ὁδ.Τσόχα 39 - Ἀμπελόκηποι Μετόχιον τῆς Ἱ.Μονῆς Πετράκη

Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2015

Γεύση Χάριτος εν ενότητι καρδιών..

Με τη Χάρη και το Έλεος του Θεού, ζούμε καταστάσεις Χάριτος..
Δυό πρόσφατα παραδείγματα: 
Στις 9 Νοεμβρίου είχε εφημερία ο π.Θεολόγος.
Ωστόσο, ο πολιός και σεβασττός π.Στέφανος, ευλαβούμενος σφόδρα τον Άγιο Νεκτάριο, θέλησε να εκκλησιασθεί και εκείνος. Πόθησε και να λειτουργήσει. Μολονότι το εκκλησάκι και το ιερό δεν προσφέρουν ευρυχωρία.. (γι' αυτό το λόγο συνηθίζουμε να μη γίνονται συλλείτουργα, εκτός πό έκτακτες περιπτώσεις:  Πανήγυρις τοου Ναϊσκου κλπ)
Ο π.Στέφανος, λοιπόν, προσπαθούσε να πιάσει τηλεφωνική επαφή με τον π.Θεολόγο, για να συνεννοηθούν. Αλλά εκείνος είχε κλειστά τα τηλέφωνα.. 
Έτσι, ο γέροντας κληρικός πήρε 2-3 πνευματικοπαίδια του και ξεκίνησαν πρωϊ για το αγαπημένο εκκλησάκι.
Μπαίνει διστακτικά. Ο Όρθρος είχε προχωρήσει κάπως.
Η υποδοχή εγκάρδια και ειλικρινής, απέραντα σεβαστική.
"Να φορέσετε, να συλλειτουργήσουμε. Έσεις να είσθε ο κύριος λειτουργός. Με ξεκουράζετε κιόλας"...
Κι έγινε συλλείτουργο, γλυκό, κατανυκτικό, με άνοιγμα ψυχής και ουρανόσταλτη Χάρη και συγκίνηση ψυχών..

Στις 30 Νοεμβρίου του Αγ.Ανδρέου.
Ανέλαβε το ψαλτικό μια σεμνή μοναχή. Γλυκόφθογγη. Ταπεινή στους τρόπους, το ήθος, αλλά και τη φωνή. Μόνη της.
Αυθόρμητα προσαρμόσθηκε και η φωνή του λειτουργού, όσο και 2 άλλων ψαλτών, που ήρθαν να εκκλησιασθούν και αρκέσθηκαν να απαγγείλουν "χθαμαλή τη φωνή" το "Πιστεύω" και το "Πάτερ ημών".
Στην Απόλυση έγινε κήρυγμα. Ανάλυση βιωμάτων κατανύξεως..
Δεν ήταν νοήματα ανθρώπινα. Ήταν κάτι, που έβγαινε από τις εκκλησιαζόμενες ψυχές και έπαιρνε σχήμα και φωνή από τα χείλη του λειτουργού..
Ευλογητός ο Θεός.





Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

.


Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2015

.

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

Πρόγραμμα Νοεμβρίου

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ, ΠΙΚΡΗ ΠΑΡΕΝΘΕΣΙ

Χάθηκε, λοιπόν, ὁλότελα τό φιλότιμο ;
 
 
 
