ὁδ.Τσόχα 39 - Ἀμπελόκηποι Μετόχιον τῆς Ἱ.Μονῆς Πετράκη

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

.


Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

.


.


Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

πρόγραμμα Ιουλίου


Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016

Πανήγυρις του Μετοχίου

 η Ανακοίνωση

 ο Ναός μας περιμένει τους προσκυνητές





 η ιστορική Εικόνα των Αγίων Πάντων (1913)



 Εικόνα των Αγ.Πάντων Ρωσικής τεχνοτροπίας




 Εικόνα των Αγ.Πάντων από την Μικρασία (1860)

 Το αρσκοσόλιο με τα ι.λείψανα των πατέρων της Μονής Ομολογητών
 το "καταβάσιον" - Αγίασμα
όλα περιποιημένα, καθαρά, φρεσκαρισμένα



 η Εικόνα των Αγ.Πάντων του Τέμπλου (1966)
έργο του Ν.Γλιάτα, μεθητού του Φ.Κόντογλου
 Τέμπλο και Αγ.Τράπεζα


η αυλή τακτοποιημένη, με τα τραπέζια της Αρτοκλασίας

Ανάγκη των καιρών

ΑΝΑΓΚΗ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ


Ζβ
Βασική προϋπόθεσις ἐπιτυχίας
τῆς ἀποστολῆς μας, ἡ γνήσια ἀγάπη
 καί
«ἡ σιωπηλή εὐγλωττία τοῦ βίου»

  

   Κύριος μᾶς τιμᾶ καί μᾶς ἀποστέλλει στόν κόσμο νά συνεχίσουμε τό κοσμοσωτήριο ἔργο Του. Εἶναι αὐτονόητον ὅτι ὀφείλουμε νά ἔχουμε Ὁδηγό στό ἔργο μας τή γνήσια ἀγάπη, τό Χριστό. Χωρίς τήν ἀγάπη, χωρίς τό Χριστό δέν θά ἐπιτύχουμε στήν ἀποστολή μας. Ὁ Κύριος εἶναι ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινή καί μεῖς εἴμαστε τά κλήματα. «Ὁ μένων ἐν ἐμοί κἀγώ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπόν πολύν, ὅτι χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ἰωάν. ιε΄ 5), λέγει ὁ Κύριος.

   Πῶς θά κηρύξουμε τήν ἀγάπη, ἐάν ἐμεῖς οἱ ἴδιοι δέν εἴμαστε ἑνωμένοι μέ τήν ἐνσαρκωμένη Ἀγάπη, μέ τόν Χριστό, καί δέν ἔχουμε τή δική Του ἀγάπη; Πῶς θά διορθώσουμε τά λάθη τῶν ἄλλων, ἐάν πρῶτα δέν διορθώσουμε τόν ἑαυτό μας (παρβλ. καί Ματθ. ζ΄ 3-5);

   Πῶς θά καθαρίσουμε τή λάσπη καί τίς ἀκαθαρσίες μέσα ἀπό τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων, ἐάν πρῶτα δέν καθαρίσουμε τή δική μας καρδιά;

Πῶς θά κάμουμε κατά Θεόν σοφούς  τούς συνανθρώπους μας, ἐάν δέν ἀποκτήσουμε ἐμεῖς πρῶτα τήν σοφίαν τοῦ Θεοῦ; Πῶς θά φωτίσουμε τούς ἄλλους, ἐάν πρῶτα ἐμεῖς δέν γίνουμε φῶς; Πῶς θά φέρουμε τούς ἄλλους κοντά στό Θεό, ἐάν πρῶτα ἐμεῖς οἱ ἴδιοι δέν Τόν πλησιάσουμε;

Πῶς θά ἁγιάσουμε τούς συνανθρώπους μας, ἐάν πρῶτα δέν ἁγιασθοῦμε ἐμεῖς; Διότι ἀποστολή μας εἶναι νά  τούς πιάσουμε ἀπό τά χέρια καί νά τούς ὁδηγήσουμε,  νά τούς συμβουλεύσουμε  δέ μέ σύνεσι. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος μᾶς συμβουλεύει καί λέγει ὅτι: «Καθαρθῆναι δεῖ πρῶτον, εἶτα καθᾶραι, σοφισθῆναι, καί οὕτω σοφίσαι, γενέσθαι φῶς, καί φωτίσαι, ἐγγίσαι Θεῷ καί προσαγαγεῖν ἄλλους, ἁγιασθῆναι,  καί ἁγιάσαι, χειραγωγῆσαι μετά χειρῶν, συμβουλεῦσαι μετά συνέσεως» (Ἀπολογ. (Β) τῆς εἰς τόν Πόντον φυγῆς ΟΑ΄ ΒΕΠΕΣ  58, 29-32).

     Βασική, λοιπόν, προϋπόθεσις ἐπιτυχίας εἶναι ἡ ἀγάπη καί  ἡ «σιωπηλή εὐγλωττία ἁγίου βίου».

     Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέγει: «Ρίξε τό δίχτυ τῆς ἀγάπης, ὥστε νά μή μεγαλώσῃ τό κακό, ἀλλά νά θεραπευθῇ. Δεῖξε ὅτι ἀπό εὐμενῆ διάθεσι προτίθεσαι νά προσφέρῃς γιά κάθε χρῆσι τό θησαυρό που κρατᾶς. Ρίξε τό μελένιο ἀγκίστρι (τό ἀγκίστρι τό καμωμένο ἀπό μέλι), ρίξε τό γλυκό σάν μέλι ἀγκίστρι τῆς συμπάθειας κι’ ἔτσι, ἀναζητώντας μέσα στό βαθύ πνευματικό σκοτάδι, ἀνάσυρε ἀπό τό βάθος τῆς ἀπώλειας αὐτόν, πού βούλιαξε σ’ αὐτό τό σκοτάδι. Ἐκεῖνο πού θεωρήθηκε σωστό ἀπό προκατάληψι ἤ ἄγνοια ἔλεγξέ το  ὡς ξένο πρός τήν ἀποστολική Παράδοσι. Κι’ ἄν θελήσῃ νά παραδεχθῇ τήν πλάνη του ὁ αἱρετικός καί δεχθῇ τόν ἔλεγχόν σου, σύμφωνα μέ τήν προφητική ρῆσι καί ἐκεῖνος θά μετάσχῃ στή ζωή καί σύ θά σώσῃς τήν ψυχή σου. Κι’ ἄν πάλι δέν θελήσῃ νά ὑποχωρήσῃ, ἀλλά ἐπιμένει μέ διάθεσι φιλονικίας, γιά νά μή θεωρηθῇς ὑπεύθυνος, πρόβαλε τίς θέσεις σου μέ τρόπο ἤπιο καί ἀξιοπρεπῆ, ὥστε ὁ Κριτής νά μή σοῦ ζητήσῃ λόγο γιά τήν ψυχή του.  Χωρίς μῖσος, χωρίς ἀποστροφή, χωρίς φοβέρες, ἀλλά δείχνοντάς του εἰλικρινῆ καί γνήσια ἀγάπη. Κέρδισε τοὐλάχιστον αὐτήν, ἀφοῦ δέν θἆναι δυνατόν νά ὠφελήσῃς σέ τίποτε ἄλλο. Αὐτή εἶναι ἀρκετά μεγάλη ὠφέλεια, αὐτό εἶναι κέρδος, νά τόν ἀγαπήσῃς καί νά τόν διδάξῃς μέ τό παράδειγμα τοῦ Χριστοῦ» (Migne P.G. 48, 949).

