ὁδ.Τσόχα 39 - Ἀμπελόκηποι Μετόχιον τῆς Ἱ.Μονῆς Πετράκη

Τρίτη, 28 Απριλίου 2015

πρόγραμμα Μαΐου


Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015

.


26 Απριλίου

.








Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

Κυριακή των Μυροφόρων

Την Κυριακή 26 Απριλίου 2015,
οι δύο πατέρες του Μετοχίου θα ευρίσκονται μαζί στον Ναϊσκο για τη Θ.Λειτουργία.
Ο σεβαστός και πολιός γέροντας π.Στέφανος θα λειτουργεί και θα κηρύξει
και ο δε π.Θεολόγος θα ψάλλει.

Μέσα σε Αναστάσιμη ατμόσφαιρα και ειρηνική χαρά
θα δοξολογήσουμε εν φόβω τον Αναστάντα, 
ο Οποίος επιτρέπει μεν προς καταρτισμόν μας 
κάποιες δοκιμασίες και πειρασμούς
αλλά εν τέλει, για όσες καλοπροαίρετες ψυχές 
χαρίζει ακόμη μεγαλύτερη ευλογία.
Στο τέλος της Θ.Λειτουργίας, 
θα τραβηχθούν και αναμνηστικές φωτογραφίες.
Έναρξη Όρθρου: 7.15'πμ
Λήξη Θ.Λειτουργίας: 10.15'πμ

Κυριακή, 19 Απριλίου 2015

το λοιπόν..







Είναι ευλογία Θεού το ότι οι συλλειτουργοί πατέρες στο ταπεινό Μετοχάκι μας των Αγ.Πάντων είναι απόλυτα ενωμένοι, εναρμονισμένοι και αγαπημένοι και συνυπάρχουν κάτω από τη σκέπη της Θεοτόκου και των Αγίων Πάντων και με τη συμπαράσταση των πατέρων, που ασκήτεψαν στον μαρτυρικό αυτό χώρο, σε μαρτυρικούς καιρούς, και λατρεύουν εν ειλικρινεία ψυχής τον Παντοκράτορα Κύριο.
Ήταν χαρακτηριστική η πολυάνθρωπη εκδήλωση-εορτή-πανήγυρις στις 29 Μαρτίου 2015 για τα 55 χρόνια ιερωσύνης του σεβαστού μας γέροντος π.Στεφάνου.
Ήταν απρόβλεπτο αλλά σημαδιακό το Συλλείτουργο το βράδυ της Αναστάσεως, τρισχαρμόσυνο.
Κι ακόμη ένα χαρακτηριστικό γεγονός προχθές, το Σάββατο 17 Απριλίου 2015. Σε τηλεφώνημά του ο σεβαστός γέροντας προς κάποιο πρόσωπο που παρεξετράπη και (θέλω να πιστεύω από επιπολαιότητα και ακρισία) πήγε να δημιουργήσει πρόβλημα και αναταραχή στην πνευματική αυτή γωνιά της Αθήνας, είπε χαρακτηριστικά: εγώ που με βλέπεις, με τα άσπρα μαλλιά και την σεβαστή ηλικία μου, κάνω υπακοή στον π.Θεολόγο., Και εν εκείνος χρειασθεί να ζητήσει παρέμβαση αρμόδιας εκκλησιαστικής αρχής, θα πάω κι εγώ μαζί του να τον στηρίξω!!

Δεν λέω περισσότερα για τον κίνδυνο σαλεύσεως και ταραχής.
Ας δώσουμε την έμφαση στην συμψυχία, και ας προσευώμεθα τον δρόμο μας εποικοδομούμενοι..