 
       Οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι ἔλεγαν πολύ σωστά, ὅτι εἶναι «κάλλιστον χρῶμα, τό τῆς αἰδοῦς ἐρύθημα». Δυστυχῶς, μέ λύπη διαπιστώνουμε ὅτι
χάθηκε σήμερα τό χρῶμα τῆς ντροπῆς. Ὑπάρχουν  δηλαδή ἀνθρωπόμορφα τέρατα, τά ὁποῖα, ἀνερυθρίαστα κάι μέ χαρά,  διαπράττουν φρικιαστικά ἐγκλήματα, σέ βάρος τῶν συνανθρώπων τους. Π.χ. διακινοῦν Ναρκωτικά καί φέρουν, ἀκόμη καί σέ μικρά παιδιά, τό «λευκό θάνατο», χωρίς ντροπή.Καί ἄλλοι, ἄθεοι καί ἀνήθικοι. διακινοῦν τίς ὑλιστικές, ἀθεϊστικές ἰδέες τους, πού εἶναι χειρότερο δηλητήριο καί ἀπό τίς ναρκωτικές οὐσίες.Καί δυστυχῶς, μεταξύ αὐτῶν τῶν ἐγκληματιῶν, διαπιστώνουμε ὅτι εἶναι καί ἄνθρωποι ἐντεταλμένοι νά προστατεύουν τή Νεολαία μας.Καί ἀντί νά  τήν προστατεύουν, θανατώνουν τίς ψυχές τῆς νέας Γενιᾶς, πού εἶναι ἠ ζωή καί τό μέλλον τῆς ἀνθρωπότητος. Εἶναι δέ τόσον «παχύδερμα, πού ὅταν τούς φτύσῃς , χαμογελοῦν καί λέν' πώς ψιχαλίζει!..».
     Παράδειγμα: Πρίν ἀπό λίγες μέρες ὁ ἐξοχώτατος Ὑπουργός Παιδείας καί Θρησκευμάτων, στήν ἄχαρη Πατρίδα μας, στήν  κοιτίδα τοῦ Πολιτισμοῦ, στήν καρδιά τῆς Ὀρθοδοξίας, μᾶς ξάφνιασε καί μᾶς παρεξενευσε μέ τίς ἀλλοπρόσαλλες, ἀνιστόρητες, ἀνόητες δηλώσεις του. Αὐτές δέν εἶναι  ἁπλῶς «πατάτες», ἀλλά «πατατόνες». Διαστρέφει τήν ἔνδοξη Ἑλληνική Ἱστορία α) ἀρνούμενος  τή γενοκτονία τῶν Ποντίων καί  συντασσόμενος μέ τούς γκρίζους λύκους, καί β) προτείνοντας, ὡς ἁρμόδιος Ὑπουργός Παιδείας, τήν ἀντικατάστασι τῶν Θρησκευτικῶν Μαθημάτων , μέ τό Μάθημα τῆς Θρησκειολογίας εἰς τά Ἑλληνικά Σχολεῖα.
      Ὅσον ἀφορᾶ τίς δηλώσεις του, μέ τίς ὁποῖες ἀρνεῖται τή γενοκτονία τῶν Ποντίων, διαστρεβλώνει τήν Ἱστορία, ἔρχεται σέ ἀντίθεσι 1) μέ τή Βουλή τῶν Ἕλλήνων, ἡ ὁποία μέ Ψήφισμά της ἀνεγνώρισε τή γενοκτονία, 2) μέ τίς, πρίν ἀπό λίγο καιρό, δηλώσεις τοῦ Πρωθυπουργοῦ τῆς Χώρας καί 3) μέ τήν Παγκόσμιον ἀναγνώρισι τῆς γενοκτονίας.
        Αὐτή ἠ ἀντίθεσις τί σημαίνει;
       Ἀπό παλιά ὁ κ. ὑπουργός, ὡς Δημοσιογράφος, ἔκανε παρόμοιες πατάτες,  ἄστοχες(;) δηλώσεις.
   Παρουσίαζε δηλ. Minderwertigkeitskomplex, ἐσχάτως δέ φαίνεται ὅτι παρουσιάζει τό συναίσθημα τῆς ὑπεροψίας, τῆς ἀνωτερότητος καί κενοδοξίας(superiority complex).  Γι' αὐτό, προφανῶς, χωρίς ντροπή,  καυχιέται γιά τίς δηλώσεις του, τίς ὁποῖες χαρακτηρίζει ἐπιστημονικές.
    Ἡ ἀντίθεσις αὐτή γεννᾶ καί ἄλλα ἐρωτηματικά:
Εἶναι ἀνεγκέφαλος, ἄφρων ἤ εἶναι πληρωμένος Ἐφιάλτης, ΠηλιοΓούσης, πού ἐξυπηρετεῖ ξένα συμφέροντα, καί ὡς τρωκτικό ροκανίζει μεθοδικά τά θεμέλια τοῦ Ἔθνους ;
      Διότι δέν διαστρεβλώνει τήν ἔνδοξη Ἑλληνικη Ἱστορία, ἀλλά προσπαθεῖ τεχνιέντως νά καταργήσῃ καί τήν συνταγματικῶς κατοχυρωμένη