      Στή θέσι πού βρίσκεται ὁ καθένας ἀπό μᾶς, ἄς προσέξῃ τί ἔκαμε ὁ Χριστός. Ἄς προσέξουμε καί ἄς ἀκολουθήσουμε τό Παράδειγμά Του. Ὁ Χριστός, τέλειος Θεός, ἔγινε καί τέλειος ἄνθρωπος. «Ἑαυτόν ἐκένωσεν», ἔλαβε «μορφήν δούλου». Γεννήθηκε σάν ταπεινός ἄνθρωπος, ἀπό ἄπειρη ἀγάπη.  Ἄφησε τό Θεϊκό Του Θρόνο καί ἦλθε κοντά μας, γιά νά σπογγίσῃ τά δάκρυά μας, νά ἁπαλύνῃ τόν πόνο μας, νά φωτίσῃ τά σκοτάδια μας, νά μᾶς ἐλευθερώσῃ ἀπό τή δουλεία τῆς ἁμαρτίας, νά μᾶς λυτρώσῃ ἀπό τά δεινά, νά καθαρίσῃ μέσα ἀπό τήν καρδιά μας τή λάσπη καί τίς ἀκαθαρσίες, πού ἔχουμε σωρεύσει, ἀπό κακή χρῆσι τοῦ νοῦ καί τῆς ἐλευθερίας  μας, νά ἀφαιρέσῃ μέσα  ἀπό τήν ψυχή μας τήν ὀδύνη, τή θλῖψι, τόν πόνο καί τίς συμφορές. Ἔρχεται ὁ Χριστός, «χθές καί σήμερον  ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας» (Ἑβρ. ιγ΄8), καί καθαρίζει τήν ψυχική καί σωματική μας λέπρα, φωτίζει τά σκοτάδια μας καί θεραπεύει «πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῶ» (Ματθ. θ΄35). Σταυρώθηκε γιά χάρι μας καί Ἀναστήθηκε, γιά νά μᾶς ἀναστήσῃ, νά μᾶς ὑψώσῃ, νά μᾶς δοξάσῃ καί νά μᾶς καταστήση μετόχους τῆς Νίκης καί  τοῦ Θριάμβου τῆς Βασιλείας Του. Ἔρχεται καί ἀνοίγει τίς Πύλες τοῦ Οὐρανοῦ καί τήν ἀγκαλιά Του διάπλατη σέ ὅλους. Δέν ἐξαναγκάζει. Προσκαλεῖ καί δέχεται ὅλους μας κοντά Του, «Οὐ βιάζεται δέ τινα διά τό αὐτεξούσιον». «Ὅστις θέλει…».

     Τά γεγονότα τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ πρέπει νά συντελεσθοῦν στή ζωή κάθε πιστοῦ, πολύ δέ περισσότερο στή ζωή τοῦ Ἱερέως, πού μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ καταστάθηκε Ποιμένας καί Διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας, γιά νά κηρύττῃ καί νά διδάσκῃ, λόγῳ καί ἔργῳ, τό Εὐαγγέλιον τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

    Οἱ Ἱερεῖς ὀφείλουμε νά βρισκώμαστε πάντοτε ἐπί σκοπόν, ἄγρυπνοι φύλακες, ποιμένες καί ἐπίσκοποι τῶν ψυχῶν, πού μᾶς ἐμπιστεύεται ὁ Κύριος, «ὡς λόγον ἀποδώσοντες» (πρβλ. Α΄ Πέτρ. β΄ 25. Ἑβρ. ιγ΄ 17).

    Δέν ἐπιτρέπεται νά περιμένουμε στό θρόνο μας, στή θεσούλα μας, καί νά θέλουμε ἀπό τή σκοπιά «τῆς καλοπέρασής μας» νά σώσουμε τούς συνανθρώπους μας καί νά λύσουμε τά προβλήματά τους. Ὀφείλουμε καί μεῖς, σάν τόν Χριστό, νά ἀφήσουμε τό θρόνο μας, νά ἀφήσουμε τήν καλοπέρασί μας, νά πλησιάσουμε μέ τέλεια, θυσιαστική ἀγάπη τόν ἄνθρωπο, τήν τρεμοσβύνουσαν λυχνίαν, νά τῆς ρίξουμε λάδι καί νά τῆς δώσουμε ζωή. Νά μή συντρίψουμε, ἀλλά νά στηρίξουμε τό τσακισμένο καλάμι, πού εἶναι ἕτοιμο νά τσακιστῇ ἀπό τόν κάθε λογῆς ἄνεμο, πού πνέει στήν τεχνοκρατική ἐποχή μας. Νά δώσουμε ζωή στόν ἑτοιμοθάνατο ἁμαρτωλό ἄνθρωπο (πρβλ. Ἡσ. 42,3).

   Εἶναι καιρός καί μεῖς, σάν τόν Χριστό, νά σκύψουμε πάνω στόν περιπεσόντα εἰς τούς ληστάς-δαίμονας σύγχρονον,
μισοπεθαμένο συνάνθρωπό μας, νά πλύνουμε καί νά ἐπιδέσουμε τίς πληγές του, νά νοιώσουμε τόν πόνο του, νά ζήσουμε καί νά προσπαθήσουμε νά λύσουμε τά προβλήματά του, νά ἀκούσουμε τούς στεναγμούς τῆς καρδιᾶς του, νά ἀφουγκρασθοῦμε τό παράπονο καί τίς ἐναγώνιες κραυγές τῆς ἀπογνώσεώς του, νά θεραπεύσουμε τίς ἀνάγκες του, νά τόν ἐλευθερώσουμε ἀπό τά ἄγχη του, ἀπό τήν ἄγνοια καί τήν ἀμάθειά του, νά σηκώσουμε τό Σταυρό του, νά δώσουμε καί τή ζωή μας ἀκόμη, γιά χάρι του καί νά τόν ὁδηγήσουμε καί νά τόν ἐγκαταστήσουμε «εἰς τόν οἶκον τοῦ Πατρός εἰς μακρότητα ἡμερῶν» (Ψαλμ. 22, 6).

    Μέ ὁδηγό τήν γνήσια ἀγάπη, τήν πεῖνα καί τή δίψα γιά τό Χριστό καί τή Δικαιοσύνη Του, εἶναι καιρός νά ἀγωνισθοῦμε, μέ ὅπλα τόν πύρινο  καί ἰαματικό λόγο τοῦ Θεοῦ καί  τό φωτεινό  παράδειγμά μας, γιά νά ξεριζώσουμε τά αἴτια, πού δημιουργοῦν τή δυστυχία.