Μου ήρθαν στο νου όμως κάποια ρητά της Καινής Διαθήκης, που τα θεωρώ επίκαιρα και κατάλληλα για την περίσταση..
Γράφει ο Απ.Παύλος:
«ἐγὼ πέποιθα εἰς ὑμᾶς ἐν Κυρίῳ· ὁ δὲ ταράσσων ὑμᾶς βαστάσει  τὸ κρίμα, ὅστις ἂν ᾖ». Γαλ.ε´10
εγώ έχω εμπιστοσύνη για την περαιτέρω στάση σας απέναντί μου, μέσα στο πνεύμα της εν Χριστώ πνευματικότητος και του εν Χριστω δεσμού μας. Εκείνος δε που δημιουργεί την ταραχήν θα έχει στο λαιμό του το κρίμα, όποιος κι αν είναι αυτός, σημαντικός κατά κόσμον ή και ασήμαντος..

«τοῦ λοιποῦ κόπους μοι μηδεὶς παρεχέτω». Γαλ.ς´17
απ’εδώ και πέρα λοιπόν, το ξεκαθαρίζω, δεν θα ανεχθώ να μου προσθέτει κόπους και προβλήματα αδικαιολογήτως κανείς! 
και το τελικό συμπέρασμα-ο Επίλογος, που συνάμα είναι και Επικεφαλίδα: 

«Λοιπόν, ἀδελφοί, χαίρετε, καταρτίζεσθε, παρακαλεῖσθε, τὸ αὐτὸ φρονεῖτε, εἰρηνεύετε. Καὶ ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης καὶ εἰρήνης ἔσται μεθ᾿ ὑμῶν». Β´Κορ.ιγ´11.

Αδελφοί μου, αφήστε τα πίσω, αφήστε τα λυπηρά και πειρασμικά. Να είστε γεμάτοι από την ειρηνική χαρά του Χριστού. Να καλλιεργείτε και τελειοποιείτε την ψυχή σας. Να αισθάνεσθε την αύρα της θείας παρουσίας, στοργής και γλυκασμού μέσα σας. Να είστε ενωμένοι με γνώμονα το θείο θέλημα και το σωστό, για κάθε θέμα. Και να κρατάτε γερά την ατμόσφαιρα της ειρήνης μεταξύ σας. Και, να είσθε σίγουροι: Ο Παντοκράτωρ και Πανάγαθος Θεός μας, που είναι Βασιλέας και Χορηγός της Αγάπης και της Ειρήνης, θα είναι μαζί σας!
 

 

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

Ανάσταση στο εκκλησάκι μας






Σάββατο, 11 Απριλίου 2015

Το Φως της Αναστάσεως



ΝΥΝ ΠΑΝΤΑ ΠΕΠΛΗΡΩΤΑΙ ΦΩΤΟΣ
«Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε
καί γῆ, καί τά καταχθόνια· ἑορταζέτω γοῦν
πᾶσα κτίσις, τήν ἒγερσιν Χριστοῦ, ἐν ᾗ
ἐστερέωται»
Η Ανάστασις του Χριστού διέλυσε της ψυχής και της ζωή μας τα σκοτάδια. Εφώτισε τα σύμπαντα. Με το απρόσιτο Φώς της Αναστάσεώς Του ο Κύριος, πλημμύρισε τον Ουρανό και τη γη και τα καταχθόνια.

«Ο μάρτυς ο πιστός, ο πρωτότοκος εκ των νεκρών και ο άρχων των Βασιλέων της γης», από άπειρη αγάπη, μάς ελευθέρωσε από κάθε μορφή δουλείας. Μας έλουσε και μας εκαθάρισε με το πανάγιο Αίμα Του από τις αμαρτίες μας. (Παρβλ. Αποκ. α΄ 5).
Με το απρόσιτο Φως της Αναστάσεώς Του φωτίζει την Οδό της Ζωής. Και ο καθένας μας καλείται να γίνει δεκτικός του Θείου Φωτός, για να μπορέσει να δεί τον εξαστράπτοντα Χριστόν, που με την Ανάστασή Του έρχεται να διώξει μεσ’ από την ψυχή μας τη θλίψη και να χαρίσει χαρά και ευφροσύνη.

Αναστήθηκε ο Χριστός και γκρέμισε το τείχος της έχθρας, που μας χώριζε από το Θεό. Με το Αίμα Του ο Χριστός μας συμφιλίωσε με τον Ουράνιο Πατέρα και μεταξύ μας.