Ἑλληνορθόδοξη ἀγωγή, τῶν Νέων καί τήν ἀνάπτυξι τῆς ἐθνικῆς καί θρησκευτικῆς συνειδήσεως καί τῆς διαπλάσεώς τους σέ ἐλευθέρους καί ὑπευθύνους πολίτες(Παρβλ.προοίμιον Συντάγματος, καί ἄρθρ.16).
 Γνωρίζει ὁ κ. Ὑπουργός  ὅτι διδάσκεται τό Μάθημα τῆς Θρησκειολογίας στίς Θεολογικές Σχολές; Γνωρίζει τί ζημία θά προκαλέσῃ στή νέα Γενιά ἡ ἀντικατάστασις τῶν Θρησκευτικῶν στά Σχολεῖα;
     Τό Μόνο καλόν πού προκύπτει ἀπό τή μελέτη τῆς Ἱστορίας τῶν Θρησκευμάτων στίς Θεολογικές Σχολές εἶναι ὅτι ἀναδεικνύεται ἡ ὑπεροχή τοῦ Χριστιανισμοῦ ὡς τῆς μόνης ἀληθινῆς Θρησκείας καί ἡ ἀνάγκη νά διδάσκωνται τά παιδιά μας τήν ὑπέροχη διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου.
    Ἡ διδασκαλία τοῦ Μαθήματος Θρησκειολογίας στά δημοτικά, Γυμνάσια καί Λύκεια, μόνο σύγχυσι καί βλάβη μπορεῖ νά προκαλέσῃ.
     Ἄς μάθη ὁ Ὑπουργός Παιδείας καί Θρησκευμάτων, ὅτι μέ τῆς δηλώσεις του προσβάλλει τή μεγαλειότητα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος μέ τήν ἐνανθρώπισί Του καί τή Διδασκαλία Του  δημιουργεῖ τήν κοινωνίαν τῶν Ἁγίων.
     Ὁ Jasper στό ἔργο του «Einfuerung in die Philosophie» ἀναφέρει ὅτι ὁ Hegel ἀνεγνώριζε καί ὁμολογοῦσε ὅτι «Alle Geschichte geht zu Christus hin und kommt von ihm her. Die Erscheinung des GottesSohnes ist die Achse der Weltgeschichte» Δηλαδή :
    Κάθε ἱστορία κατευθύνεται πρός τόν Χριστόν
καί προέρχεται ἀπό Αὐτόν. Ἡ ἐμφάνισις τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ Ἄξων τῆς Παγκοσμίου Ἱστορίας.
     Πράγματι ἐκ τῆς ἐνδελεχοῦς καί συστηματικῆς κριτικῆς καί ἀμερολήπτου  μελέτης  τῆς Ἱστορίας τῶν Θρησκευμάτων συνάγεται τό συμπέρασμα ὅτι
 «ἡ Χριστιανική Θρησκεία, κατά τό σύνολον τῶν ἀξιῶν της ἀντικειμενικῶς κρινομένη καί πρός τάς λοιπάς Θρησκείας ἀνεπηρεάστως συγκρινομένη, δέν εἶναι μία τῶν πολλῶν  
ἐνδοκοσμικῆς προελεύσεως  θρησκειῶν, οὐδ' ἀποτελεῖ συνέχειαν ἁπλῆν καί φυσικήν τῆς προχριστιανικῆς θρησκευτικότητος, ἀλλά χωρίζεται καί διακρίνεται καί ὑπερέχει τῶν ἄλλων θρησκευμάτων, τῶν πρό αὐτῆς καί τῶν μετ' αὐτήν, διά τῆς μοναδικῆς ἐν τῇ Παγκοσμίῳ Ἱστορίᾳ Προσωπικότητος τοῦ Ἱδρυτοῦ της, Ἥτις, κατ' ἀνθρώπινον λόγον ἀνερμήνευτος, εὑρίσκει τήν ἑρμηνείαν αὐτῆς μόνον, ὡς φανέρωσις ἐν σαρκί τῆς Θεότητος, ὡς Αὐτόφως καί Αὐτοαλήθεια καί Αὐτοζωή καί, ὡς τοιαύτη, οὐ μόνον πληροῖ τό περιεχόμενον τῆς Χριστιανικῆς Θρησκείας καί ζωῆς, ἀλλά καί καθίσταται τοῦτο μέν, ὁ νοῦς, ἡ δικαίωσις καί ἡ τελείωσις τῆς Παγκοσμίου Ἱστορίας, τοῦτο δέ τό πλήρωμα τῆς ΠανανθρωπίνηςΨυχῆς»
(Λεωνίδου Ἱωάν. Φιλιππίδου, Ἱστορία τῶν θρησκευμάτων, Ἀθῆναι 1938, σελ.178).  Καί ὁ νοῶν νοείτω.
 