    Γιά νά πετύχουμε στήν ὑψηλή μας ἀποστολή, εἶναι ἀνάγκη, ὅπως ἔχουμε πεῖ, νά στηρίξουμε τήν ψυχή, τή ζωή καί τό ἔργο μας στό Χριστό. Μόνον μέ τόν πανάγιο λόγο Του θά μπορέσουμε νά τροποποιήσουμε καί νά θεραπεύσουμε τήν προβληματική συμπεριφορά τῶν συνανθρώπων μας. Μόνον μέ τή Χάρι Του, θά μπορέσουμε νά τούς βοηθήσουμε νά συνειδητοποιήσουν ὅτι ὁ Χριστός καί μόνον Αὐτός εἶναι ὁ ΛΥΤΡΩΤΗΣ. Νά καταλάβουν ὅλοι ὅτι μόνον ὁ Χριστός καί μόνον Αὐτός εἶναι πιστός, «λύει τά δεσμά καί δροσίζει τήν φλόγα». Μόνον Αὐτός δέν μᾶς ἐγκαταλείπει ποτέ καί μόνο Σ’ Αὐτόν πρέπει νά στηρίξουμε τήν ψυχή, τή ζωή καί τά ἔργα μας. Αὐτός εἶναι ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος, ὁ ἐκλεκτός, ὁ ἔντιμος (πρβλ. Α΄ Πέτρ. β΄ 6), τό μοναδικό θεμέλιον, πού θέτει ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο καί εἶναι Θεοῦ οἰκοδομή. (πρβλ. Α΄ Κορινθ. γ΄ 9). «Θεμέλιον γάρ ἄλλον οὐδείς δύναται θεῖναι παρά τόν κείμενον, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός» (Α΄ Κορινθ. γ΄ 11).




  Στό κηρυκτικό, τό διδακτικό μας ἔργο, ἀντιμετωπίζουμε πολλές δυσκολίες, θλίψεις, στενοχώριες καί διωγμούς.    Κάθε μέρα τῆς ἐπιγείου ζωῆς μας κινδυνεύουμε διαρκῶς νά πεθάνουμε γιά τό Χριστό (πρβλ. Ψαλμ.43, 23. Ρωμ. η΄36).

    Κύριος μᾶς ἔχει προειδοποιήσει. Μᾶς εἶπε: «Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμέ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν... Εἰ ἐμέ ἐδίωξαν, καί ὑμᾶς διώξουσιν· εἰ τόν λόγον μου ἐτήρησαν, καί τόν ὑμέτερον τηρήσουσιν» (Ἰωάν. ιε΄ 18,20). «Ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλά θαρσεῖτε, ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον» (Ἰωάν. ιστ΄ 33).

     Αὐτή εἶναι ἡ σκληρή πραγματικότης. Σ’ αὐτόν τόν κόσμο, πού «ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται», μᾶς ἀποστέλλει ὁ Κύριος, «ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων» καί μᾶς συνιστᾶ νά εἴμαστε «φρόνιμοι ὡς ὄφεις καί ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί» (Ματθ.  ι΄ 16), ὥστε μέ τή φρονιμάδα μας, τήν ἀκεραιότητά μας καί τή γνήσια ἀγάπη μας, νά ἡμερέψουμε καί νά σώσουμε τούς πλανεμένους ἀδελφούς μας. Δυστυχῶς ἔχουν περιπέσει στό λάθος, νά ἀντιστρατεύωνται στό Χριστό καί νά πολεμοῦν, ὡς ἐχθροί τοῦ Εὐαγγελίου, τήν Ἐκκλησία καί τούς Μαθητάς τοῦ Χριστοῦ, καί ὡς βαρεῖς, αἱμοβόροι λύκοι, νά κατασπαράσσουν τά λογικά πρόβατα τοῦ Χριστοῦ.

     Τώρα, πού ἔχουν βυθισθεῖ στό βόθρο τῆς κακίας, τῆς πωρώσεως, τῆς ψευτιᾶς καί στό σκοτάδι τῶν παρανοήσεων, τώρα ἔχουν ἀνάγκη νά τούς ἀνασύρουμε ἀπό τό λάκκο αὐτό. Μήν ξεχνᾶμε ὅτι ὁ Χριστός δέν ἦλθε νά καλέσῃ τούς δικαίους, ἀλλά  τούς ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν (Ματθ. θ΄13). Καί ὅτι «συνίστησι τήν ἑαυτοῦ ἀγάπην εἰς ἡμᾶς ὁ Θεός, ὅτι ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν ὁ Χριστός ὑπέρ ἡμῶν ἀπέθανε» (Ρωμ. ε΄ 8).

   Ὁ Κύριος κήρυξε μέ τή Σταυρική Του Θυσία καί τήν Ἀνάστασι Του τήν Καινήν Ἐντολήν τῆς Ἀγάπης καί εἶπε:

«Ἐντολήν καινήν δίδωμι ὑμῖν ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους, καθώς ἠγάπησα ὑμᾶς ἵνα καί ὑμεῖς ἀγαπᾶτε ἀλλήλους.  Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοί μαθηταί ἐστε, ἐάν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις» (Ἰωάν. ιγ΄34-35).

     Θά πρέπει ὅλοι οἱ ἐργάτες τοῦ Εὐαγγελίου νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι οἱ πλανεμένοι ἀδελφοί μας, οἱ πολέμιοι τῆς Πίστεως, οἱ κεκηρυγμένοι ἐχθροί τῆς Ἐκκλησίας, δέν σώζονται μέ ἀναθεματισμούς καί κατάρες, ἀλλά μέ τρυφερότητα καί γνήσια ἀγάπη.


  Πολλές φορές πολλοί  ζηλωτές, ἐργάτες τοῦ Εὐαγγελίου, παραφέρονται καί δέν συμπεριφέρονται ἔναντι τῶν  δύσμοιρων πλανεμένων ἀδελφῶν, τῶν πολεμίων τῆς Πίστεως, ὅπως ὁ Χριστός ὑπέδειξε. Προφανῶς φανατίζονται καί βαπτίζουν τό φανατισμό τους, τόν μωρόν, τόν ὑπερβολικόν τους ζῆλον, τήν ἀδιαλλαξία τους, σέ θεῖο ζῆλο καί μέ τήν συμπεριφορά τους αὐτή  δέν οἰκοδομοῦν. Σκανδαλίζουν,  μή σεβόμενοι τήν ἐλευθερίαν καί τή γνώμη τῶν ἄλλων. Ὁ Θεῖος ζῆλος σημαίνει γνῶσι καί ἐπίγνωσι τοῦ Θελήματος τοῦ Χριστοῦ καί πρᾶξι  πραότητος καί ἀγάπης. Αὐτό εἶναι τό  Πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ.

    Ἀρχηγός τῆς πίστεώς μας καί τελειωτής Ἰησοῦς (Ἑβρ. ιβ΄ 2) προπορεύεται καί μᾶς δείχνει τό δρόμο, τό σωστό τρόπο ἀντιμετωπίσεως τῶν ἐχθρῶν, τῶν πολεμίων τῆς Πίστεως, κι’ ἐμεῖς ἀκολουθοῦμε τά ματωμένα Χνάρια Του. Ὁ Χριστός κήρυξε καί μέ τή Σταυρική Του Θυσία καί μέ τήν Ἀνάστασί Του  ἐπεσφράγισε τό κήρυγμά Του καί εἶπε: «Ἐγώ δέ λέγω ὑμῖν, ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν, εὐλογεῖτε τούς καταρωμένους ὑμᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς καί προσεύχεσθε ὑπέρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς καί διωκόντων ὑμᾶς» (Ματθ. ε΄ 44). «Εὐλογεῖτε τούς καταρωμένους ὑμᾶς» (Λουκ. στ΄ 28), «Εὐλογεῖτε τούς διώκοντας ὑμᾶς, εὐλογεῖτε καί μή καταρᾶσθε» (Ρωμ. ιβ΄14).