Αναστήθηκε ο Χριστός και νέκρωσε τον Άδη, επάτησε το Θάνατο, μας ελευθέρωσε από τη δουλειά του Κακού, διέλυσε την «αχλύ» και τα σκοτάδια της αμαρτίας και μας χάρισε ζωή και αφθαρσία «και εποίησεν ημας βασιλείαν, ιερεις τω Θεω και Πατρί» (Αποκ. α΄ 6)

Αναστήθηκε ο Χριστός και με το απρόσιτο Φως της Αναστάσεώς Του πλημμύρισε χαρά τις ουράνιες αγγελικές Δυνάμεις και τις ψυχές των δικαίων, που συμπονούσαν τους ανθρώπους στη γη, γιατί βρίσκονταν δέσμιες στον Άδη, κατάκοιτοι στη χώρα και τη σκιά του Θανάτου.

Αναστήθηκε ο Χριστός και η γη ελευθερώνεται από τη δουλεία της φθοράς, χαίρεται, φωτίζεται και εξαγιάζεται πλημμυρισμένη από το Φως της Αναστάσεώς Του. «Τα ουράνια συναγάλλεται τη γη και τα επιγεία συγχορεύει ουρανοις».

Αναστήθηκε ο Χριστός και «τώρα», σε αντίθεση με το «πριν», όλα είναι διαφορετικά, χαρούμενα, φωτεινά. «Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός…»

Είναι καιρός να καθαρίσουμε τις αισθήσεις μας, να καθαρίσουμε την ψυχή, το νου και την καρδιά μας από κάθε ακάθαρτη και υλική ηδονή. «Καθαρίσωμεν εαυτούς από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος, επιτελούντες αγιωσύνην εν φόβω Θεου» (Β΄ Κορινθ. ζ΄1), για να αξιωθούμε να δούμε τον Αναστημένο Χριστό μέσα από το απρόσιτο Φως της Αναστάσεώς Του και να χαρούμε το Θρίαμβό Του πάνω στο Κακό και την αμαρτία, το Θρίαμβό Του πάνω στο Θάνατο. «Καθαρθωμεν τας αισθήσεις και οψώμεθα, τω απροσίτω φωτί της Αναστάσεως Χριστόν εξαστράπτοντα…»

Από το Πάθος στην Ανάσταση



ΤΟ ΘΡΗΝΟ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ
ΔΙΑΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ Η ΧΑΡΑ

 «Τόν ἴδιον ἄρνα ἠ ἀμνάς θεωροῦσα πρός σφαγήν ἐλκόμενον, ἠκολούθει Μαρία, τρυχομένη μεθ’ ἐτέρων γυναικῶν, ταύτα βοῶσα·

«Πού πορεύει, τέκνον;
Τίνος χάριν τόν ταχύν δρόμον ἐπιτελείς;
Μή ἒτερος γάμος πάλιν ἐστίν ἐν Κανᾷ κἆκεῖ νῦν σπεύδεις, ἵνα ἐξ ὓδατος αὐτοῖς oἶνον ποιήσῃς;
Συνέλθω σοι, τέκνον, ἤ μείνω σοι μάλλον;
Δός μοι λόγον, Λόγε, μή σιγῶν παρέλθης με ὁ ἁγνήν τηρήσας με, Σύ γάρ ὑπάρχεις ὁ Υἱός καί Θεός μου».
Ο Προφήτης Συμεών είχε προφητεύσει στη Μητέρα του Κυρίου την οδύνη και τον πόνο, που θα νιώσει σαν Μάνα με τη σταυρική Θυσία του Μονάκριβου Παιδιού της:

