτέ.
Ποιος θεραπεύει και στηρίζει; Ποιος ζωοποιεί και ανασταίνει; Ποιος υψώνει και λαμπρύνει, σώζει και δοξάζει την πονεμένη μας ψυχή;
Ποιος άλλος εκτός από Εκείνον, που καταδέχθηκε να ντυθεί την ανθρώπινη σάρκα, να φορέσει τη δική μας φτώχια και να γίνει ταπεινός άνθρωπος;
Μόνον ο Ιησούς Χριστός και μόνον Αυτός. «Ούτε άγγελος, ούτε άνθρωπος, αλλά αυτός ο Κύριος έσωσε και σώζει κάθε άνθρωπο, που διψά τη σωτηρία του».
Ο Συμεών πίστεψε και λάτρεψε το Θεό. Με λαχτάρα πρόσμενε το Σωτήρα και προετοίμαζε τη ψυχή του να Τον υποδεχθεί. Ο Θεός εκπληρώνει τον πόθο του. Και ο Συμεών βλέπει το Σωτήρα με τα μάτια του, τον δέχεται στην αγκαλιά του.
Εμείς οι σημερινοί άνθρωποι πιστεύουμε στο Θεό και προετοιμάζουμε την ψυχή μας να υποδεχθεί το Σωτήρα;
Ο Χριστός, «χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας», έρχεται σε συνάντηση της κάθε ανθρώπινης ψυχής. Εμείς είμαστε έτοιμοι σε προϋπάντησή Του;
Ας εξετάσει ο καθένας μας τον εαυτό του. Πιστεύω, πως ένας ενσυνείδητος αυτοέλεγχος θα μάς οδηγήσει στην αυτογνωσία, στην ανακάλυψη του πραγματικού, του γνήσιου εαυτού μας. Ο ενσυνείδητος αυτοέλεγχος θα μας φέρει σε βαθειά συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας μπροστά στον Πανάγιο Θεό. Θα μας οδηγήσει στην απόφαση να πετάξουμε «το προσωπείο», για να δούμε το «αληθινό μας πρόσωπο». Θα μας χαρίσει την απόλυτη βίωση της προσωπικής μας ενοχής, θα μας φέρει σε ειλικρινή μετάνοια, τροποποίηση και θεραπεία της συμπεριφοράς. Δηλαδή θα μας οδηγήσει στη δικαίωση, την ίαση και θα δώσει τις δυνατότητες για μια νέα ζωή, που αρχίζει από τη στιγμή, που η ψυχή μας είναι έτοιμη να προϋπαντήσει, να δει και να αγκαλιάσει τον Χριστό, ο οποίος έρχεται να μας συναντήσει, να μας λυτρώσει και να μας επανεισάγει στην Αγία Του Ποίμνη. Να φέρει, δηλαδή, τη Βασιλεία του Θεού «εντός ημών».
Είναι καιρός να δούμε με τα μάτια της ψυχής το Χριστό. Είναι καιρός να ξεφύγουμε από την ψευτιά και την υποκρισία. Να πετάξουμε «τα προσωπεία», να βρούμε τον πραγματικό, το γνήσιο εαυτό μας, αυτό τον ευτελή, τον αδύναμο εαυτό μας, και την υπομονή και επιμονή να ανακαλύψουμε σ’ αυτόν «το κατ’ εικόνα».
Είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε την αλήθεια, ότι όλοι εμείς οι άνθρωποι είμαστε «εικονίσματα του Θεού», αμαυρωμένα, αχρειωμένα από την αμαρτία, αλλά «εικονίσματα». Έχουμε, επομένως, θεία προσόντα, χαρίσματα, που οφείλουμε να τα χρησιμοποιήσουμε καλά. Έχουμε θεϊκές δυνατότητες, που πρέπει να γίνουν, και μπορούμε να τις κάνουμε ικανότητες, για να φθάσουμε από «το κατ’ εικόνα» εις το «καθ’ ομοίωσιν», από την γή στον ουρανό, από το σκοτάδι στο Φως, από το θάνατο στη ζωή, από «την κοιλάδα του κλαυθμώνος», στη Βασιλεία του Θεού
Είναι καιρός να την ψυχή μας από κάθε υλική και ακάθαρτη ηδονή, για να γεννηθεί και να κυριαρχήσει εντός μας η πείνα και η δίψα, η λαχτάρα για το Χριστό, τόσον, ώστε να μπορεί να Τον δεί, να Τον προϋπαντήσει και να Τον αγκαλιάσει.