      Πλένει τά πόδια τῶν Μαθητῶν Του καί αὐτοῦ ἀκόμη τοῦ Ἰούδα, ἐνῶ γνωρίζει ὅτι σέ λίγο θά τόν προδώσῃ.

 


 Ὑψωμένος στό Σταυρό προσεύχεται, γιά τούς Σταυρωτές Του:






«Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λουκ. κγ΄ 34).

Πρῶτος μιμητής τοῦ Χριστοῦ ὁ Πρωτομάρτυς Στέφανος:







«Κύριε, μή στήσῃς αὐτοῖς τήν ἁμαρτίαν ταύτην» (Πραξ. ζ΄ 60).

      ταν οἱ Σαμαρεῖτες ἀρνήθηκαν νά δεχθοῦν τόν Κύριον καί  ὁ Ἰάκωβος καί ὁ Ἰωάννης εἶδαν τούς  ἀπεσταλμένους Του νά γυρίζουν περιφρονημένοι εἶπαν στόν Κύριο: «Κύριε, θέλεις νά ζητήσουμε νά πέσῃ φωτιά ἀπό τόν οὐρανό καί νά τούς καταστρέψῃ, ὅπως ἔκαμε ὁ Ἠλίας; Τότε Ἐκεῖνος στράφηκε πρός αὐτούς καί τούς ἐπέπληξε  καί       εἶπε: Δέν γνωρίζετε ποίου πνεύματος εἶσθε σεῖς. Δέν εἶσθε διδάσκαλοι τοῦ πνεύματος τῆς ὀργῆς καί τιμωρίας, ἀλλά εἶσθε τοῦ πνεύματος τῆς πραότητος,  τῆς μακροθυμίας καί τῆς ἀγάπης, πού δέν καταστρέφει, ἀλλά σώζει. Ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου δέν ἦλθε γιά νά καταστρέψῃ τούς ἀνθρώπους, ἀλλά γιά νά τούς σώσῃ» (Λουκ. θ΄ 52-56).

   Πρέπει δέ νά γνωρίζουμε ὅτι «οὐδείς δύναται ἐλθεῖν πρός με», λέγει ὁ Κύριος, «ἐάν μή ὁ Πατήρ ὁ πέμψας με ἑλκύσῃ αὐτόν» (Ἰωάν. στ΄ 44). Γιά τόν καθένα, καί γιά τούς ἀρνητές καί τούς πολεμίους, ἔρχεται ἡ ὥρα τους καί τότε ἐπενεργεῖ ἡ Χάρις. Δικό μας Χρέος δέν εἶναι νά  κρίνουμε, νά καταρώμεθα καί νά ἀγανακτοῦμε μέ τήν συμπεριφορά τῶν πλανεμένων ἀδελφῶν μας, ἀλλά ΧΡΕΟΣ μας εἶναι νά σπέρνουμε στίς καρδιές ὅλων τόν σπόρο, τόν ἰαματικό λόγο τοῦ Χριστοῦ καί νά περιμένουμε, μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ νά καρποφορήσῃ.

  καθένας μας ὀφείλει νἆναι πιστός ἀκόλουθος τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι φωτεινό παράδειγμα ὑπομονῆς καί  «ὅς λοιδορούμενος οὐκ ἀντελοιδώρει, πάσχων οὐκ ἠπείλει», καί ὁ ὁποῖος «ἔπαθεν ὑπέρ ἡμῶν, ἡμῖν ὑπολιμπάνων ὑπογραμμόν  ἵνα ἐπακολουθήσωμεν τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ» (Α΄ Πέτρ. β΄ 21-25).


   καθένας μας ὀφείλει νἆναι  σωστός ἄνθρωπος, γνήσιος καί πιστός  Χριστιανός, ἀληθινός Θεολόγος.

Καί πραγματικός Θεολόγος εἶναι αὐτός, πού ἀδιαλείπτως προσεύχεται καί  ζῆ τήν ἐν Χριστῷ ζωήν. Βασική προϋπόθεσις, τό μυστικό  τῆς ἐπιτυχίας τοῦ κηρύγματος βρίσκεται στήν προσωπικότητα ὄχι μόνον τοῦ Ἱερέως, ἀλλά καί κάθε πιστοῦ. Μόνον σάν ἐξηγιασμένες προσωπικότητες  θά μπορέσουμε νά προσεγγίσουμε καί νά μιλήσουμε στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων καί νά τίς προσελκύσουμε κοντά στό Χριστό. Δέν πρέπει νἆναι ἄλλος ὁ γονότυπος καί ἄλλος ὁ φαινότυπος, ἄλλο τό εἶναι καί ἄλλο τό φαίνεσθαι. Μπούχτισε ὁ κόσμος ἀπό τήν ἀνειλικρίνεια, ἀηδίασε ἀπό τή Ψευτιά καί ἀπό τήν Ὑποκρισία τῶν Γραμματέων καί τῶν Φαρισαίων καί τῶν λῃστῶν μέ τό «λευκό κολλάρο». Οἱ ἄνθρωποι διψοῦν γιά   γνήσια ἀγάπη, γιά εἰλικρίνεια, γιά ἐντιμότητα, διψοῦν γιά τήν Ἀλήθεια. Καί περιμένουν ἀπό μᾶς νά μάθουν τί ἐστιν Ἀλήθεια.

    Ἀπόστολος Παῦλος συνιστᾶ στόν Τιμόθεο καί σέ κάθε ποιμένα λέγων: «Τύπος γίνου τῶν πιστῶν ἐν λόγῳ, ἐν ἀναστροφῇ, ἐν ἀγάπῃ, ἐν πνεύματι, ἐν πίστει, ἐν ἁγνείᾳ» (Α΄Τιμόθ.  δ΄ 12).

    Ὁ Ἱερεύς, λοιπόν, καί κάθε πιστός ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου, ὀφείλει:

·     Νά πιστεύῃ, νά κηρύττῃ καί νά ἀγωνίζεται νά μένῃ ἑδραιωμένος στήν Ὀρθόδοξον Πίστιν, ὥστε νά         

ὁδηγῇ καί τούς ἄλλους κοντά στό Χριστό.

·     Νά εἶναι θρησκευτική, ἐξηγιασμένη προσωπικότης καί νά ζῇ τή λατρευτική ζωή τῆς Ἐκκλησίας.

·     Νά ἔχῃ δικές του προσωπικές ἐμπειρίες τῆς πνευματικῆς ζωῆς, δικά του προσωπικά βιώματα.

·     Νἆναι πρᾶος καί ταπεινός καί καθαρός τῇ καρδίᾳ, νἆναι ἡ καρδιά του πεπληρωμένη καί ποτισμένη ἀπό τή Χάρι τοῦ παναγίου Πνεύματος, ὥστε ἐκ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας, νά λαλῇ τό στόμα, κατά τό ἀποστολικό: «Πιστεύομεν, διό καί λαλοῦμεν» (Β΄Κορινθ. δ΄ 13).