«Σοῦ δέ αὐτῆς τήν ψυχήν διελεύσεται ρομφαία» (Λουκ. 2, 35). Δηλ.: Όταν θα δείς τον Ευεργέτη, το Θεραπευτή, το Σωτήρα, τον αγαπημένο σου Γιό να σταυρώνεται, τότε θα διαπεράσει τη μητρική καρδιά σου μεγάλο οδυνηρό μαχαίρι.
Ο ιερός υμνωδός, στον Οίκο της Ακολουθίας των παθών του Κυρίου, περιγράφει, με το άφθαστο σε κάλλος αυτό ποίημα, την οδύνη και τον Θρήνο της Μεγαλόχαρης:
«Βλέποντας η αμνάδα, το άκακο, το τρυφερό της πρόβατο να σύρεται στη σφαγή, ακολουθούσε μαζί με άλλες γυναίκες, η πάναγνη Μαρία, με ματωμένη την καρδιά από τον αβάσταχτο Πόνο και έλεγε τούτα τα λόγια:
Που πηγαίνεις, Παιδί μου; Για ποιόν ταχύνεις το βήμα σου; Για ποιόν τρέχεις; Ποιόν θέλεις να θεραπεύσεις; Ποιο έργο και για χάρη τίνος πραγματοποιείς αυτό το γρήγορο δρόμο;
Μήπως πάλι γίνεται κάποιος άλλος Γάμος στην Κανά, και τρέχεις τόσο γρήγορα εκεί, για να κάμεις για χάρη τους το νερό κρασί;
Παιδάκι μου, να έλθω μαζί Σου, ή καλύτερα για χάρι Σου να μείνω;
Δώσε μου λόγο, Λόγε. Δός μου απόκριση, Γιέ μου. Μη με προσπεράσεις σιωπηλός. Αποκρίσου μου, Φώς μου, Σύ που με διαφύλαξες αγνή. Γιατί Σύ είσαι ο Υιός και Θεός μου» (Οίκος Μ. Παρασκευής)
Ο Κύριος παρακολουθεί το θρήνο της Παναγίας Μητέρας Του και συνεχίζει να ανεβαίνει το δρόμο προς το Γολγοθά με τη θέλησή Του. Βαδίζει προς τη δόξα Του. Και δόξα Του είναι να σταυρωθεί και να ταφεί για χάρη μας, για να μάς αναστήσει και να μάς υψώσει και να μάς δοξάσει και να μάς επανεισάγει στον Παράδεισο. Πείνα και δίψα του Χριστού είναι η σωτηρία μας. Λαχτάρα Του είναι να εξαλείψει, ως καλός Ποιμένας, τα δάκρυα από τα μάτια των λογικών Του προβάτων. Υψώνεται στο Σταυρό για να μάς οδηγήσει «επί ζωής πηγάς υδάτων, και εξαλείψει ο Θεός παν δάκρυον» από τα μάτια μας. (Παρβλ. Αποκλ. 7, 17. 21, 4).
Και όχι μόνον να εξαλείψει τα δάκρυα από τα μάτια μας, αλλά να καταργήσει, με το δικό Του επώδυνο Θάνατο, το Θάνατο και να χαρίσει σε όλους μας την Ανάσταση με την Ανάστασή Του.