Οἱ δηλώσεις τοῦ κ.Ὑπουργοῦ,
α) Συνθέτουν ἔπος ἰδιωτείας, ἠλιθιότητος.
β) Συνιστοῦν ἔγκλημα καθοσιώσεως
γ) ἀποτελοῦν ὕβριν ἐναντίον ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί
δ) Συνεπάγεται τοὐλάχιστον καθαίρεσιν.
 
    Μέ πικρία λέγω ὅτι ὁ ἐξοχώτατος κ. Ὑπουργός εἶναι πολύ ἐπιζήμιος, γιά τό ταλαίπωρο Ἕθνος μας. Ἅν εἶχε φιλότιμο, μετά τις δηλώσεις του, ὤφειλε νά εἶχε παραιτηθῇ. Ἐφόσον ὅμως δέν παραιτεῖται ὁ ἴδιος, σκόπιμον καί συμφέρον εἶναι νά τόν ἀπομακρύνῃ ὁ κ.Πρωθυπουργός, δεδομένου ὅντος ὅτι «φίλος ἐπιζήμιος, ἐχθρός ἐπικαλεῖται».
 
 
Κύριε Πρωθυπουργέ,
 κυρίαρχος Λαός Σᾶς  ἐξέλεξε, γιά
νά καθαρίσετε τήν κόπρο τοῦ Αὐγείου. Σᾶς παρακαλῶ, Ἐξοχώτατε,  μή ἐπιτρέψετε νά σωρεύεται  κόπρος εἰς τό Ὑπουργεῖον Παιδείας.
      Ὁ Πλάτων ἔλεγε ὅτι «τούς ἀνιάτως ἔχοντας ἀνελεῖν». Ἐμεῖς ζητοῦμε μόνον καθαίρεσιν, ἀπομάκρυνσιν ἀπό τό Ὑπουργεῖον Παιδείας καί Θρησκευμάτων,γιά τήν προστασίαν τῆς Νεολαίας.
 Πιστεύομεν ὅτι θά τόν ἀντικαταστήσετε μέ κάποιον, πού νά εἶναι ἄνθρωπος καί νά ἔχῃ τοὐλάχιστον  τόν κοινόν νοῦν, γιά μιά καλλίτερη
 Ἑλληνορθόδοξη Παιδεία.
 
 

.


.


Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2015

Διδάγματα από την Παραβολή πλουσίου και Λαζάρου

Μεταξύ ἡμῶν καί ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται

                      Πλοῦτος καί πτωχεία
       Τό κοινωνικόν πρόβλημα εἶναι μεγάλο καί δυστυχῶς συνεχίζει νά παραμένῃ ἄλυτο καί νά βασανίζῃ τούς ἀνθρώπους.
    Ὁ Θεός προίκισε τόν ἄνθρωπον μέ νοῦν καί ἐλευθερία.Τόν δημιούργησε «κατ'εἰκόνα  καί καθ' ὁμοίωσιν Αὐτοῦ» καί τόν ἐγκατέστησεν κύριον σέ ὅλη τή δημιουργία. Ὁ ἄνθρωπος ὅμως, δυστυχῶς, « οὐ συνῆκε,  παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καί ὡμοιώθη αὐτοῖς»(Ψλμ. 48,13,20).
    Ἐνῷ δηλαδή εἶχε τήν τιμήν τῆς λογικῆς του φύσεως, δέν ἐλογικεύθη, ἀλλά ἦλθε στή θέσι τῶν ἀνοήτων κτηνῶν καί ἔγινε ὅμοιος μέ αὐτά, κατά την σκέψιν, κατά τήν ἀνοησίαν.
     Ἐξ ἀρχῆς ἐφάνη μωρός καί ἀνόητος. Ἔκαμε καί συνεχίζει νά κάμνῃ κακή χρῆσι τοῦ νοῦ καί τῆς ἐλευθερίας του.
    Ἡ ἀναλγησία του ξεπέρασε κάθε ὅριο, ὥστε καθημερινά νά τρώγῃ τίς σάρκες του,νά κατεσθίῃ,νά
κατασπαράσσῃ τόν ἀδελφό του.
 Ὁ πανάγαθος Θεός τόν κατέστησε Οἰκονόμον,
Διαχειριστήν τῶν ἀγαθῶν,  τῶν ὑλικῶν καί  τῶν πνευματικῶν, μέ τήν Ἐντολήν νά διαχειρίζεται τά ἀγαθά τοῦ Θεοῦ δίκαια,ὥστε νά μή ὑπάρχῃ κανείςἐνδεής ἀνάμεσά μας(Πραξ. δ΄34).Κι' αὐτός μέ τήν κακοδιαχείρισι σκοτώνει τούς ἀδελφούς του.
     Ὁ μωρός ὅμως καί ἀνόητος ἄνθρωπος ἔκαμε καί συνεχίζει νά κάνῃ κακή χρῆσι τοῦ νοῦ καί τῆς ἐλευθερίας του καί κατάχρησι τῶν ἀγαθῶν, πού τοῦ ἀνέθεσε ὁ Κύριος νά διαχειρισθῇ. Δέν συμπεριφέρεται ὡς «καλός καί φρόνιμος οἰκονόμος»(Λουκ. ιβ΄ 42), ἀλλ' ὡς ἄφρων, μετέρχεται κάθε δόλιον τρόπον, σέ βάρος τῶν συνανθρώπων του καί ἰδιοποιεῖται, σφετερίζεται τά ἀγαθά τοῦ Θεοῦ, καταδικάζει στήν ἔσχατη πτωχεία καί ἐξαθλίωσι τούς συνανθρώπους του, ἐνδυόμενοςπορφύραν καί βύσσον καί εὐφραινόμενος καθ' ἡμέραν λαμπρῶς (Λουκ.ιστ΄ 19).
     Ἔτσι δημιουργεῖ ἀνάμεσα σ'αὐτόν καί τούς  συναθρώπους του, ἀνάμεσα σ' αὐτόν καί τόν Θεόνμέγα, ἀδιαπέραστον χάσμα, ὥστε νά μήν ὑπάρχῃ καμμιά ἀπολύτως ἐπικοινωνία.
      Οἱ πονηροί καί ἄφρονες αὐτοί Οἰκονόμοι, οἱ κακοί Διαχειριστές δέν κατανοοῦν τό «βραχύ τῆς ζωῆς» καί τή ματαιότητα τῶν ἐγκοσμίων πραγμάτων καί τῶν ἀνθρωπίνων ἐπιδιώξεων. Δέν καταλαβαίνουν ὅτι εἶναι πάροικοι καί παρεπίδημοι, προσωρινοί διαβάτες, σ'αὐτήν ἐδῶ τήν παροικία, καί ὅτι ἐρχόμενοι στή ζωή δέν φέρνουν τίποτε μαζί τους καί ὅταν πάλιν φεύγουν ἀπό τή ζωή δέν παίρνουν τίποτε μαζί τους(Ἰώβ α΄21):
 «Γυμνός ἐξέρχεται ὁ ἄνθρωπος ἐκ κοιλίας μητρός του καί γυμνός ἐπιστρέφει ἐκεῖ,στή γῆ».
 Δέν θέλουν νά καταλάβουν, οἱ ἄμυαλοι, ὅτι ὅλα εἶναι τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχει τίποτε ἀπολύτως δικό του, ἐκτός ἀπό τίς ἁμαρτίες του.
 Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐρωτᾶ: «Τί δέ ἔχεις ὅ οὐκἔλαβες; εἰ δέ καί ἔλαβες, τί καυχᾶσαι ὡς μή λαβών;»(Α΄Κορινθ. δ΄7) Καί ὁ πλοῦτος, ὑλικός καί πνευματικός δέν εἶναι δικός σου, ἄμυαλε. Εἶναι τοῦ Θεοῦ:«Οὐκ ἐξ ὑμῶν, Θεοῦ τό δῶρον. Οὐκ ἐξ ἔργων, ἵνα μή τις καυχήσηται»(Ἐφεσ. β΄ 8-9).
 