    Γιατί πῶς θά ἐπιτύχῃ ὁ Ἱερεύς, ἀλλά καί κάθε πιστός στό ἔργο του, ὅταν ὁ ἴδιος δέν πιστεύει τά ὅσα διδάσκει καί δέν ζῆ σύμφωνα μέ αὐτά; Ὁ Κύριος λέγει ὅτι «ὅς δ’ ἄν ποιήσῃ καί διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. ε΄ 19).

    Ἅγιος Φραγκῖσκος τῆς Ἀσίζης λέγει ὅτι «ὅσο ἀξίζει μια οὐγγιά παραδείγματος, δέν ἀξίζουν χιλιάδες λίτρες λόγων». Δέν χωρεῖ καμμιά ἀπολύτως ἀμφιβολία ὅτι γιά νά ἐπιτύχῃ ὁ Ἱερεύς, ἀλλά καί κάθε πνευματικός ἐργάτης στό ἔργο του, ὀφείλει, ὅπως λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, νά κατέχῃ σέ ὕψιστο βαθμό, αὐτό πού λέμε, «τή σιωπηλή εὐγλωττία ἁγίου βίου».

  Γρηγόριος ὁ Θεολόγος χαρακτηρίζει τό ἔργο τοῦ Ἱερέως καί ὅλων τῶν ποιμένων καί διδασκάλων τῆς Ἐκκλησίας ὡς «τέχνην τεχνῶν καί Ἐπιστήμην Ἐπιστημῶν» καί διακηρύττει ὅτι «Πρᾶξις θεωρίας ἐπίβασις», γι’ αὐτό καί συνιστᾶ σέ ὅλους:

   «Καθαρθῆναι δεῖ πρῶτον  καί εἶτα καθᾶραι...».

  ἴδιος Ἅγιος εἶχε πεῖ γιά τό Μέγα Βασίλειο ὅτι «Ὁ λόγος του ἀσκοῦσε ἐπίδρασι (στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων) σάν βροντή, γιατί ὁ βίος του ἔλαμπε σάν ἀστραπή». Αὐτό πρέπει νά ἐφαρμόζεται καί στόν καθέναν ἀπό μᾶς, ἄν πράγματι θέλουμε νά ἐπιτύχουμε στό ὑψηλό μας ἔργο. Ὁ κήρυκας, τοῦ ὁποίου ἡ προσωπικότης ἀκτινοβολεῖ τή Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἶναι πραγματικά «συνεργός Θεοῦ», γίνεται «τό στόμα τοῦ Θεοῦ». Τότε ἐκ τοῦ περισσεύματος τῆς πνευματοφόρου καρδίας τό στόμα λαλεῖ. Τότε καί μόνον τότε πραγματοποιεῖται ὁ λόγος τοῦ  Κυρίου: «οὐχ ὑμεῖς ἐστέ οἱ λαλοῦντες, ἀλλά τό Πνεῦμα τό λαλοῦν ἐν ὑμῖν» (Ματθ. ι΄ 20). Τότε ὁ λόγος μας εἶναι ἰαματικός, πνευματοφόρος. Τότε καί μόνον τότε ὁ Κύριος ἔρχεται ἀρρωγός, γίνεται συνεργός καί διανοίγει τίς καρδιές τῶν ἀκροατῶν μας, ὅπως  διάνοιξε   τήν καρδιά τῆς Λυδίας τῆς πορφυροπώλιδος προσέχειν τοῖς λαλουμένοις ὑπό τοῦ Παύλου (Πράξ. ιστ΄ 4).

Τότε καί μόνον τότε θἆναι ὁ λόγος μας ζωοποιός, θά ἐκπέμπῃ τήν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί θά ἀναγεννᾶ τούς ἀνθρώπους.  Εἶναι πλέον ἤ βέβαιον ὅτι,  ὅταν κατέχουμε «τήν σιωπηλήν εὐγλωττία τοῦ ἁγίου βίου», θά μπορέσουμε «εὐκαίρως ἀκαίρως» νά διδάξουμε «τούς λόγους τῆς χάριτος» καί νά διεισδύσουμε στά μυστικά βάθη τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς. Τότε καί μόνον τότε θά ἐπιτύχουμε στήν ἱερή μας ἀποστολή καί θά προσφέρουμε ἄφθονο τό ψωμί καί τό νερό τῆς Ἀλήθειας στίς πεινασμένες καί διψασμένες ψυχές τῶν συνανθρώπων μας, πού περιμένουν μέ λαχτάρα νά γευτοῦν  τόν οὐράνιον ἄρτον, «τόν ἐπί τῆς οὐσίας ἄρτον» καί νά πιοῦν τό ζωντανό νερό τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι βέβαιον ὅτι, μέ «τήν σιωπηλή εὐγλωττία τοῦ ἁγίου βίου», θἆναι τό ἔργον καί οἱ Θυσίες μας προσφορά καί θυσία στό Θεό «εἰς ὀσμήν εὐωδίας» (Ἐφεσ. ε΄ 2).



π.Στέφανος Πουλής

 

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

Ανάγκη των καιρών

ΑΝΑΓΚΗ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ


Ζα

Τό κάθε βῆμα τοῦ Ἱερέως, ἀλλά καί κάθε πιστοῦ, πρέπει νἆναι διδαχή, «μαρτυρία Χριστοῦ».


   Τό κήρυγμα κατ’ ἀρχήν εἶναι ἑνωμένο μέ τήν «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ» λατρεία τοῦ Θεοῦ. Τό κηρυκτικό καί διδακτικό ἔργο τοῦ Ἱερέως δέν περιορίζεται στό 10λεπτο κήρυγμα ἀπό τόν ἄμβωνα τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι ἀνάγκη, πολύ περισσότερο  ἀπό κάθε ἄλλη ἐποχή, σήμερα νά πλησιάσουμε, μέ πνεῦμα πραότητος, τούς συνανθρώπους μας, πού βρίσκονται στήν πλάνη, καί νά σπείρουμε στίς καρδιές τους τό σπόρο, τόν ἰαματικό λόγο τοῦ Θεοῦ.

    Σάν «καλοί ποιμένες», συνετοί,  στοργικοί Πατέρες, «εἰσερχόμενοι διά τῆς θύρας εἰς τήν αὐλήν τῶν προβάτων» (πρβλ. Ἰωάν. ι΄ 1-21), καί ἔχοντες ὑπόδειγμα τόν Ἀρχιποίμενα Χριστόν, ὀφείλουμε, σέ συνεργασία μέ ἐκλεκτούς καί πιστούς συνεργάτες, νά ἀποδυθοῦμε στόν ἀγῶνα, γιά τήν ἀναμόρφωσι καί τήν ἐν Χριστῷ ἀναγέννησι τοῦ κόσμου, πού «ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται» (Α΄ Ἰωάν. ε΄ 19).