Ο Κύριος με την αγία σιωπή Του ανεβαίνοντας το δρόμο προς το Γολγοθά αποκρίνεται στον οδυρμό της Παναγίας Μητέρας Του με το να φέρει σε τέλειο πέρας το έργο του Ουρανίου Πατρός. Με τη σταυρική Του θυσία και την Ανάστασή Του, δεν εξαφανίζει τον Πόνο και την Οδύνη από την ψυχή της Παναγίας Μητέρας Του μόνον, αλλά από την ψυχή κάθε μητέρας, από τις καρδιές όλων των πιστών. Εξαλείφει τα δάκρυα, τον πόνο και την οδύνη όλων μας.
Με τα φρικτά Πάθη και την Αγίαν Του Ανάσταση χαρίζει σε όλους τους πιστούς τη λύτρωση, την Ανάσταση και την αιώνια ζωή.
Ο ιερός υμνωδός φέρει, σαν απάντηση στο Θρήνο της μεγαλόχαρης, το Χριστό να απευθύνεται στη Μητέρα Του και να της λέγει:
«Μή ἐποδύρου μου Μῆτερ, καθορῶσα ἐν τάφῳ, ὃν ἐν γαστρί ἄνευ σπορᾶς, συνέλαβες υἱόν· ἀναστήσομαι γάρ καί δοξασθήσομαι, καί ὑψώσω ἐν δόξῃ, ἀπαύστως ὡς Θεός, τούς ἐν πίστει καί πόθῳ σέ μεγαλύνοντας»
Μη θρηνείς, μην κλαίς για μένα, Μητέρα, επειδή με βλέπεις στον τάφο. Επειδή βλέπεις εμένα το Γιό σου, που με συνέλαβες χωρίς σπορά, με υπερφυσικό δηλαδή τρόπο, να βρίσκομαι στον τάφο σαν κοινός θνητός.
Μη με κλαίς, διότι θα αναστηθώ και θα δοξασθώ αιώνια, ακατάπαυστα ως Θεός και θα ανεβάσω στο ύψος της θεϊκής μου δόξας, όλους εκείνους, που με πίστη και πόθο εξυμνούν Εσένα, την πάναγνη Μητέρα μου. (Θ΄ Ωδή του Μ. Σαββάτου)
Πάναγνε Θεοτόκε, Αγνή, Παρθένε χαίρε. Χαίρε ευλογημένη και δεδοξασμένη. Διότι ο Υιός Σου με το Σταυρό και την ταφή και την Ανάστασή Του, εσκύλευσε τον Άδη, επάτησε το Θάνατο, χάρισε σε όλους τη ζωή. Με το Σταυρό και την Ανάσταση του Υιού Σου, όλοι εμείς, Πάναγνε, «νεκρωθέντες ἀνέστημεν, καί ζωῆς ἠξιώθημεν· τόν Παράδεισον ἐλάβομεν, τήν ἀρχαίαν ἀπόλαυσιν. Διό εὐχαριστοῦντες δοξολογοῦμεν, ὡς κραταιόν Χριστόν τόν Θεόν ἡμῶν, καί μόνον πολυέλεον» (τροπ. Β΄ ήχου)
Τον θρήνο Σου, Παρθένε, και το δικό μας οδυρμό, τον διαδέχεται η Χαρά που μας προσφέρει η Ανάστασις του Υιού Σου, του Κυρίου και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού: «Αυτός γαρ ως μόνος κραταιός Θεός, και Δεσπότης Ανέστη τριήμερος».