                             
     Στήν παραβολή τοῦ πλουσίου καί τοῦ Λαζάρου(Λουκ. ιστ΄ 19--31), ὁ Κύριος μᾶς ἀποκαλύπτει τό οἰκτρόν τέλος τοῦ πλουσίου, πού ἀπέθανε καί ἐτάφη καί εὑρέθη « ἐν τῷ ᾇδῃ , ἐν βασάνοις, ὀδυνώμενος ἐν τῇ φλογί ταύτῃ»( Λουκ. ιστ΄ 23-24)
      Ἀπέθανε καί ὁ πτωχός, ὁ δίκαιος, ὁ ταπεινός, ὁ γεμᾶτος ἀγάπη καί καλοσύνη, ὀ  ἄνθρωπος τῆς ὑπομονῆς, καί κατά τήν κοίμησί του, οἱ Ἄγγελοι παρέλαβαν τήν ψυχή του, καί τήν ἐναπόθεσαν εἰς τόν κόλπο τοῦ Ἀβραάμ, στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ,ὅπου ἀπολαμβάνει τῶν ἀγαθῶν τοῦ Θεοῦ(Λουκ.ιστ΄22, 25).
      Προσωπικά ἐγώ πιστεύω στήν ἀποκάλυψι τοῦ Θεοῦ καί στή δικαιοκρισία Του. Ὑπάρχουν καί οἱ ἄνθρωποι, πού δέν πιστεύουν. Ἀναλογίσθηκαν ὅμως ποτέ, τί θά συμβῇ ἄν ὅλα αὐτά εἶναι ἀλήθεια; Τό χάσμα εἶναι ἀγεφύρωτο. Καί ὁ πλούσιος ἀπό τόν ᾇδη παρακαλεῖ γιά τή σωτηρία τῶν ἀδελφῶν του:«ἵνα μή καί αὐτοί ἔλθωσιν εἰς τόν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου» (Λουκ. ιστ΄27-28).
 Καί ἡ ἀπόκρισι τοῦ Θεοῦ εἶναι ὑπόδειξι πρός ὅλους τούς ἀνθρώπους : «Ἔχουσι Μωϋσέα καί τούς Προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν»(Λουκ. ιστ΄29).
       Ἡ λύσις ὅλων τῶν προβλημάτων καί τοῦ κοινωνικοῦ προβλήματος ἀποκαλύπτεται ἀπό τό Θεό, μέσα στήν Ἁγία Γραφή καί μάλιστα στήν Καινή Διαθήκη. Ὁ Κύριος εὐσπλαγχνίζεται τόν ἄνθρωπον καί τόν χειραγωγεῖ καί τοῦ ὑποδεικνύει τήν καινήν Ἐντολήν, τήν ἐσταυρωμένην ἀγάπην.
Μόνον ἄν ὁ ἄνθρωπος κάνη πρᾶξι τήν Ἀγάπη , θά μετουσιώσῃ αὐτήν ἐδῶ τήν κόλασι, πράγματι σέ παράδεισο, ὅπου τοῦ πλήθους τῶν πιστῶν θἆναι ἡ καρδία καί ἡ ψυχή μία καί δέν θά βρίσκεται κανείς ἀπό αὐτούς ,που νά λέγῃ ὅτι καί τό ἐλάχιστο ἀπό τά ὑπάρχοντά του καί τήν περιουσίαν του ὅτι εἶναι δικό του, ἀλλά εἶναι σ' αὐτούς «ἅπαντα κοινά»(Πραξ. δ΄32).
 Τό μόνο πού μένει καί μᾶς συνοδεύῃ στήν πέραν τοῦ τάφου ζωήν εἶναι ἡ γνήσια ἀγάπη στό Θεό καί στόν πλησίον διά τόν Θεόν.
              Μονάχα ἡ Καλοσύνη,
              ὅλα στόν κόσμο χάνονται,
              Μόνη ἀπομένη Ἐκείνη.
   Καιρός νά κυβερνήσῃ τή ζωή μας ἡ πίστις στό Χριστό, ἡ διά τῆς ἀγάπης ἐνεργουμένη(Γαλ. ε΄6).Ἡἡ δι' ἀγάπης ἐνεργουμένη πίστις , θά μᾶς ἐλευθερώσῃ ἀπό τό  φοβερόν πάθος τῆς πλεονεξίας, ἥτις ἐστίν εἰδωλολατρία (Κολοσ.γ΄5), ὥστε ὅταν ἔλθῃ ὁ Κύριος νά μᾶς εὕρῃ καλούς καί φρονίμους Οἰκονόμους, καλούς Διαχειστάς τῶν ἀγαθῶν του, καί νά μᾶς καταστήσῃ ἐπί πᾶσι τοῖς ὑπάρχουσιν Αὐτοῦ  (Λουκ.ιβ΄42-46).