     Μέ  ὁδηγόν τήν ἀρχήν· «ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπρούς καθαρίζετε, νεκρούς ἐγείρετε, δαιμόνια ἐκβάλλετε· δωρεάν ἐλάβετε, δωρεάν δότε» (Ματθ. ι΄8), καί τό· «Μηδενί μηδέν ὀφείλετε εἰ μή τό ἀγαπᾶν ἀλλήλους» (Ρωμ. ιγ΄ 8), ὀφείλουμε νά εἴμαστε ἕτοιμοι, κατά τό ὑπόδειγμα τοῦ Κυρίου, νά θυσιάσουμε, καί τήν ψυχήν μας ἀκόμη «ὑπέρ τῶν προβάτων» (Ἰωάν ι΄11).




    Εἶναι ἀνάγκη τῶν καιρῶν νά ὀργανώσουμε τό ποιμαντικό, τό ἐνοριακό μας ἔργο:

1

     Κατηχητικά Σχολεῖα-Πνευματικές Ὀάσεις, μέσα στίς ἐρήμους τῶν μεγαλουπόλεων, ὅπου, ἀπό σοφούς καί κατηρτισμένους Κατηχητάς, οἱ Νέοι καί οἱ Νέες θά ἀνακουφίζωνται ἀπό ἀνιαρές καί δυσάρεστες καταστάσεις, θά διαφωτίζωνται, θά ὁπλίζωνται μέ τά ὅπλα τοῦ Φωτός καί θά ἐφοδιάζωνται μέ τά κατάλληλα πολεμεφόδια, γιά τή Μάχη τῆς ζωῆς, ὡς καλοί στρατιῶται Ἰησοῦ Χριστοῦ, γιά νά νικοῦν τό Κακόν καί τήν ἁμαρτίαν.

    Πρός τόν σκοπόν αὐτόν θά καταρτίζωνται ἐπίσης α) Μαθητικές Ὁμάδες, β) Κύκλοι μελέτης τῆς ἁγίας Γραφῆς, γ) Ἀπογευματινές Ὁμιλίες καί Διαλέξεις, δ)  Ἑορταστικές  ἐκδηλώσεις, Ψυχαγωγικές κ.λ.π.

     δ) Ἵδρυσις Ἐκκλησιαστικῶν Κέντρων Νεότητος,

     ε) Σχολές γονέων,  στίς ὁποῖες νά διδάσκεται ὁ Ὀρθός Προγραμματισμός:

 Α) Προ-Περι-Μεταγεννητική Μέριμνα, γιά τά Παιδιά, Β) Σχέσεις μεταξύ τῶν συζύγων, Γ) Σχέσεις Γονέων – Παιδιῶν, Δ) Σχέσεις Οἰκογενείας καί Σχολείου, Ε) Σχέσεις Οἰκογενείας καί Ἐκκλησίας, ΣΤ) Σχέσεις Πνευματικοῦ συμβούλου μέ τήν Οἰκογένειαν καί τό Σχολεῖον καί Ζ) Ὀρθός Προσανατολισμός, ὥστε νά μάθῃ κάθε ἄνθρωπος

α) Ποῖος εἶναι, β) Πόθεν ἦλθε καί γ) Ποῦ ὑπάγει.

 Εἶναι ἀνάγκη, ἐπίσης,  ἡ Ἐκκλησία νά ὀργανώνῃ Ἐκδρομές-Προσκυνήματα καί νά μεριμνᾶ γιά τήν προστασία τῶν λογικῶν Προβάτων ἀπό τούς προβατόσχημους, «βαρεῖς λύκους», ἀπό τούς ψευδοπροφῆτες καί ψευδοδιδασκάλους καί ἀπό τούς «παρείσακτους ψευδαδέλφους», τούς δολίους ἐσωτερικούς ἐχθρούς τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, «τούς κρυφοδαγκανιάρηδες» (πρβλ. καί Ματθ. ζ΄15. Γαλάτ. β΄ 4).

2

Κατ’ οἶκον ἐπισκέψεις.

  Οἱ Ἱερεῖς μας, ἐπίσης, καλόν εἶναι  νά προσέχουν πολύ τίς κατ’ οἶκον ἐπισκέψεις, νἆναι διδαχή, μέ μοναδικό σκοπό τή σωτηρία. Ὁ Θεός μᾶς θέλει Θεολόγους καί ὄχι ἀλόγους.  Ἔχουμε χρέος νά ὑποφέρουμε κάθε εἴδους στερήσεις, «ἵνα μή ἐγκοπήν τινα δῶμεν τῷ Εὐαγγελίῳ τοῦ Χριστοῦ» (Α΄ Κορινθ. θ΄ 12).

  ταν ὁ Κύριος εἶπεν· «Ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει, καί ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμέ ἀθετεῖ, ὁ δέ ἐμέ ἀθετῶν, ἀθετεῖ τόν ἀποστείλαντά με» (Λουκ. ι΄16), μᾶς ὕψωσε, μᾶς τίμησε, μᾶς δόξασε, μᾶς ταύτισε μέ τόν ἑαυτόν Του. Ἄς μήν ξεχνᾶμε ποτέ ὅτι, ὅση ἡ τιμή, τόση καί ἡ εὐθύνη.



 



















Οἱ κατ’ οἶκον ἐπισκέψεις δέον νά εἶναι καθαρῶς ποιμαντικές, εὐκαιρίες γνωριμίας, μέ κάθε Οἰκογένεια καί μέ τόν καθένα χωριστά. Εὐκαιρίες νά γνωρίσουμε σέ βάθος τά προβλήματα, τίς ἀνησυχίες καί τίς ἀγωνίες τῶν μελῶν κάθε Οἰκογένειας καί νά γίνουμε μέτοχοι καί συμπαραστάτες εἰλικρινεῖς, ὥστε «εὐκαίρως ἀκαίρως» καί «παντί τρόπῳ», νά γράφουμε , μέ πράξεις στοργῆς,  στίς καρδιές τους, τή «Βίβλο γενέσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ». Νά καταστήσουμε τήν κάθε Οἰκογένεια, «κατ’ οἶκον Ἐκκλησία».

3

Βασική εἶν’ ἡ συμβολή τοῦ Πνευματικοῦ-Ἐξομολόγου-Ψυχοθεραπευτοῦ στή ζωή τῶν πιστῶν.