Είναι καιρός εξ άλλου να καταλάβουμε καλά ότι είναι «σκληρόν» το «προς κέντρα λακτίζειν», και ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε εμείς την προαιώνια Βουλή του Θεου, για τη σωτηρία μας. Όλα μάς οδηγούν στην προϋπάντηση και υποδοχή του Σωτήρος Χριστού, που μας καταδιώκει με το Έλεος Του. Και είναι παρήγορο, χαράς Ευαγγέλιον, το γεγονός ότι δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από την θεϊκή αυτή καταδίωξη. Δεδομένου όντος ότι ο Θεός Πατέρας, τον Μονογενή Του Υιό, τον Ιησούν Χριστόν «ὑπερύψωσε καί ἐχαρίσατο αὐτῷ ὄνομα τό ὑπέρ πᾶν ὄνομα, ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψη ἐπουρανίων καί ἐπιγείων καί καταχθονίων, καί πᾶσα γλώσσα ἐξομολογήσηται ότι Κύριος Ἰησοῦς Χριστός εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός» (Φιλιπ. β´ 9-11).
Είναι καιρός πια να συνειδητοποιήσουμε ότι ο Ιησούς είναι πολύ κοντά μας και ότι μπορούμε να Τον συναντήσουμε στο κάθε βήμα μας να Τον υποδεχθεί, όπως ο δίκαιος Συμεών.
Ίσως ερωτήσει κανείς· Ποια είναι η κατάλληλη προετοιμασία για την προϋπαντήσει και υποδοχή του Χριστού, που έρχεται σε συνάντηση μας; Η κατάλληλη προετοιμασία, όπως προαναφέραμε, είναι ο ενσυνείδητος αυτοέλεγχος, η αυτογνωσία, η βίωση της προσωπικής μας ενοχής, η ανακάλυψη του γνησίου εαυτού μας και η άποψη του Προσωπείου, η ειλικρινής μετάνοια και η άσκηση στις αρετές.
Η άσκησης, που αρχίζει από τη μακαριστή πτωχεία του πνεύματος και τελειώνει στην κορυφή της πνευματικής τελειότητος, στην Αγάπη, πραγματοποιείται «ἐν Χριστῷ». Προηγείται η προϋπάντηση του Χριστού, μέσα από την ειλικρινή μετάνοια και ακολουθεί η εν Χριστώ τελείωσης.
Η Αγάπη, όπως την έχει ενσαρκώσει ο Ιησούς Χριστός, κάνει Θεό τον άνθρωπο. Με την εν Χριστώ αγάπη και μέσα στην αγάπη καταξιώνεται ο άνθρωπος να βλέπει το Χριστό, να συνομιλεί μαζί Του.
Με την Αγάπη μπορούμε να βλέπουμε τον Χριστό στο κάθε μας βήμα. Μπορούμε να Τον βλέπουμε στ’ αγριολούλουδα, στ’ αθώα μάτια των μικρών παιδιών, στα πρόσωπα των πονεμένων, των πτωχών, των κατατρεγμένων συνανθρώπων μας, που είναι δικά Του Εικονίσματα.
Και πάνω από όλα μπορεί ο καθένας, με την εσταυρωμένη αγάπη, να βλέπει το Χριστό με τα μάτια της ψυχής του, να επικοινωνεί και να συνομιλεί μαζί Του, «ως ενώπιος ενωπίω».

Κύριε,
φρόντισε τα σκοτάδια μας
λάμπρυνε την ψυχή μας
Δώσε μας τη Χάρη Σου
καθαρά να Σε βλέπουμε,
μυστικά να σ’ αγκαλιάζουμε,
και να Σε δοξάζουμε
με όλη τη ζωή μας.

 π.Στέφανος
ΑΝΑΠΑΛΜΟΙ