Σάββατο, 4 Απριλίου 2015

Μ.Πέμπτη


  ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΟΝ 21ον ΑΙΩΝΑ ΚΡΕΜΑΤΑΙ ΕΠΙ ΞΥΛΟΥ
«Σήμερον κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας. Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται ο των αγγέλων Βασιλεύς. Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις. Ράπισμα κατεδέξατο ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ. Ήλοις προσηλώθη ο Νυμφίος της Εκκλησίας. Λόγχη εκεντήθη ο Υιός της Παρθένου. Προσκυνούμεν σου τα Πάθη Χριστέ. Δείξον ημίν και την ενδόξόν σου Ανάστασιν».
Ο Ιησούς, καταδέχεται για χάρη μας, τα φρικτά Πάθη, «τους εμπτυσμούς, τα ραπίσματα, τα κολαφίσματα, τας ύβρεις, τους γέλωτας, την πορφυράν χλαίναν, τον κάλαμον, τον σπόγγον, το όξος, τους  ήλους, την λόγχην και προ πάντων τον σταυρόν και τον θάνατον».
Πολλές φορές προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε με την ανθρώπινη λογική το φοβερό αυτό και παράδοξο μυστήριο. Αλλά πώς είναι δυνατόν να συλλάβουμε το μυστήριο το απόρρητο της Οικονομίας του Θεού, αν ο ίδιος ο Κύριος δεν μας το αποκαλύψει δια της πίστεως; Ο Ιερός υμνωδός έκθαμβος ερωτά: «Πώς αδίκως θνήσκεις; Πώς τω ξύλω κρέμασαι ο πάσαν γην κρεμάσας τοις ύδασι;». «Η ζωή, πώς θνήσκεις; Πώς και τάφω οικείς;».
Ο άνθρωπος απορεί. «Απορεί και Φύσις, νοερά και πληθύς, η ασώματος Χριστέ το μυστήριον, της αφράστου και αρρήτου σου ταφής».
Ο Θεός αποκαλύπτει το μέγα μυστήριο: «Ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον» (Ιωάν. 3,16).
Και ο Απόστολος Παύλος με τη χάρι του Αγίου Πνεύματος ερμηνεύει τή, μέχρι Σταυρού και θανάτου, «θεία κένωσι», λέγοντας ότι «συνίστησι την εαυτού αγάπην εις ημάς ο Θεός, ότι έτι αμαρτωλών ημών όντων Χριστός υπέρ ημών απέθανε». (Ρωμ.5,8). Και ότι «εχθροί όντες κατηλλάγημεν τω Θεώ διά του θανάτου του υιού αυτού». (Ρωμ. 5,10)
Σταυρώθηκε από άπειρη για τα πλάσματά Του αγάπη και χάραξε το δρόμο της ζωής.
Η τέλεια αγάπη όπως τη σάρκωσε ο Χριστός με τη σταυρική του θυσία είναι ο δρόμος της πνευματικής ζωής, που φέρει στην τελείωσι του ανθρώ-που, στη θέωσι. Αυτή η αγάπη είναι «καινή εντολή» και υπάρχει μονο στον Χριστιανισμό. Είναι φωτιά που κατακαίει το Εγώ και φθάνει μέχρι την τέλεια αυταπάρνησι και αυτοθυσία χάριν του Πλησίον. Είναι «πύρ καταναλίσκον», που ακτινοβολεί, φωτίζει, θερμαίνει και κινεί πάντοτε προς το καλό του Πλησίον. Είναι συνεχής θυσιαστική προσφορά. Είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα των πιστών μαθητών του Ιησού.
Κάθε φορά που ξεφεύγουμε από αυτό το δρόμο που χάραξε σε εμάς ο Χριστός με τη θυσία Του, Τον ξανασταυρώνουμε. Γι’αυτό και ο ιερός υμνωδός ψάλλει: «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου...».
Ο Χριστός ταυτίζει τον εαυτό του με τον κάθε φτωχό κι αδύνατο, με τον κάθε περιφρονημένο. Τον αποκαλεί ελάχιστο αδελφό του και μας λέγει τα αθάνατα εκείνα λόγια: «Εφ’ όσον ούκ εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε» (Ματθ. 25,45).
Για να μας διδάξη την αγάπη την αγνή, την ανυπόκριτη και θυσιαστική, την τέλεια αγάπη προς όλους και προς τους εχθρούς μας ακόμη, υψώθηκε στο ξύλο του Σταυρού.
Κάθε φορά, που με κάποιο οποιοδήποτε τρόπο ραπίζουμε και κολαφίζουμε το συνάνθρωπό μας, ραπίζουμε και κολαφίζουμε τον Χριστό. Όταν αδικούμε και θανατώνουμε τον Πλησίον μας, ξανασταυρώνουμε τον Χριστό. «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου».
Σήμερα, τον 21ον αιώνα, ολοένα εξαπλώνεται η βία και η επιθετικότητα στη ζωή μας και ψύχεται η αγάπη των πολλών. Περιφρονείται ο άνθρωπος. Γίνεται δούλος της μηχανής. Χάνει την προσωπικότητα του. Σήμερα ο Χριστός «κρεμάται επί ξύλου».
Είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε όλοι το βαθύ νόημα της Σταυρώσεως του Χριστού. Να αφήσουμε τα λόγια και τις ρητορικές εκφράσεις και να έλθουμε στην Πράξι. Να γίνη η ζωή μας η θυσία του Χριστού. Να ξαναβρούμε τον χαμένο δρόμο που φέρνει στη λύτρωσι και την τελειοποίησί μας, τον δρόμο της εσταυρωμένης αγάπης.


                                                                                                   ΑΝΑΠΑΛΜΟΙ
                                                                                                      π. Στέφανος

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2015

πρόγραμμα Απριλίου