       Οἱ ἔχοντες τό «χρῖσμα» τοῦ Πνευματικοῦ-Ἐξομολόγου, τοῦ Ψυχοθεραπευτοῦ, ὀφείλουμε νά προσέξουμε πολύ τόν τρόπο ὑποδοχῆς τῶν πιστῶν στό Μυστήριο καί γενικά τόν τρόπο ἐπικοινωνίας μαζί τους. Ὁ Πνευματικός δέν εἶναι ἀνακριτής, δικαστής, τιμωρός. Ἀντίθετα εἶναι θεραπευτής ἰατρός τῆς ψυχῆς. Τό Ἐξομολογητήριον δέν εἶναι ἀνακριτικόν Γραφεῖον, δέν εἶναι δικαστήριον, ἀλλά ἰατρεῖον, Θεραπευτήριον. Ὁ Πνευματικός ὀφείλει νά γνωρίζει τόν βιορυθμό (Biorrythme), τίς περιοδικές μεταβολές φαινομένων καί λειτουργιῶν καί τόν ψυχισμό, δηλαδή τό σύνολο τῶν ψυχικῶν φαινομένων καί λειτουργιῶν τοῦ ἀνθρώπου. Ὀφείλει νά γνωρίζῃ τήν ψυχήν καί τά τῆς ψυχῆς. Πῶς λειτουργεῖ  κάθε  ψυχή. Ἄν δέν μπορεῖ νά διεισδύσῃ εἰς τά ἐσώτατα βάθη τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, νά διαγνώσῃ τό σύνολο τῶν φαινομένων τῆς ψυχικῆς ζωῆς καί  νά μπορεῖ νά ἀναλύσῃ καί νά συνθέσῃ τήν προσωπικότητα, πῶς θά μπορέσῃ νά θεραπεύσῃ τίς τυχόν διαταραχές τῆς κάθε προσωπικότητος καί νά ἀναπαύσῃ τίς ψυχές;

     Θά πρέπει νά σημειώσω ἐδῶ ὅτι διαφέρει ἡ Ψυχανάλυσις ἀπό τήν Ἐξομολόγησι. Διότι στήν Ψυχανάλυσι γίνεται ἀνάλυσις τῆς ὑπάρξεως καί ἀφήνεται ὁ ἄνθρωπος μετέωρος. Στήν Ἐξομολόγησι ὁ Πνευματικός δέν κάνει ἁπλῶς ἀνάλυσι τῆς ὑπάρξεως, ἀλλά καί σύνθεσι, ἐποικοδομεῖ, προάγει ἐπί τά βελτίω τήν προσωπικότητα. Καί τό σπουδαιότερον στοιχεῖον, τό ὁποῖον δέν ὑπάρχει στήν Ψυχανάλυσι εἶναι ἡ ἀόρατος Θεία Χάρις, ἡ ὁποία ἐπενεργεῖ λυτρωτικά εἰς ἐκεῖνον, πού, κατά τόν Γιούγκ, βγάζει τή σκιά του στό Φῶς, σέ κεῖνον πού ἐξομολογεῖται εἰλικρινά. Αὐτό εἶναι καί τό πλεονέκτημα, πού ἔχει ὁ Πνευματικός ἔναντι τοῦ Ψυχαναλυτοῦ.

       πανακής τῆς ἀνθρωπότητος ἰατρός, ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἐγκαθιστᾶ τόν Πνευματικόν εἰς τήν Ἐκκλησίαν Του, μέ τήν Ἐντολήν νά συγχωρῇνά μή συγχωρῇ τίς ἁμαρτίες. Ὁ Κύριος λέγει στούς Ἀποστόλους: «Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον· ἄν τινων  ἀφῆτε τάς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται» (Ἰωάν. κ΄ 22-23). Δηλαδή: Δίδει Ἐξουσία καί Χάρι στόν Πνευματικό, νά θεραπεύῃ  κάθε ἕναν, πού θέλει τήν ὑγεία του, προσέρχεται στόν Πνευματικό καί βγάζει τή σκιά του στό φῶς. Νά θεραπεύῃ κάθε ἕναν, πού θέλει νά θεραπευθῇ. Ὁ Πνευματικός ἔχει Ἐντολήν «νά θεραπεύει πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ», καί θεραπεύει ἐκεῖνον, πού θέλει «ὑγιής γενέσθαι» καί συνεργάζεται  μαζί του. Δέν συγχωρεῖ, δέν θεραπεύει ἐκεῖνον, πού δέν συνεργάζεται, δέν  μετανοεῖ καί δέν θέλει «ὑγιής γενέσθαι». «Οὐ βιάζεται δέ τινα διά τό αὐτεξούσιον».

      Ὁ Πνευματικός χρειάζεται πολλή Προσοχή, ἀδιάλειπτη Προσευχή,  Νῆψι, ἀδιάκοπη μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, συνεχῆ, συνειδητή συμμετοχή στό Μυστήριον τῆς Θείας Εὐχαριστίας καί  γνῶσι τοῦ ψυχισμοῦ, τῆς προσωπικότητος ἑνός ἑκάστου τῶν θελόντων σωθῆναι. Ἡ συνειδητή συμμετοχή στήν λατρευτική ζωή τῆς Ἐκκλησίας θά μᾶς βοηθήσῃ πολύ στό δύσκολο ἔργο μας. Χρειάζεται ἐπίσης νά εἴμαστε ἑνωμένοι μεταξύ μας οἱ Πνευματικοί, ὥστε μέ συνεργασία νά λύνουμε τά δύσκολα προβλήματα καί νά ὑπάρχει μιά ἐνιαία μορφή στό ἔργο τῆς θεραπείας τῶν ψυχῶν, χωρίς νά μειώνεται ἡ διακριτική εὐχέρεια ἑνός ἑκάστου Πνευματικοῦ.

 Εἶναι ἀναγκαία ἡ συνεργασία τῶν Πνευματικῶν, ὥστε νά ἀνταλλάσσωνται οἱ πνευματικές, προσωπικές ἐμπειρίες ἑκάστου, ὑπό τόν ὅρον νά διαφυλάσσεται αὐστηρῶς τό ἀπόρρητον τῆς Ἐξομολογήσεως.

       Εἶναι ἀνάγκη, ὁ μέν Πνευματικός νά διακατέχεται ἀπό  λαχτάρα, πεῖνα καί δίψα, γιά τό φωτισμό, γιά τήν πνευματική πρόοδο, γιά  τή λύτρωσι καί τήν τελείωσι κάθε ψυχῆς «ὑπέρ ἧς Χριστός ἀπέθανεν», ἡ δέ ψυχή, πού προσέρχεται στόν Πνευματικό, ὀφείλει νά συνεργάζεται  μαζί του. Εἶναι καιρός νά μάθουν οἱ ἄνθρωποι ὅτι ὁ Πνευματικός ἐνδιαφέρεται. «Αὐτῷ μέλει περί ὑμῶν» (Α΄ Πέτρ. ε΄7). Αὐτός ἐνδιαφέρεται γι’ αὐτούς καί συνεπῶς ὀφείλουν οἱ ἄνθρωποι μέ τή σειρά τους νά συνεργάζωνται, γιά τό δικό τους καλό.

       Χριστός στέλνει τήν κάθε ψυχή σέ μᾶς (Ἰωάν. ιδ΄ 6), γιά νά πλύνουμε τίς πληγές της, νά δέσουμε τά τραύματά της, νά τή στηρίξουμε, νά τή θεραπεύσουμε, μέ τά ὑπέρ μέλι καί κηρίον ἁγνά λόγια τοῦ Κυρίου. Φέρουμε μεγάλη εὐθύνη γιά κάθε ψυχή. Δέν κτυπᾶμε ἐμεῖς τήν πόρτα της. Ἐκείνη ἔρχεται σέ μᾶς σταλμένη ἀπό τόν Κύριο. Μᾶς δίδεται μεγάλη εὐκαιρία, γιά τόν καταρτισμό, τή λύτρωσι καί τήν τελείωσι τῆς ψυχῆς. Εἶναι Χρέος μας νά θεραπεύουμε τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων. Θά δώσουμε λόγο γι’ αὐτές. «Τάς ψυχάς αὐτῶν ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν ἐκζητήσω», λέγει Κύριος.  Κάθε Πνευματικός Πατέρας ὀφείλει νά βρεθῇ μπροστά στόν Κριτή, μαζί μέ τά πνευματικά του παιδία καί νά πῇ: «Ἰδού ἐγώ καί τά παιδία ἅ μοι ἔδωκεν ὁ Θεός» (Ἡσ. η΄ 18).

        Ὁ Καλός Ποιμήν φροντίζει γιά τό ποίμνιόν Του. Οἱ κακοί ποιμένες θά κριθοῦν ἀνάλογα μέ τά ἔργα τους (Ἰεζεκιήλ 34, 1-31).



   Θά πρέπει ἐπίσης νά σημειώσω ἐδῶ ὅτι κάθε πιστός ὀφείλει νά μάθῃ ὅτι ἡ αὐτοανάλυσι καί αὐτοθεραπεία εἶναι σχεδόν ἀνέφικτος. Ὁ ἄνθρωπος χειραγωγεῖται καί ἔχει ἀνάγκη ἀπό ἕναν καλό πνευματικό ὁδηγό καί σύμβουλο. Στό ἰσχύον δίκαιον ὑπάρχει ἕνα ἀξίωμα, πού μᾶς εἶναι ἀπαραίτητο, γιά τήν πνευματική μας τελείωσι.

Τό ἀξίωμα αὐτό λέγει ὅτι Nemo debet esse judex in propria causa. Δηλαδή: «Κανείς δέν μπορεῖ νά εἶναι κριτής, δικαστής εἰς τήν ἰδίαν ὑπόθεσιν». Ἐξ αὐτοῦ γεννᾶται ἡ ἀνάγκη ἑνός τρίτου προσώπου, ἀδεκάστου, ἀδιαφθόρου, ἀμερολήπτου, νά κρίνῃ δίκαια, γιά ὑλικά πράγματα. Πόσο μᾶλλον ἀναγκαῖον εἶναι τό τρίτον πρόσωπον ὅταν πρόκειται γιά τά πνευματικά, καί μάλιστα, γιά τήν τελείωσι τῆς ψυχῆς δεδομένου ὅτι «ἔστι ψυχή παντάπασιν ἀθάνατον καί ἀνώλεθρον». Γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τό λόγο καί ὁ Χριστός, ἡ Πηγή τοῦ Ζῶντος Ὕδατος, μᾶς ἐχάρισε τόν Πνευματικόν Πατέρα, γιά νά προσφέρῃ εἰς τούς διψῶντας τή Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. « Καί ὁ διψῶν ἐρχέσθω, καί ὁ θέλων λαβέτω ὕδωρ ζωῆς δωρεάν» (Ἀποκ. κβ΄ 17).

 Εἶναι ἀνάγκη τῆς ψυχῆς τοῦ κάθε ἀνθρώπου ἡ ἀναζήτησις καί ἡ εὕρεσις ἑνός καλοῦ Πνευματικοῦ Πατρός και συμβούλου, ἱκανοῦ νά μᾶς βοηθήση εἰς τήν πνευματική μας τελείωσι. Ὁ Μέγας Βασίλειος μᾶς καθοδηγεῖ λέγων: «Ἐάν δέν ἔχῃς Πνευματικόν Πατέρα, ὀφείλεις νά προσέξῃς, νά προσευχηθῇς καί νά ψάξῃς νά βρῇς τόν καλόν σου Πνευματικόν Πατέρα. Καί ὅταν θά τόν βρῇς, καί τότε ὀφείλεις νά προσέχῃς καί νά προσεύχεσαι νά μήν τόν χάσῃς, διότι  ἄνθρωπος ἀσυμβούλευτος πλοῖόν ἐστιν ἀκυβέρνητον (Μέγας Βασ. Ι 452Β)» καί «ἀδελφός ὑπό ἀδελφοῦ βοηθούμενος ὡς πόλις ὀχυρά καί ὑψηλή, ἰσχύει δέ ὥσπερ τεθεμελιωμένον βασίλειον» (Παροιμ. ιη΄ 19).

    παναλαμβάνω ὅτι τό Ἐξομολογητήριον δέν εἶναι δικαστήριον, δέν εἶναι ἀνακριτικόν Γραφεῖον. Εἶναι τό κατ’ ἐξοχήν ἰατρεῖον, εἶναι Θεραπευτήριον. Τά ἐπιτίμια ἔχουν σκοπό λυτρωτικό, χαρακτήρα σωτηριολογικό. Εἶναι φάρμακα, πού χορηγοῦνται, πάντοτε μέ διάκρισι, γιά νά θεραπεύσουν τήν ψυχή ἀπό τά συναισθήματα ἐνοχῆς καί ἀπό ὅλα τά πνευματικά τραύματα. Εἶναι πνευματικά γυμνάσματα.

    Καί γι’αὐτό χρειάζεται γνῶσις καί ἐπίγνωσις τοῦ Θελήματος τοῦ Θεοῦ, πρῶτα ἀπό ὅλα, ἀλλά καί γνῶσις τῆς Ἐξελικτικῆς Ψυχολογίας, τῆς Ψυχολογίας τῶν ἀτομικῶν διαφορῶν, τῆς Ψυχοπαθολογίας, τῆς Βαθυψυχολογίας,  γενικά τῆς Ψυχολογίας τοῦ ἀνθρώπου.

    τελευταία λέξις τῆς  Ἰατρικῆς Ἐπιστήμης,  τῆς Ψυχιατρικῆς καί τῆς Ψυχολογίας σήμερα εἶναι ἡ προσταγή: «Νά καταφεύγῃ ὁ ἀσθενής πρῶτα στόν Πνευματικό καί ὕστερα στό Γιατρό». «Πρῶτα ὁ Πνευματικός στό προσκεφάλι τοῦ ψυχικά καί σωματικά ἀρρώστου καί ὕστερα ὁ Γιατρός», γιατί ἀναμφισβήτητα ὑπάρχει μεγάλη ἀλληλεπίδρασις μεταξύ ψυχῆς καί σώματος. Εἶναι ἐπίσης αὐτονόητον ὅτι χρειάζεται ἐκ μέρους τῶν Πνευματικῶν, ἀλλά καί τῶν συνεργατῶν τους, ἡ ἀδιάκοπη καί προσεκτική μελέτη τῆς καθημερινῆς, τῆς σύγχρονης ζωῆς καί τῶν παντοειδῶν προβλημάτων της, χρειάζεται τοὐλάχιστον «ὁ κοινός νοῦς», διάκρισις,  σύνεσις  καί καθαρότητα, γιά νά μπορέσουμε νά φέρουμε σέ πέρας τήν ὑψηλή μας ἀποστολή. Γιά νά κηρύξουμε τό Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ στίς ψυχές τῶν συνανθρώπων μας καί αὐτῶν ἀκόμη πού καταβασανίζονται ἀπό πνευματική καί σωματική ἰδιωτεία, κάθε μας βῆμα, κάθε μας βλέμμα,  κάθε μας κίνησις, κάθε μας λόγος καί κάθε μας πρᾶξις πρέπει νἆναι διδαχή, πρός δόξαν Θεοῦ.


π.Στέφανος Πουλής